სიკვდილით განკურნება – ანუ ერკე დაბრუნდა

shop_product_image_161283ერკე დაბრუნდა, ცოტა არ იყოს დიდი შვებულების აღება გამომივიდა და იმედია მომიტევებთ, ლიბერთინსელებო და ჩემო ძვირფასო მკითხველნო. სწავლის დაწყება ყოველთვის წიგნთან დიდი ხნით დამარტოხელებას ნამდვილად უშლის ხელს, რაც მაღიზიანებს და მაგიჟებს ხოლმე, მაგრამ მოთმინებით ვიტანდი და ბოღმას ყველა უნივერსიტეტდამთავრებულზე და უსაქმურად ფეხი-ფეხზე გადადებულ, უკვე “გაზრდილ” უსაქმურ კაცზე არ ვანთხევდი. Continue reading

დაშნეროლოგები და ლიბერთინსოლოგები ანუ სიკვდილით განკურნების პრეზენტაცია

james-dashner-4მიმართვა, მწერალ ჯეიმს დაშნერს: ძვირფასო ჯეიმს, ალბათ დიდი ბოდიში უნდა მოგიხადო, იმისთვის, რაც გუშინ მოხდა, ხო, ხო, სწორედ იმ რვა ოქტომბრის, საღამოს ექვს საათზე, ბიბლუსის გალერეაში რომ მოხდა. არა, კი გაგიხარდებოდა, ასეთი სიყვარული რომ დაიმსახურა შენმა წიგნმა საქართველოშიც და ამდენადაც ასე აღინიშნა შენი ტრილოგიის ბოლო წიგნის გამოსვლა, მაგრამ… მაგრამ ისიც არ უნდა დამავიწყდეს, რა მოხდა ამ დღეს და რატომ გიხდი ბოდიშს.

თუმცა რატომ ვიხდი ბოდიშს, ყოველთვის მე რატომ უნდა ვიხდიდე ბოდიშებს და იმის მოლოდინში გული მიფეთქავდეს მაპატიებენ თუ არა. რატომ ვიხდიდე ბოდიშს, თუ არც რაიმე დავაშავე ან თუ ეს ყველაფერი მოხდა, მხოლოდ იმიტომ, რომ შენ არ იყავი საქართველოში ჩამობრძანებული ვაჟბატონო და შენი ბრალია. თან პირიქით, ალბათ უნდა გეამაყებოდეს კიდეც ასე რომ მოვიქეცი, შენ მაგივრად რომ ვაწერდი წიგნებს ხელს და “დიდი სიყვარულით ერკესგან” – მეთქი, რომ ვაწერდი. განა ჯეიმს დაშნერისგან მეთქი, ერკესგან-თქო ბიჭო და გეუბნები რა, რომ ამ საღამოს შენი როლი ვიკისრე, ზარმაცო, არ უნდოდა ფანებისთვის ავტოგრაფების დარიგება, არ ჩამოსულა საქართველოში, არ შეხვდა თავის მკითხველს და მერე კიდევ მე უნდა ვიხადო ბოდიშები ხომ?  Continue reading

28 სექტემბრის დაგვიანებული პოსტი ემა რაფავას და სხვებს

ჩემი ლამაზი, ჩემი ჭკვიანი, საოცარი, სიყვარულის შესანიშნავი იარაღი და My Sister ემა <3

ჩემი ლამაზი, ჩემი ჭკვიანი, საოცარი, სიყვარულის შესანიშნავი იარაღი და My Sister ემა ❤

ეს პოსტი, დიდი ხნის წინ უნდა დაწერილიყო, მაგრამ სიზარმაცემ, სხვა საქმეებზე უფრო გადამეტებულ ყურადღებამ მაინც თავისი გააკეთა და ვერ მივუჯექი ჩემ სანუკვარ ბლოგს, რომ ეს დაახლოებით ორი კვირის წინანდელი ამბავი აქვე თქვენს თვალწინ გამეცოცხლებინა და ელფერი შემემატებინა, მეტი ემოცია და მეტი სიხალისე შეგეგრძნოთ პოსტით და ჩემთან ერთად თქვენც შესანიშნავად გაგეტარებინათ გონების თვალით და გაგევლოთ ყველაფერი, რაც იმ დღეს მოხდა 28 სექტემბერს.

