სტრუგაცკები – მართლა “ძნელია ღმერთობა”

shop_product_image_138766“ადამიანის არსი ყველაფერთან შეგუების განსაცვიფრებელი უნარია. ამქვეყნად არაფერია ისეთი, რასაც ადამიანი ვერ შეეჩვევა. არც ცხენს, არც ძაღლს, არც თაგვს ამის უნარი არ გააჩნიათ. ღმერთი, როცა ადამიანს ქმნიდა, ალბათ ხვდებოდა, რა ტანჯვისთვისაც იმეტებდა და ძალისა და მოთმინების ულევი მარაგი მისცა. ძნელი სათქმელია, კარგია ეს თუ ცუდი. ადამიანი ასეთი მომთმენი და ამტანი რომ არ ყოფილიყო, კეთილი ხალხი დიდი ხნის წინ გადაშენდებოდა და ამქვეყნად მხოლოდ ბოროტები და უგულოები დარჩებოდნენ. მეორე მხრივ, მოთმინებისა და შეგუების ჩვევა ადამიანს პირუტყვად აქცევს, რომელიც, გარდა აგებულებისა, არაფრით განსხვავდება ცხოველებისგან და ამასთან, მათზე გაცილებით უმწეოა. და ყოველი დღე ბოროტებისა და ძალადობის ახალ-ახალ საშინელებას შობს.” – ექიმი ბუდახის სიტყვებით დავიწყებ, სხვაგვარად არ შემიძლია, რადგან ამ სიტყვებმა და კიდევ რამდენიმე დიალოგმა ისე მომხიბლა ვერ წარმოვიდგენდი ასეთ გენიალურ შედევრს თუ წავაწყდებოდი, როგორიც “ძნელია ღმერთობა” იყო! Continue reading

სიკვდილით განკურნება – ანუ ერკე დაბრუნდა

shop_product_image_161283ერკე დაბრუნდა, ცოტა არ იყოს დიდი შვებულების აღება გამომივიდა და იმედია მომიტევებთ, ლიბერთინსელებო და ჩემო ძვირფასო მკითხველნო. სწავლის დაწყება ყოველთვის წიგნთან დიდი ხნით დამარტოხელებას ნამდვილად უშლის ხელს, რაც მაღიზიანებს და მაგიჟებს ხოლმე, მაგრამ მოთმინებით ვიტანდი და ბოღმას ყველა უნივერსიტეტდამთავრებულზე და უსაქმურად ფეხი-ფეხზე გადადებულ, უკვე “გაზრდილ” უსაქმურ კაცზე არ ვანთხევდი. Continue reading

მე და საქართველო

123132

მე ყოველთვის იმ საქართველოს ნაწილი ვიყავი, სადაც ხალხში თავისუფალი აზრი არ არსებობდა, სადაც ყველა ერთმანეთის დაჭმასა და დამცირებაზე იყო გადასული, და იმის ნაწილი თავისთავად ვხდებოდი, ჩემი სიჩუმის გამო. ცხოვრება რთულია, რადგანაც ყველანაირი ადამიანი ცხოვრობს და უამრავი ცხოვრება იკვეთება ერთმანეთთან. უამრავი გზა, ერთმანეთის და მათი სიმთვრალით და დაუფიქრებლობით გაჟღენთილი ცა, ჰაერი, მათი შურიანი და ანთებული თვალებით დაბინძურებული ქუჩები, ერთმანეთის განცდებით მცხოვრები ადამიანების გზებიც იკვეთება და მე ამ ყველაფერს ჩუმად ვადევნებ თვალს, ამ გულისტიკივლს, დამამძიმებელ მწუხარებას და ყოველმხრივ ფაქიზ გარემოს არ უხდება მოჩხუბართა გინება, ერთმანეთისთვის მუქარა და არც უხდება იქვე, გზის ნაპირას „ბარდიულზე“ ჩამომსხდარი უბნის ლოთები, რომ სვამენ ლუდს და თან ლაპარაკი უწმაწური სიტყვების გარეშე არ შეუძლიათ. Continue reading

სიყვარულია ჩვენი სიმდიდრე

არსებობს ადამიანების ორი კატეგორია:

ისინი ვისაც არაფერი გააჩნია და ნატრულობს მეტს – კარგ სახლს, უამრავ ფულს და მრავალფეროვან საინტერესო ცხოვრებას. ხშირად ასეთ ადამიანებს აქვთ ყველაზე ღირებული, რამ რის დაფასებასაც ვერ სწავლობენ.

