გავემიჯნები

გავემიჯნები – ცებს, მიწებს გადაღმა
სანთლებს ვენთები, სუფთას, კრისტალურს Continue reading

Rate this:

Advertisements

დავით დეფი გოგიბედაშვილი – დემნა გედევანიშვილი

წიგნი პოეზია

პოეზია… მუსიკა… ჰარმონია… პოეზიის ჰარმონია… მუსიკის ხელოვნება… გრძნობის სისავსე… სიცოცხლის სამიზნე და უამრავ სიყვარულის ფენომენს იმსახურებს ეს წიგნი.

ყოველთვის ვამბობდი, ჩემიანებთან, ყოველთვის ვაქებდი დავითს და ვიძახდი, რომ ეს კაცი გენიოსია თავისი შემოქმედებით, სუფთა მტარვალი პოეზიის გენიალობითაა გენიოსი, მაგრამ უმეტესობა მისმენს და შემდეგ ივიწყებს, თუმცა ამაოდ. კიდევ ერთხელ ვიძახი, რომ ეს ადამიანი, ეს ჩვენი დროების, ცოცხალი გენიოსია, რომელზე ძვირფასი ბევრი თუ არ მოიძებნება. კითხულობ მის წიგნს, და უემოციოდ ნამდვილად ვერ გახვალ აქ ფონს, ემოცია, რომელიც გაწვება გულამდე და გულის სიღრმეში შეგიტანს შესაძლოა ცრემლები მოგგვაროს, შესაძლოა გაგაბედნიეროს და გაგახალისოს, ან ისე უეცრად დაგასევდიანოს სიხარულის ფაზიდან ეგრევე სევდის, სევდიას ფაზაში გადაგიყვანოს, რომ… ვერც წარმოიდგენ ამდენ ჯილდოს, რომელიც ამ წიგნს თან სდევს.

სიტყვათა განლაგება, მათი სისუფთავე. წიგნს კითხულობ, მაგრამ არ ფიქრობ ამაზე, გგონია კონცერტს უსმენ, რადგან ყოველი სიტყვა, ყოველი წინადადება და აბზაცი მუსიკაა, ჰარმონიული მუსიკა, რომელიც სიცოცხლის აღმაფრენაში გეხმარება და გატკბობს მთელი დროის განმავლობაში, რასაც კითხვას უთმობთ. ჩემი ემოციები დაუჯერებელია, ვერ დაიჯერებთ, რადგან სიყვარულის, მრისხანების, სიყვარულის, გაგიჟების, სიყვარულის, სიმარტოვის, სიყვარულის, სიცოცხლის სურვილის, სიკვდილის, სიყვარულის სუნი ერთად ტრიალებდა ჩემს გონებაში, ჩემს ღიმილიან გამოხედვაში, კითხვისას და როცა მეკითხებოდნენ ასეთს რას კითხულობო, ჩემი პასუხი იყო: – ჯადოსნობას.

დავით დეფთან იმაზე ახლო ურთიერთობა მაკავშირებს, ვიდრე ფიქრობთ. თუმცა ოდნავადაც არ არის მის წიგნზე ასეთი ჯადოსნურობით საუბარი, ნეპოტიზმის ან რაიმე სხვას გამოვლინება. მას პირადადაც ვიცნობ, გამოვლაპარაკებივარ ათას რამეზე გვისაუბრია და პირველ რიგში ხელოვნებაზე, რჩევებს მაძლევდა, კითხულობდა ჩემ ნაწერებს და მიფასებდა და ვფიქრობ, რომ ადამიანი სიკეთე გავიცანი, ადამიანი სიყვარული, მისგან მივიღე გრძნობა ულევი, ვიგრძენი თითქოს დიდი ხანია გვაკავშირებდა ნაცნობობა, რადგან არანაირი ფორმალობა არ იყო ჩვენ შორის, ჩვენ რამდენიმე შეხვედრის შემდეგ, არა პირველივე შეხვედრისას უკვე მეგობრები ვიყავით. ამ პიროვნების უნიკალურობას, თან ერთვის მისი პოეზია, მისი რომანები ასევე პოეზია რომ გეგონებათ და გულიც სიყვარულით აგევსებათ, აუცილებლად, ეს არის ჯადოსნობა, რასაც მე ვუწოდებდი. პიროვნების გამარადიულება წიგნის სიყვარულთან.