წინა წელს მოთხრობა დავწერე მასზე და მის მეგობრებზე, რომლებიც ემას დაბადების დღეზე (ჩემი ემას) კარგად გაერთნენ და იხალისეს, ხუთმა საუკეთესო მეგობარმა, რომელთაგან ზოგს არც კი ვიცნობდი ისე აღვწერე მათი ისტორია.

“ერთი დაუვიწყარი დღე”

თუმცა ახლა ამ ფრიად გასახარებელ, ძალიან მაგარ წვეულებას, თავი რომ პრინცის ან პრინცესას დაბადების დღეზე მეგონა, ასეთ დღესასწაულს არც მე დავაკლდი და პირადად დავესწარი, პირადად გავიხარე ამ გოგონასთან, ძალიან საყვარელ ადამიანთან ერთად და მისი აღტაცებული სილამაზისგანაც ისე ვიყავი მოხიბლული, რომ თავი ვერ შევიკავე და ეს ხმამაღლა განვაცხადე… Continue reading

21 სექტემბერი – სტივენ კინგი და ერკე მიდასი

Stephen_King2-660x330ეს თითქოსდა უწყინარი, მაგრამ შეუცნობელი სახე, თითქოს მისტიურ და საშიშ ელფერს აფრქვევს. შენ მთელი არსებით გრძნობ მის უარყოფით ენერგიას და სიფრთხილეს თავი არ სტკივაო ამ სურათის დანახვაზე ცოტა არ იყოს თვალებსაც ხუჭავ, რადგანაც ისეთი გრძნობაც გეუფლება თითქოსდა ცოტაც და სურათიდან გამოხტება, მის დამალულ, მაიმუნივით ბანჯგვლიან და თუ უფრო კარგად ჩართავ წარმოსახვას, სისხლიან ხელებსაც კისერში მოგიჭერს, თვალებს მხეცივით მარადიული სიკვდილისთვის რომაა განწირული, დაგიბრიალებს და შიშისგან გაგაფითრებს. შენ უკვე შენ აღარ ხარ, რაც იყავი. შენ ახალი შეგრძნებებით და შიშებით, სულ სხვა ადამიანად ქცეული, ან შეიძლება ადამიანიც არა და სხვა არსება ხარ, რომელიც სამუდამოდ კარგავს უსაფრთხოების შეგრძნებას და ბნელ ღამეში, თუნდაც მთვარიან ღამეში, იმ ადგილიდან, სადაც სინათლე ვერაფრით აღწევს და უკუნი სიბნელეა გამეფებული, სადაც ყველაფერი თითქოს მოწყვეტილია და დროც არ მოძრაობს, სიშავის გაუდაბურებულ უდაბნოდან დიადი მონსტრის გამოჩენას მოულოდნელი და საშიში თვალების ბრიალით ელის, იმ თვალებით, რომელიც სიბნელეში ანათებს და მანქანების ფარების შუქს ჰგავს, თუმცა უფრო წითელი და ეს შუქი იმაზე ვიწროა ვიდრე ფარების ზომა. აი ასეთ ეფექტს ახდენს მკითხველისთვის, განსაკუთრებით არასაშიში ლიტერატურის მოყვარული მკითხველისთვის უეცრად კინგზე გადართვა და მისი გაცნობა.

ვინ არის სტივენ კინგი? – ვფიქრობ ამ კითხვის დასმა უკვე სირცხვილადაც უნდა ითვლებოდეს, ეგრეთ წოდებულ “გასატყდომ” კითხვათა სიაში უნდა შეიტანოთ, ანდაც მწვანე ან ოქროსფერ წიგნში, სადაც იშვიათად დასმული და წესით აკრძალული ან საერთოდ არდასასმელი კითხვები შევა მხოლოდ. ეს იგივეა, რომ არ იცოდე ვინ იყო მაიკლ ჯექსონი, ან ელვის პრესლი, თუნდაც ერთხელაც არ გქონდეთ გაგებული “ბიტლზის” სახელი და წარმოიდგინეთ ადამიანთა გაკვირვებული სახეები რომ მოგაშტერდებიან, მათი ძალზე გაოცებული სიფათები, რომ ჰგონიათ მოესმათ ან იხუმრე. მაგრამ თუ სულაც არ ხუმრობ ეს, ძმაო, ნამდვილად პრობლემა იქნება. რატომ? ამასაც არ უნდა კითხვა – სტივენ კინგი ხომ ლიტერატურაში საშინელებათა ჟანრის მეფეა და ლიტერატურაზე ლექციას ისე ვერ ჩაატარებ, მისი ხსენება მაინც რომ არ მოგიწიოს და მისი გავლენა რომ არ აღნიშნო მწერლობაზე და მწერლებზე.