და ისინი ვისაც ყველაფერი აქვთ და ყველაფრის ყიდვა შეუძლიათ, მაგრამ არ აქვთ სიყვარული, რომელსაც ბოლომდე მიენდობიან და მასშივე ჩაიძირებიან სამუდამოდ. შეუძლიათ იყიდონ ყველაფერი, მიიღონ რაც სურთ და აისრულონ ნებისმიერი კაპრიზი რაც კი მოუნდებათ და აუსრულონ მასაც, ვინც ჰგონია, რომ მისია და რომ ეს არის ის, ვინც სჭირდება – მისი ცხოვრება. მაგრამ მათ კარგად იციან, ან არ იციან და ვერ ხვდებიან, რომ სიყვარულს ვერ იყიდი ფულით, ვერც წოდებით, ბრძანებით ან მუქარით მოიპოვებ მას.

ასეა, რაღაც უნდა დათმო, რომ მიიღო სასურველი. ცხოვრება არასდროს შეგიბრალებს შენ თუ არ შეიბრალებ საკუთარ თავს და არ ისწავლი დათმობას, უფრო მეტის მისაღებად.

რა განსხვავებაა ამ ადამიანებს შორის?

არც არანაირი!

მდიდრებთან ქონების გამო არიან ხოლმე, ძირითადად. მათთან კი ვისაც არაფერი გააჩნია მხოლოდ ნამდვილი სიყვარული თუ ძლებს. შეიძლება დაკარგო ქონება, მაგრამ სიყვარული მაინც ვერ იპოვო, მაგრამ ასევე შეიძლება საყვარელი ადამიანის გვერდში დგომითა და სიყვარულით შეიქმნა მომავალი…

ბედნიერება წვრილმანებშია, ერთმანეთის სიყვარულში და მაშინ ვერც კი მიხვდებით ისე გაივლის მთელი ცხოვრება ტკბილად. ადამიანი მაშინ კი არ არის ბედნიერი როცა მეტი აქვს, არამედ მაშინ როცა ცოტა აკმაყოფილებს.

იდეალური ცხოვრება არ არსებობს, ყველაფერს აქვს ნაკლი, თავისი მინუსები, რომელთაც თვალს ვერ ვუსწორებთ.

სიყვარულია ჩვენი სიმდიდრე და სხვა ქონება ადამიანს არც კი სჭირდება. სიყვარული… სიყვარული… სიყვარული ყოველთვის…

ლორენ ოლივერი – დელირიუმი (ამორ დელირია ნევროზა)

14041127502სულ ვფიქრობდი და ვამბობდი, რომ ადამიანმა უნდა ნახოს, განიცადოს უსიყვარულობა, რომ არასდროს მოუნდეს ასე ცხოვრება, რომ უფრო მეტად დააფასოს სიყვარული და მისი არსებობა-მეთქი. ამას იმიტომ ვამბობდი, რომ მინდოდა დამეწერა (და ახლაც მინდა), წიგნი რომელიც იქნებოდა ადამიანთა ბოროტებაზე, მათ შეცდომებზე, ქცევებზე, ხშირად ყველასგან გასაკვირ გულგრილობაზე და მათ გრძნობებზე, ოღონდ სიყვარულის გარეშე და როცა ამ წიგნის შესახებ გავიგე, ცოტა შევშინდი კიდეც.

“ვაითუ დამასწრო?” – გავიფიქრე მაშინ და ახლაც მახსოვს ის გრძნობა, როგორ მომწყდა და ყველაფერი ქვესკნელში დაინთქა. თითქოს ჩემს ფეხქვეშ მიწა გამომეცალა და ჩემი ცხოვრების ყველაზე მთავარი ამოცანა, ანუ ის რის გამოც ამდენს ვმუშაობდი, ამდენს ვწერდი (ამას კი სწორედ ამ წიგნის გამო ვაკეთებდი, რომლითაც ხალხს დავანახებდი რა საშინელებაა ცხოვრობდე სიყვარულის გარეშე) უკვე დაწერილი აღმოჩნდა. სიმართლეს გეტყვით, რომ ამ წიგნის ქართულად გამოსვლას სწორედ ამიტომაც ველოდი ასე მოუთმენლად და ხელში როცა ჩავიგდე მაშინვე მისი სულმოუთქმელად კითხვა დავიწყე.

არ მახსოვდა მეგობრები, არც სოციალური ქსელი, არც ტელეფონი და სხვა რაიმე ცივილიზაციასთან დამაკავშირებელი ნივთი თუ მოწყობილობა. მთელი დღეები მის კითხვაში ვეფლობოდი და ერთი სული მქონდა როდის დავამთავრებდი. განა იმიტომ რომ მასზე დამეწერა ან უბრალოდ გული დამემშვიდებინა ეს წიგნი, ჩემს დაუწერელ წიგნს არაფრით ჰგავს-მეთქი, ან იმის გამო, რომ სხვა წიგნის კითხვა დამეწყო. მეტიც, ამ წიგნს შიშით ველოდი და მართალია მაშინვე დავიწყე და მართლა ჩამითრია და თავი სწრაფად ჩამაკითხვინა, მაგრამ კითხვისას სხვა მოტივიც მამოძრავებდა, რაც ზევითაც ვთქვი, ამიტომ მე მორიგი მკითხველის თვალით არ ვკითხულობდი ამ წიგნს და “დელირიუმი” ჩემთვის უმნიშვნელოვანესი წიგნი იყო, არის და იქნება, რადგან მას შეეძლო ჩემი მომავალი ბედის გადაწყვეტა, ჩემი მომავლის აშენება ან დანგრევა და სწორედაც ასე მოხდა.  Continue reading