ცოტას, წიგნის შინაარსზეც ვისაუბრებ. დემნა გედევანიშვილის გაღვიძებით იწყება, სიზმარს ხედავს, რაც ჩვენთვის ბუნდოვანია, გაღვიძების შემდეგ კი ხვდება წერილი თაროზე, ადამიანისგან სახელად სევდია და როცა ძმაკაცს დაურეკავს, რომ აჩვენოს მისი მოსვლისას წერილი ქრება. უკვალოდ ქრება, თითქოს არც არსებობდა და დემნას მოეჩვენა. ჩვეულებრივი ცხოვრება არ ჰქონია, ის სიგიჟით იყო ავად და მძიმე სულით ავადმყოფობდა, მაგრამ განიკურნა, ხოლო მათ მეგობრებს, მშობლებს მისი აბდაუბდა საუბრის გამო კვლავ ეგონათ, რომ ბრუნდებოდა მისი მდგომარეობა. ბრუნდებოდა სიგიჟისკენ. თუმცა მიჰყვები, კითხულობ ამბავს და გრძნობ, რომ სხვა რამ ხდება, სხვა დაავადება სჭირს დემნას, სულ სხვა სენი, რასაც ჰქვია სიყვარული და ეს სიყვარული გაცილებით ძლიერ ძალას ანიჭებს განკურნოს ყოველი სენი და გადააქციოს სამყარო უკეთესი, ვიდრე იყო.

ეს ჯადოსნური რომანი, უფრო ზღაპარს ჰგავს მისი ჯადოსნურობით, მისი დაუშვებელი რეალობის უნარუს მიღმა და ჰგავს ულამაზეს ფესტივალის დღეს, სადაც სულ ყველა ბედნიერია. და ბოლოს ბევრი რამ გაირკვევა, მაგრამ დარჩება იდუმალად და იმ კითხვებს უცილობლად დაუსვამთ რომანს, ასევე საკუთარ თავს რასაც მე ვუსვამდი. ვინ არის სევდია… მასაც გაიცნობთ. და ბოლოს ჯადოსნურობით აღქმული სიყვარულის მარცვლებით გადგმული დარჩებით მიწაში და იზრდებით, როგორც უტიფარი, უცოდველი სიყვარული, სიცოცხლის სიყვარულით გაძლიერებული და უფრო მეტად შთაგონებული.

რომანი მუსიკაა, რომანი პოეზიაა, რომანი სიყვარულია.

წაიკითხეთ და გაიგეთ მისი ჯადოსნურობის უნიკალური ამბავი, თავადაც დარწმუნდებით, რომ ავტორი გენიოსია.

რაღაც რიგზე ვერაა, ჩემში რიგზე ვერაა

მიყვარს იგი, გზას კი ვხედავ, თითქოს უფლისკენაა
ჩემი მზერა, მიპყრობილად გარდასული შთენაა Continue reading

Rate this:

ერკე მიდასი – ცხოვრება წრეა

იბადებიან, იზრდებიან, კაც-ქალდებიან ბავშვები

ხან უმნიშვნელო, ხან ძვირფას ცოდნით ივსება, მათი გონების ავზები,

ცხოვრება წამის სიზუსტით, რაღათქმა უნდა ღვთის არის

მათთვის გართობა, მშობლისთვის –  განათლებაა მიზანი.

გული იმსხვრევა, პირველად ყველაზე რთულად გადააქვთ

სიყვარულივით სასტიკი სხვა არცერთი გრძნობა არაა,

ისწრაფვი და რა? შენი იმედი, სხვისი უარით მთავრდება

იმ ცივი მზერის მიზეზზე ფიქრობ, რაც უმოქმედობით გბრალდება.

და ყველა განცდილ უარებს, წონით პირველი სჯობია

თითქოს ქალისგან უარი, შენი პირადი ჰობია

იმედი გალპობს, უიმედობა გსპობს, ხარ თითქოს მათი ნოქარი,

ბავშვობაშივე ისახავ მთავარს, გახდე სიყვარულის ჯადოქარი.