მაგრამ ჩემთვის ვინ არის კინგი? – ის ყველაზე დიდი მწერალია, სიმაღლით არა, ნიჭიერებით და იმ დონით, რამაც მან მიაღწია და ასევე ადამიანობით, რომელიც დღემდე შენარჩუნებული, დიდი სულიერებით, გამორჩეული და ისევ ის ძველი კინგია, რომელიც მეგობრებთან ერთად გასართობად ლუდს სვამდა და ჩვეულებრივი ცხოვრებით ცხოვრობდა, როგორც ეს მაშინ შეეძლო. Continue reading

იუ ნესბო – თავებზე მონადირეები

20630742

როჯერ ბრაუნი, ძალიან პატივსაცემი პიროვნებაა და მას ყველა იცნობს. ის ასევე ცნობილია, როგორც “თავებზე მონადირე”, მაგრამ რას გულისხმობს ეს წოდება. ის კომპანიებისთვის არჩევს შესაფერის კანდიდატურას, მისი რეკომენდაციის მქონე პირი კი ყოველთვის იწყებს სამუშაოს, იქ სადაც ის გამიზნულია და ყოველთვის აჰყავთ კომპანიებს. მოკლედ მისი სამუშაოს წარმატების საიდუმლო ასო “რ”-ზე იწყება – რეპუტაცია, რომელსაც ის მეფედ აქცევს ამ სფეროში და მას ყველა ენდობა.

ცხოვრება ცოლთან, საყვარელ ცოლთან, რომელსაც ასევე ძალიან უყვარს, თუმცა არსებობს მათში განხეთქილება, რომელიც ორმოსავით ყოველ წამს იხლიჩება, მათი წარსული, როცა როჯერმა გადაწყვიტა ბავშვის ყოლის დრო არ იყო და დიანას აბორტი გააკეთებინა. აქედან დაიწყო მათი ურთიერთობის ნგრევა, ისე რომ ამას ვერც კი ხვდებოდნენ და ვერც იაზრებდნენ. სამაგიეროდ როჯერს ჰქონდა სამუშაო, ცოლს კი ბავშვების ნაცვლად გალერეა, რის შესანახადაც როჯერს დროდადრო კლიენტებისგან ნახატების მოპარვა და მათი გაყიდვა უწევდა. Continue reading

სტივენ კინგი – კაცი რომლის გულშიც შიში ცხოვრობს

stephenkinginvite

ამ სურათს ზოგი არა, არამედ უმეტესობა სტივენ კინგთან დააკავშირებს, ზოგისთვის კი ეს მხოლოდ სურათია, უბრალო ოთახი, ჩვეულებრივი, არაფრით განსხვავებული, პატარა ბავშვის ოთახი, რომელსაც უყვარს კლოუნები და ბუშტები, სათამაშო მანქანები და კიდევ უამრავი რამ…
რასაც ახლა ვამბობ, ეს ჩემთვის ისევე მნიშვნელოვანია, როგორც ის, რომ ჰაერი რომ არ იყოს ცოცხალი არ ვიქნებოდი და ეს ჰაერი, როგორი მნიშვნელოვანიცაა კაცობრიობისთვის, ისეა ჩემთვის კინგი და მასთან შეხება, ან მისი წიგნებით ტკბობა.
პირველ რიგში, ვიტყვი იმას, რომ ეს მხოლოდ ჩემი აზრია ამ ადამიანისკენ მიმართული, ჩემი გრძნობები დაკავშირებული კინგთან, მაგრამ მაინც მინდა ყველას გითხრათ, რასაც ვფიქრობ და არ შემეძლო უბრალოდ ამის მხოლოდ ჩემ კედელზე გაზიარება.
მაშ ასე, რეკლამა დასრულდა, ახლა ხელი მაგრად ჩამჭიდე და დავიწყოთ:
სტივენ კინგი, როგორც ყველამ იცით, ვიცი რომ ყველასთვის ეს სახელი ძალიან ნაცნობია, საშინელებათა ჟანრის მეფეა, ყველაზე წარმატებული მწერალი ამ კუთხით და ყველაზე საოცარი მჭერვმეტყველი, მხიარული პიროვნება, თუკი ახლოდანაც გაიცნობ, ეს ვიდეოებიდან და მისი გამოსვლებიდანაც კარგად ჩანს და მასთან ნამდვილად არ მოიწყენს არავინ… ალბათ გაკვირვებთ საშინელებათა მეფეს, რომ იუმორის გრძნობა აქვს და მხიარული ადამიანიცაა, გახსნილი ყველასთან და სასაუბროდაც ნამდვილად ყველაზე მაგარი, ბევრის მცოდნეა. რომ დაჯდები მასთან და საათობით შეგეძლება მოსმენა ამა თუ იმ ისტორიის, რაც გადახდა, ან რის გამო დაწერა ესა თუ ის წიგნი, რომელიც შენამდე ემოციურად მოიტანა თავისი სათქმელი და აღგაფრთოვანა. Continue reading