ემილი ბრონტე – ქარიშხლიანი უღელტეხილი

shop_product_image_121007ჩემს მრჩევლებს დავუჯერე, რომელიც თავის დროზე ამ წიგნის წაკითხვას მირჩევდნენ და ბიბლუსის გალერეაში წავაწყდი თუ არა ხელი ვტაცე, დავჯექი იქვე და კითხვა დავიწყე. სამი დღე ერთად დაუვიწყარი დრო ვატარეთ, არ გჯერათ?

მიმაჩნია, რომ სწორი არჩევანი გავაკეთე. “ქარიშხლიანი უღელტეხილი” უბრალოდ საოცარი წიგნი იყო. სიძულვილის ამბავი, რომელიც გთრგუნავს, მაგრამ ამავე დროს მაინც არ ანებებ თავს კითხვას. გინდა, რომ ბოლომდე ჩახვიდე და წიგნს მოწყდე – ეს შეუძლებელია…

მიუხედავად შემაძრწუნებელი ისტორიისა, მე ეს წიგნი შემიყვარდა და მინდოდა, რომ არასდროს დამთვრებულიყო, თან მაინც თუ დამთავრდებოდა, ვნატრობდი კეთილად და კარგად დამთავრდეს-მეთქი, ყოველ წუთს ჩემი გულის გამალებული ძგერა მესმოდა, ვიჯექი მთელი დღის განმავლობაში, ამასობაში კი ხან ვინ შემოდიოდა და ათვალიერებდა წიგნებს ან ყიდულობდა, ხან ვინ… მე ხანდახან თვალსაც კი გავაყოლებდი (აბა ისე როგორ?!) და წამძლევდა ცდუნება იმის გაგების, თუ რა წიგნი აირჩია საყიდლად, ან რა წიგნს კითხულობს ჩემს გვერდზე მჯდომი ბიჭი ან გოგო. Continue reading

დაბადებისა და სიკვდილის, სიცოცხლის საიდუმლო

Bosrand met hek (Forest Meadow with Fence)

“ადამიანს, ერთი სიცოცხლე სჭირდება, იმისათვის რომ გაიგოს როგორ იცხოვროს.” – მეტროთი მგზავრობისას მოვისმინე ეს ფრაზა, როგორ ეუბნებოდა ერთი ხანში შესული კაცი, დიდი ულვაშებითა და თეთრი თმით, მეორე მის ამხანაგს, ასევე დაბერებულს, მაგრამ ახალგაზრდული სულისკვეთება გადმოიღვრებოდა მისი ჭურჭელიდან. მოლაპარაკე დანანებით ამბობდა ამ სიტყვებს, ხელი გაზეთზე ედო, თეთრი პერანგი და კარლსონის მსგავსი შარვალი, მხრებზე დამჭერებით.

ამან გამიჩინა სურვილი, რომ გამეგო რა უდევს ადამიანს სულში, რა წინასწარი ბედი აკავშირებს მას ცხოვრებასთან და როგორ სასაცილოდაც არ უნდა გეჩვენოთ, მინდოდა ამ საიდუმლოებების ამოხსნა. რატომაც ვცხოვრობთ ჩვენ დედამიწაზე, რა მიზნით შეიქმნა გალაქტიკა და პლანეტები, რა მიზნით შეგვქმნეს ჩვენ და რატომ მოვევლინე ამ სამყაროში მე.

ნუთუ არ გაწუხებთ ეს კითხვები? საკუთარ თავში ჩაიხედეთ, დაფიქრდით და ისე მიპასუხეთ. არ ფიქრობთ ხოლმე სამყაროს შექმნის მიზეზებზე და იმაზე რატომ გავჩნდით ამქვეყნად?