შეგეძლო ხალხის დინების და ბედისწერის განსაზღვრა,

შეძლო, სიმშვიდე მოჰპოვო უბედურთა გარდასახვას

შეძლო, ბედნიერ – ჭეშმარიტთა სიყვარულის გარჩევა

და სახლიდან წასულ პრინცესას გადააწყვეტინო დარჩენა.

ზოგს დაუწუნებ არჩევანს, გულის – გულობით გწვდებიან

ვის სიყვარულის არა სწამს, ვერც სამოთხეში ხვდებიან

უსასრულოდ გაყინული სამყარო გველის გარედან

თუ ვერ ვისწავლეთ ერთურთის ტკბილ-თბილი გრძნობის შეყვარება.

ბავშვობა ყველაზე რთულია, როცა სიტყვები არ გადგება რაშიმე,

ბოროტ არსებებს ებრძვი და საერთოდაც არ გაშინებს

ხან მზის ფერიებს უღიმი, ხან ჯუჯებს, ელფებს და სირინოზს

ჭირს სასახლისა შენება, დროც არ გაქვს გამოიძინო.

გიწევს აკოცო ბაყაყს, რომ მტკიცე შელოცვა დაირღვეს

ან ტყვეობიდან პრინცესა იხსნა, აჰყურებ მაღლა აივნებს,

გული სიცოცხლით გვიცემს, თუმც მშობლებს ჰგონიათ ვთამაშობთ

ცხოვრება ხომ თამაშია, ვავსებთ წარმოსახვის კალაპოტს.

დიდობა გვაჭრის ფრთებს, ოცნების ფრთებს, არ გვწამს თუ შევძლებთ ფრენას

წარსულში ჩვენს თავს ვახედებთ, სხვას არვის, ოცნებათა გამოფენას

მოვალეობას ვერ ვუსწრებთ, რაც გვაკისრია ოჯახში

პრობლემები და ტკივილი… ვერ დავემალებით ჩვენი ბავშვობის ოთახში.

ტკივილის წნეხში დავცქერით დანაოჭებულ ნაკვთთა მდინარეს

კარზე კაკუნს რა მოჰყვება, აღარ ვკითხულობთ ვინ არის,

მხრებში მოხრილნი, ამჯერად ჩვენ ვართ ყრმათათვის მშობლები,

როგორც ჩვენ, ახლა მათ ვჭრით ფრთებს, მათ ოცნებებს ვეღობებით.

ულტიმატუმი ერთია, ცხოვრების გზა და მიმართულება

ბავშვნი ვოცნებობთ უამრავს, შემდეგ არა გვაქვს უფლება,

სიყვარულის შთაგონება ხშირად სულს გვაცლის ადამიანებს

წარსულით ყოფნის სურვილი სულს და გონს დაგვიზიანებს.

რადგან ერთია ყველასთვის ამ გზის მთელი ისტორია

ყოველ ღამ ტანჯვით ვიღვიძებ, საათი – ღამის ორია.

ე.მ. 20 ნოემბერი 2018

ერკე მიდასი – დამეხმარეთ!

23471918_1492375234214148_6999314056086462709_n

ერკე მიდასი დაბრუნდა და გთავაზობთ ახალ ლექსს, რომელიც ერთი ჩვეულებრივი ნაგვის ურნის დანახვისას ჩაფიქრების შედეგი აღმოჩნდა, რომელსაც დიდი არაფერი, მაგრამ ერთი სიტყვა ეწერა – მშია.

 

 

 

 

 

 

 

დამეხმარეთ დეიდებო, ძალიან გთხოვთ ან ბიძია

თუმც მცირედით, სული მეწვის, არ მაქვს მეტის ამბიცია,

მსურს სიცოცხლე, თუ ვიცოცხლებ, ბედმა თვითონ ამირჩია

სული მეწვის, გულის ფეთქვის ხმაც კი მესმის, მშია, მშია!

 

თავისთავად, ყველაფერი მე სიგიჟით დამიტყვია,

არ მიშველის არც წამალი და არც ერთი წამით ტყვია,

გული ფეთქვას განაგრძობს და მიკვირს როგორ დამინგრია

ეს ცხოვრება ერთმა წელმა, გაქრა რაც კი ამიგია.