მე და საქართველო

123132

მე ყოველთვის იმ საქართველოს ნაწილი ვიყავი, სადაც ხალხში თავისუფალი აზრი არ არსებობდა, სადაც ყველა ერთმანეთის დაჭმასა და დამცირებაზე იყო გადასული, და იმის ნაწილი თავისთავად ვხდებოდი, ჩემი სიჩუმის გამო. ცხოვრება რთულია, რადგანაც ყველანაირი ადამიანი ცხოვრობს და უამრავი ცხოვრება იკვეთება ერთმანეთთან. უამრავი გზა, ერთმანეთის და მათი სიმთვრალით და დაუფიქრებლობით გაჟღენთილი ცა, ჰაერი, მათი შურიანი და ანთებული თვალებით დაბინძურებული ქუჩები, ერთმანეთის განცდებით მცხოვრები ადამიანების გზებიც იკვეთება და მე ამ ყველაფერს ჩუმად ვადევნებ თვალს, ამ გულისტიკივლს, დამამძიმებელ მწუხარებას და ყოველმხრივ ფაქიზ გარემოს არ უხდება მოჩხუბართა გინება, ერთმანეთისთვის მუქარა და არც უხდება იქვე, გზის ნაპირას „ბარდიულზე“ ჩამომსხდარი უბნის ლოთები, რომ სვამენ ლუდს და თან ლაპარაკი უწმაწური სიტყვების გარეშე არ შეუძლიათ. Continue reading

ჯერონიმო და ერკე მიდასი

12003889_1176514309029320_1727677694753071933_n

ვფიქრობ, კარგად გახსოვთ, ის პოსტი, რომელიც ჯერონიმოს გაქცევას მივუძღვენი. კარგად დაფიქრდით, გადაავლეთ თვალი ჩემ პოსტებს და ნამდვილად გაგახსენდებათ, თუ მაინცდამაინც ახლა ამოგივარდათ ის ჭანჭიკები, რაც მახსოვრობას ამაგრებს ხოლმე როგორც წესი, მაგრამ განა ყველას აქვს ეგ… ნურას უკაცრავად.

ხო, საქმეს დავუბრუნდეთ.

აი პოსტი ვინც არ იცით… —> ჯერონიმო სტილტონი – ავდექი და წავედი… მაგრამ ვფიქრობ ყველას ნანახი გაქვთ და ეს არავის გჭირდებათ.

რამდენი ხანი ველოდი ჯერონიმოს გაცნობას, როცა რა თქმა უნდა ნაპოლეონის ცხოვრების კარგად გასაცნობად წასული დაბრუნდებოდა მაშინ და აი ისიც დაბრუნდა, ზუსტად ორი დღის წინ მეახლა, როცა ბიბლუსის გალერეაში ვნებივრობდი წიგნებთან. მოვიდა და მეუბნება “შენ ხარ ერკეო?” მე ჯერ ვიბნევი, მართლა ვიბნევი და ვხვდები, რომ არ მესიზმრება და ის მართლაც ჩემთანაა, თაგვი რომელიც ლაპარაკობს. აბა წარმოიდგინეთ, თქვენ რა დაგემართებოდათ მის დანახვაზე, მე კიდევ, უკეთესი რეაქცია მქონდა, იმასთან შედარებით, რაც თქვენ გექნებოდათ ალბათ. ხოდა მერე კაი ბიჭივით მართმევს ხელს, მხარზე მეორეს მირტყავს და ხმა ამოიღე ენა ჩაგივარდაო? – მეუბნება.