სამაგიეროდ მე ვფიქრობ. თითქოს რაღაც არ მასვენებს და მინდა, რომ ყველაფერი გავიგო ამ უცნაური საიდუმლოებების შესახებ. საიდუმლო უამრავი არსებობს, მაგრამ მე კონკრეტულს ვეძებ, არა ადამიანის მიერ დამარხულს გულში, არამედ იმ სამყაროს საიდუმლოს, რომელსაც თითქოს ვერ ჩავწვდომივართ მთელი ამ ხნის განმავლობაში. სამყარო გვიმალავს ბევრ რამეს, მაგრამ ბევრსაც გვიჩენს და ნათლად ვხედავთ, რის გამოც დასკვნები გამოგვაქვს. სწორი, არასწორი ეს არავინ იცის. გულის სიღრმეში ყველა ადამიანი მართალია, მაგრამ სამყაროს თვალით შეიძლება ყველანი ვცდებით და ილუზორულ სამყაროსკენ კარიბჭეს ვეძებთ, ვეძებთ იმას, რასაც ვერასდროს მივაგნებთ, მაგრამ ასევე ვერაფრით დავჯერდებით მუდმივ დგომას ერთ ადგილას და მუდმივ უცოდინრობას. ისე ვართ მოწყობილები, რომ რაც უფრო მეტს გავიგებთ, მით უფრო მეტი გვინდა, რაც უფრო მეტს ვიშოვით, მით მეტს ვეძებთ და ჩვენთვის არაფერი კმარა, თითქოს დაწყევლილები, ან მოჯადოებულები ვიყოთ, მუდმივი ძიების პროცესში, მაგრამ მნიშვნელოვანს ვერაფერს ვაგნებთ. ესეა ჩაფიქრებული ვარსკვლავებისა და ღმერთის მიერ, ასე ჩაიფიქრა განგებამ. განგება – არსებობს კი ის? Continue reading

ერკე მიდასი – მომწყურდი (Ercke Mydass)

მომწყურდი, როგორ აღგიქვა არ ვიცი, როგორ შეგეხო არ ვიცი, მაგრამ მომწყურდი წყალივით არა, მე შენ წყალზე მეტად მომწყურდი. სიყვარულზე ვარ შეყვარებული, მაგრამ მაინც შენ მომწყურდი მარტო როგორც ყაზბეგის ზეგანზე ცივ წყალს, დავეწაფები და გადამადნობს. უდაბნოს სიცხე მაჭერს მაგრამ არ მინდა, … Continue reading

Rate this:

საერთაშორისო ერკეობა და სიყვარულიანობა – 25 მაისი

thank_you_1600_clr

გამოგიტყდებით, რომ მინდოდა ჩემთვის ამ დღეს ისევე ჩაევლო, როგორც ნებისმიერ დღეს, მინდოდა არა, უფრო მეგონა, რომ ასე მოხდებოდა და არც მიხაროდა მომავალი 25 მაისი.

რა ხდება 25 მაისს?

ხო, ამ დღეს დავიბადე, მაგრამ მერე რა? ეს მხოლოდ ფორმალობაა, რიცხვები და მეტი არაფერი, ჩემთვის ყოველი დღე ახლიდან დაბადებაა და არავითარ მნიშვნელობას არ იძენს რიცხვი 25. მხოლოდ იმით ვამაყობ, რომ ცოტა იღბლიანადაც გამოიყურება ჩემი დაბადების თარიღი, ოღონდ ნაციონალობა არ დამაბრალოთ.

25.05.1995 – ბოლოში სულ ხუთიანები, ერთი ციფრი ემთხვევა და ამიტომაც მიმაჩნია ეს თარიღი ჩემთვის მნიშვნელოვნადაც, ჩემს დაბადებაშიც ხომ ერთგვარი წვლილი შეიტანა, მხოლოდ ერთგვარი?  Continue reading

ერკეს ცხოვრების, ადამიანობისა და ერთგულების კოდექსი

5d6e92bdc542e

  1. სულ ცოტა რამ მჭირდება, რომ ვიყო ბედნიერი – კარგი გარემო (ბიბლიოთეკა), შესანიშნავი მეგობრები (ვინც კითხულობს) და სიყვარული. ჩემთვის კითხვა ყველაზე მნიშვნელოვანი რამეა და ამქვეყნად არ არსებობს (ჯერ-ჯერობით) სხვა რამ, რითიც შეიძლება ჩემი თავი გავართო. კითხვა და წერა თანაბრად მიყვარს. მიყვარს მეგობრები, რომლებთანაც შემიძლია დაუსრულებლად ვარჩიო წიგნები და ამა თუ იმ წიგნის შინაარსზე ან არსზე ვეკამათო, მიყვარს და მაბედნიერებს, როცა სხვას ჩემს აზრს ვუზიარებ და ვაჩვენებ გზას, რომელზეც შეუძლია იაროს თამამად. ასევე სიყვარული, ბოლო რაც მაბედნიერებს. სიყვარული ყველას აბედნიერებს არ მეთანხმებით? ვამპირი ვარ, და თქვენგან ხარბად ვიწოვ ამ გრძნობას, მე სიყვარული მჭირდება, ბევრი ძალიან ბევრი. მომეციიიიიიით. Continue reading