 

სიყვარული, მოგცეთ ღმერთმა, ხალხო მეწვის სული, მშია

დაგვტრიალებს და გვაცდუნებს ჩვენ ყოველთვის, ფულის ჭია,

ეს იქნება ჩემი გეზი, ჩემი ბედი, ცრუ მისია

სჯობს დავწერო სურვილების საკმარისად სრული სია.

 

სახლში, ბავშვი მყავს სარჩენი, ის არს ჩემი განაჩენი,

დამეხმარეთ რომ უფალსაც ვთხოვო წილი, დანარჩენი

მინდა ფიქრი უდარდელად, დრო აზრიანად ნარბენი,

გავუღიმო სამყაროს და მოგვცეს ნება აქ დარჩენის.

 

თუ ვტყუოდე, განვუტევო სული, აქვე და ახლავე

თამამად თქვენც კი შეგთხოვდით: – ასი ტყვია დამახალეთ,

კეთილშობილ საქმეს იზამთ, ხუთი თეთრით დამეხმარეთ,

სულში მიძვრა შიმშილი და ცრემლით ყოველ ღამეს ვათევ.

 

ახლა იშვე, ამ ქვეყანას, ალბათ ძალზე საშიშია,

ნუ დაგყვება იმედად, რომ გადაიფრენ პარიზშია

თვალი უნდა გაახილო, ქრება ყველა ამბიცია

აქ იშვები და შიმშილი გძებნის, ხალხო, მშია, მშია!

ე.მ.

10 ნოემბერი 2017

დღევანდელი ბლოგი გერჩივნოს, ხვალინდელ საიტსო!

Home-Sweet-Home-2

ახლა, თბილად მოკალათებული ვზივარ ხელში ყავის ჭიქით ჩემს სამყაროში და ულამაზეს, ჯადოსნურ მთებს ვუყურებ, რომელიც თვით ერკემიდასის მშვენება და სიამაყეა. ამ მთებიდან დაედო სათავე, ყველა იმ ზღაპარსა თუ გმირის წარმოშობას, რომელიც ერკემიდასის სამეფოში მოიაზრება და ამ მთებმა შვა დიდებული მეფე, ათასი წლის წინ, სახელად “ქირმიშანი”, რომელიც ამ ენაზე ანგელოზს და ღვთაებას ნიშნავს. პირველი მეფე, რომელიც მამაკაცი არ გახლდათ და იყო ქალი, წარმოშობით იმ სოფლიდან იყო, რომელიც ამ მდიდრულ მთებთან ახლოს მდებარეობდა, პირდაპირ მის ძირში. სოფლის მოსახლეობა კი ათას კაცსაც კი არ აღემატებოდა.

ვზივარ, გვერდზე მითების წიგნი გადამიშლია, რომელიც ძველ ამბების გახსენებაში მეხმარება და ვიხსენებ ძველ გმირებს, რომლებიც ჯერ კიდევ უხსოვარი დროიდან დრაკონებსა და დევებს ებრძოდნენ, იმ ერკემიდასის შავ რაინდებს, რომელთა ბოროტებაც ყველაფერ საზღვრებს სცდებოდა. გული მიკვდება, ამ ბოროტების გახსენებით. ერთმა თავისი ოჯახი ბნელ რაინდს გადასცა, იმისთვის რომ მეფედ ეკურთხათ და ამ მიზანსაც მიაღწია, მისი ოჯახი კი ცეცხლში დასაწვავად გაიმეტა. კიდევ იყო მსგავსი რამდენიმე შემთხვევა, მცირეოდენი გადახვევებით და განსხვავებით, პრინცმა ჯაფიტომ, რომელიც ტახტზე ოცნებობდა, როგორ მოიშორა საკუთარი ძმა და მტრებს თავისი ხელით მიჰგვარა, შემდეგ კი მამა გაისტუმრა საიქიოს, ცოლად მისი და, მზევინარი მოიყვანა და სულ ძალით ოთხი შვილი, ოთხივე ბიჭი გააჩენინა, რომლებსაც მეფეებად ზრდიდა. არა კონკურენტებად, არამედ ერთმანეთის მოკავშირეებად. პლანეტა ერკემიდასი ოთხ ძირითად სამეფოდ დაიყო, რომელთა სათავეში თითოეული ძმა ჩადგა ჯაფიტოს სიკვდილის შემდეგ (მისი სიცოცხლე ისედაც თვეებს ითვლიდა, როცა უეცრად ერთ-ერთმა გაბედულმა ჯარისკაცმა და მეამბოხემ, მეფის ამალა გაარღვია და უკიდურესი სიზუსტით დანა რამდენიმე მეტრიდან პირდაპირ გულში დაასვა).