ძლივ-ძლივობით მაინც ვიღებ ხმას და ვეუბნები. Continue reading

აქცია – მე აქ ვიყავი… და ვიყავი კიდეც

1

მე აქ ვიყავი და თქვენ?

ვფიქრობ ასეთი კარგი აქციები ხშირად უნდა ტარდებოდეს ხოლმე. მომხმარებელიც მეტია, ნაწყენი კი ნამდვილად არავინ რჩება, რადგან სწორედ აქ ჩნდება კარგად ვის უყვარს წიგნის კითხვა და ვის არა. დამიჯერეთ, როცა წიგნზეა ხოლმე საუბარი მაშინვე გავრბივარ, იქ სადაც წიგნს ახსენებენ, იქნება ეს აქცია ლიბერთინსის, სხვა წიგნის პრეზენტაცია თუ მწერალთან შეხვედრა მე აუცილებლად პირველი ვარ ყოველთვის ადგილზე. ორჰან ფამუქთან შეხვედრაზეც კი ვიყავი, მიუხედავად იმისა, რომ საერთოდ არ მქონდა მისი წიგნი წაკითხული და არც ვაპირებდი ყიდვას. (ეს მხოლოდ მე და ფამუქს გვეხება და წიგნი აქ არაფერ შუაშია)… ეს არის წიგნის სიყვარული სწორედ. თან თუ პროფესიადაც მწერლობას ირჩევ ხო საუკეთესო ვარიანტია… Continue reading

Lauren Oliver – Delirium (ფრაზები)

Lauren-Oliver

ლორენ ოლივერი ჩემთვის საყვარელი ავტორი გახდა, ორი მიზეზით: ერთი, რომ კარგად წერს და მის წიგნში აზრის გამოტანა რთულიც არ არის და მეორე, მისი აზრები, იდეები და სურვილები ჩემსას ემთხვევა და ამითაც განვასხვავებ მე მას სხვა ავტორებისგან. სიყვარულია ერთადერთი გრძნობა, რითიც ვსუნთქავთ და ვცოცხლობთ, სიყვარულია ყველაფრის მამოძრავებელი ძალა!

ჩემი რომანი “სამყარო სიყვარულის გარეშე” კი იგივე აზრის მატარებელი იქნება, მაგრამ უფრო მაშტაბურად დაწერილი და არა ერთ კონკრეტულ ქალაქზე. უსიყვარულობა ოდესმე, არ ვიცი ეს როდის მოხდება, მაგრამ ის მთელ მსოფლიოს მოიცავს, უფრო სწორედ ხალხს მოიცავს და არა ბუნებას და პლანეტებს, მაგრამ ბუნებაც მიხვდება ადამიანის დამოკიდებულებას სიყვარულისადმი და თვითონაც დაიწყებს ჭკნობას, ქრობას…

სიყვარულია რაც აიძულებს ჩიტს იფრინოს და საკუთარი შვილებისთვის საჭმელი იპოვოს, რომ აჭამოს, თვითონ კი არ შეჭამს, ოღონდ შვილები იყვნენ კარგად. სიყვარულია ადამიანთა მზრუნველობა ერთმანეთისადმი, ის რაც ერთმანეთისკენ გაღიმებინებთ, რაც ყველაფერს გაგაკეთებინებთ, სიგიჟეებსაც ჩაგადენინებთ იმისთვის, რომ თქვენი სიყვარულის ობიექტი იყოს ბედნიერი.

ბედნიერება კი სიყვარულის პირდაპირპროპორციულია. ის ამაღლებს ადამიანს და ფრთებს ასხამს. ყველა ცოცხალ არსებას, ჩვენც კი შეგვიძლია ფრენა – თუკი გვიყვარს!

ეს კი “დელირიუმის” ფრაზები, რომლებმაც ჩამაფიქრეს და დამასევდიანეს, ზოგმა კი სიამოვნების ნაპერწკალი გამიღვიძა… Continue reading