ამ მაგალითების ჩამოთვლას რომ მოვყვე, ვერ გავჩერდები, რადგან ეს უსასრულო სია, მტრობის, სიყვარულის, ღალატის და სიკვდილ-სიცოცხლის ამბებია. ბევრი რამის შემსწრე გახდა ერკემიდასი, ბევრი სისხლი დაღვრილა მასზე, ბევრიც აღმოცენებულა, გამდიდრებულა, გაბედნიერებულა და ბევრსაც უმოწყალოდ მოკვდომია შვილი, შვილიშვილი, საყვარელი ქალი ან მამაკაცი. აქ გამოუსალმებიათ ოჯახის წევრებს ერთმანეთი, აქ მტრებს სწვევიათ სიყვარული, მოღალატეები ჯვარზე გაუკრავთ, მოკავშირეებისთვის კი მოღალატეობა დაუწამებიათ. აქ დედებისთვის გამოუტაცებიათ ახალშობილი ბავშვი და ცეცხლში ჩაუგდიათ, აქ სიყვარულის სადღეგრძელო უსვამთ და მეორე დღეს მტრები გამხდარან, აქ სამარადისო სიცოცხლის მოზიარენი გამხდარან და მაინც, ფიქრებ მუდამ ერთ რამეს სტრიალებენ, რასაც ვერც ერთი ვერ განუდგება, რასაც სიტყვები არ ეყოფა და დარჩება ისევ ისეთი წმინდა, როგორც ახალშობილის გული.

ფანჯრიდან არკანურის მთებს გავცქერი, ამ დიდებულ ქმნილებას, თითქოს სიცოცხლით სავსესაც, რომლის სუნთქვას ღამღამობით ფრთხილი ამოსუნთქებითაც კი გაიგებ და სიამაყით ვივსები ამ დიადი წარსულის წინაშე, რომლის წინაშეც ჩემს ერს ქედი არ დაუხრია. ვფიქრობ საყვარელ ადამიანზეც, რომელიც შორს, დედამიწაზე მელოდება და ვფიქრობ სიყვარულზე.

ამ ბოლო ხანებში ამ საკითხებზე ფიქრმა გამიტაცა, ხშირად მესიზმრება ჩემს თავში გამოძერწილი არსებული, მაგრამ ჩემ მიერ ხორცშესხმული და სახემიცემული გმირები, რომლებსაც ჩემი საყვარელი ადამიანების სახე აქვთ და მე ისინი ძალიან მეძვირფასებიან. გულში ბოღმა ჩადებული ხალხი აქაც მრავლადაა, მაგრამ სიყვარული – ეს ერთი სიტყვა ჯაბნის და მითი სიყვარულის ჯადოქარზე, რომელიც შეიძლება არც არის მითი და ერკე მიდასი, მაინც არსებობს, ყველას გულებში, შორს შორეულ აკლდამებში, მაგრამ არსებობს და ის სათითაოდ ყველას მიაკითხავს როცა დრო მოვა.

ძვირფასო მკითხველებო, გადავწყვიტე, რომ დღევანდელი ბლოგი მერჩივნოს, ხვალინდელ საიტს, ასე რომ ჩემი საქმიანობა, ამ მონატრებულ ჩემს ნაღვაწ და ნამოღვაწარ ბლოგზე გაგრძელდება!

მიხარია დაბრუნება. ერკემიდასის მკვიდრნო, მოგესალმებით!

დედამიწავ გამარჯობა!

www.Ercke.ge

screenshot_5431

მეგობრებო, კოლეგებო, ნათესავებო, ჩემო ძვირფასო თუ არაძვირფასო ადამიანებო, ჩემთვის კარგის მსურველებო ან უბრალოდ გვერდიდან რომ აკვირდებით სეირს, უცნობო ადამიანებო, რომლებიც ახლა, ან მომავალში გამიცნობთ, თქვენთვის გზავნილი მაქვს:

www.ercke.ge

გაიხსნა და ჩაეშვა ახალი საიტი თქვენთვის!

ლინკზე გადასვლისას, თქვენ აღმოჩნდებით სრულიად ახალ სამყაროში, სადაც ყველაფერი შესაძლებელია: მარადიული სიცოცხლე, სიყვარული, ბედნიერება, სამყარო სადაც ყოველ ჩვენგანს აფასებენ და უყვართ. ერთი სიტყვით, თქვენ ხვდებით სამყაროში, სადაც სიყვარული ერთადერთი კანონი და წესია. მართალია ბოროტი ჯადოქარი, რომელიც სადღაც დათარეშობს, ისევ არსებობს და არ დამარცხებულა, მაგრამ როგორც კი გამოჩნდება და ყველაფერს ავს შემოიტანს ჩვენს სამყოფელში, მას მაშინვე გაძევება და განადგურება ემუქრება, ისევ ჩვენგან… მაგრამ ჩვენ სიყვარულით და ერთად დგომით თუ დავამარცხებთ და არა იგივე ძალებით, შურისძიებითა და ბოროტებით.

ჩემი ბლოგის მკითხველნო! ყველანი მიყვარხართ და გეპატიჟებით ახალ, სრულიად რეალურ სამყაროში, სადაც ერთმანეთს ოცნების ასრულებაში ვეხმარებით. ჩემი მიზანი ბავშვობიდან, 14 წლის ასაკში გამიჩნდა, მსურდა აღიარება, ცნობადობა, პოპულარობა! მსურდა, რომ ყოველ გამვლელს ჩემზე თითის შვერით – ეს ის არ არის? – ეყვირა და ასე ბედნიერი ჩემკენ ჩასახუტებლად გამოწეულიყო. მე ჯერ კიდევ მაშინ ვფიქრობდი, ყველას ჩემიანად მივიღებდი, ჩემი სამყაროს უმთავრეს და უმნიშვნელოვანეს ნაწილად, და არ განვასხვავებდი ნაცნობს, უცნობისგან.

“რადგან ქუჩაში მიცნობს უცხო ადამიანი, ესე იგი ჩემი რომელიმე მოთხრობა, წიგნი ან ლექსი ექნება წაკითხული, ან უბრალოდ ჩემი სურათით დავამახსოვრდი, მეგობრისგან გამიცნო, ყოველშემთხვევაში ჩემს რაღაც ნაწილს იცნობს და ჩემს სულში შემოიჭრა, მაშასადამე ჩემთვის უკვე უცხო აღარაა და ჩემი სამყაროს მკვიდრი გახდა!” – ცოტა მოგვიანებით, წლების შემდეგ ეს დედაჩემს ვუთხარი, მართალია ამაზე გაეცინა და სერიოზულად არ აღიქვა, მაგრამ მე სრული სერიოზულობით ვთქვი და ვამბობ.

ყოველი თქვენი დადებითი ემოცია მიყვარს, თქვენი სიგიჟით სავსე თვალები, როცა ჩემს რომელიმე ლექსზე ან მოთხრობაზე საუბრობთ აღტაცებით. მე ყველაფერი მიყვარს თქვენი.

ბევრს აღარ გავაგრძელებ, ჩემი ახალი საიტი!

სამყარო ერკე მიდასისა – www.Ercke.Ge

პლანეტა ერკემიდასი  –  www.Ercke.Ge

მობრძანდით! ასევე ვაანონსებ, რომ ვისაც გამოწერილი გაქვთ ჩემი ბლოგი, შეგიძლიათ შემოხვიდეთ საიტზე, დარეგისტრირდეთ და გახდეთ სრულუფლებიანი წევრები! ერკემიდასი თქვენ გელით, უამრავი სიურპრიზითა და სიყვარულით.

 

ამ ბლოგზე პოსტები აღარ განთავსდება!

კეთილი იყოს შენი ახალ სამყაროში, პლანეტა ერკემიდასზე მობრძანება. გაერკემიდასდი და მიიღე სამარადისო ცხოვრება საჩუქრად! საიტი ოფიციალურად გაიხსნა და შეგეძლებათ ვარსკვლავებს მიწვდეთ.

                                   გაერკემიდასება!

 

სტრუგაცკები – მართლა “ძნელია ღმერთობა”

shop_product_image_138766“ადამიანის არსი ყველაფერთან შეგუების განსაცვიფრებელი უნარია. ამქვეყნად არაფერია ისეთი, რასაც ადამიანი ვერ შეეჩვევა. არც ცხენს, არც ძაღლს, არც თაგვს ამის უნარი არ გააჩნიათ. ღმერთი, როცა ადამიანს ქმნიდა, ალბათ ხვდებოდა, რა ტანჯვისთვისაც იმეტებდა და ძალისა და მოთმინების ულევი მარაგი მისცა. ძნელი სათქმელია, კარგია ეს თუ ცუდი. ადამიანი ასეთი მომთმენი და ამტანი რომ არ ყოფილიყო, კეთილი ხალხი დიდი ხნის წინ გადაშენდებოდა და ამქვეყნად მხოლოდ ბოროტები და უგულოები დარჩებოდნენ. მეორე მხრივ, მოთმინებისა და შეგუების ჩვევა ადამიანს პირუტყვად აქცევს, რომელიც, გარდა აგებულებისა, არაფრით განსხვავდება ცხოველებისგან და ამასთან, მათზე გაცილებით უმწეოა. და ყოველი დღე ბოროტებისა და ძალადობის ახალ-ახალ საშინელებას შობს.” – ექიმი ბუდახის სიტყვებით დავიწყებ, სხვაგვარად არ შემიძლია, რადგან ამ სიტყვებმა და კიდევ რამდენიმე დიალოგმა ისე მომხიბლა ვერ წარმოვიდგენდი ასეთ გენიალურ შედევრს თუ წავაწყდებოდი, როგორიც “ძნელია ღმერთობა” იყო! Continue reading

სიკვდილით განკურნება – ანუ ერკე დაბრუნდა

shop_product_image_161283ერკე დაბრუნდა, ცოტა არ იყოს დიდი შვებულების აღება გამომივიდა და იმედია მომიტევებთ, ლიბერთინსელებო და ჩემო ძვირფასო მკითხველნო. სწავლის დაწყება ყოველთვის წიგნთან დიდი ხნით დამარტოხელებას ნამდვილად უშლის ხელს, რაც მაღიზიანებს და მაგიჟებს ხოლმე, მაგრამ მოთმინებით ვიტანდი და ბოღმას ყველა უნივერსიტეტდამთავრებულზე და უსაქმურად ფეხი-ფეხზე გადადებულ, უკვე “გაზრდილ” უსაქმურ კაცზე არ ვანთხევდი. Continue reading

მე და საქართველო

123132

მე ყოველთვის იმ საქართველოს ნაწილი ვიყავი, სადაც ხალხში თავისუფალი აზრი არ არსებობდა, სადაც ყველა ერთმანეთის დაჭმასა და დამცირებაზე იყო გადასული, და იმის ნაწილი თავისთავად ვხდებოდი, ჩემი სიჩუმის გამო. ცხოვრება რთულია, რადგანაც ყველანაირი ადამიანი ცხოვრობს და უამრავი ცხოვრება იკვეთება ერთმანეთთან. უამრავი გზა, ერთმანეთის და მათი სიმთვრალით და დაუფიქრებლობით გაჟღენთილი ცა, ჰაერი, მათი შურიანი და ანთებული თვალებით დაბინძურებული ქუჩები, ერთმანეთის განცდებით მცხოვრები ადამიანების გზებიც იკვეთება და მე ამ ყველაფერს ჩუმად ვადევნებ თვალს, ამ გულისტიკივლს, დამამძიმებელ მწუხარებას და ყოველმხრივ ფაქიზ გარემოს არ უხდება მოჩხუბართა გინება, ერთმანეთისთვის მუქარა და არც უხდება იქვე, გზის ნაპირას „ბარდიულზე“ ჩამომსხდარი უბნის ლოთები, რომ სვამენ ლუდს და თან ლაპარაკი უწმაწური სიტყვების გარეშე არ შეუძლიათ. Continue reading