სტივენ კინგი – შინაური ცხოველების სასაფლაო

არანაირი “სპოილერი!”

ადამიანის ფიზიოლოგიაში ერთ-ერთი ძლიერი და სასტიკი ჰორმონია შიშის ჰორმონი, ადრენალინი, რომელსაც ადამიანის ენდოკრინული სისტემა გამოყოფს. იგი მძაფრ განცდებს, მძაფრ შეგრძნებებს იწვევს ჩვენში, რაც ზოგისთვის ტრაგიზმად არის მიჩნეული, ზოგს კი სიამოვნებით ავსებს. როგორც, მაგალითად მე. შიშის გარემოებებიდან ჩნდება უამრავი ფობია, ფრაზა, როგორიცაა “შიშით გული წამივიდა”, “ქვეშ ჩავისველე” ან მისთანები, მაგრამ რაც მთავარია შიში, ეს არის ფაქტორი და მთავარი რეალური ფაქტორი იმისა, რომ შევიგრძნოთ ადამიანობა.

გვეშინია, მაშასადამე თავს ვგრძნობთ ადამიანად.

სტივენ კინგი კი, რომელიც ამ საქმის დიდოსტატია სწორედ თავს ადამიანად გვაგრძნობინებს, მიუხედავად იმისა, რომ მე ყოველგვარ მის ფობიასა თუ შიშის ანომალიას ტანში სიამოვნების ჟრუანტელად ვიღებ და ამაზრზენი მისი სცენაც კი ნამდვილ ეიფორიაში მამყოფებს მაინც მიმაჩნია, რომ შიში ადამიანობის მთავარი ფაქტორია. ამ შეგრძნებების არარსებობა მხოლოდ რობოტში, ადამიანის შექმნილ მანქანაში ან ადამიან ზომბში შეიძლება ვივარაუდოთ. რაც ასევე არაა გამორიცხული და სრულიად მოსალოდნელია. (ადამიანებს ბევრიი რამის სჯერათ, სწამთ, აქვთ რწმენა და მაშასადამე არ გამოვრიცხავ ზომბების, ვენდიგოების და ცოცხალი მონსტრების, ან ჩვენ შორის სულების ბორიალის შესაძლებლობას, რომელნიც მშვიდად დაიარებიან, თუმცა ელოდებიან მომენტს, როდის შეძლებენ თავს დაგვესხან, როდის შეძლებენ კვლავ ჩვენი დახმარებით მოევლინონ ქვეყნიერებას და ა.შ.)

დიდი ძალისხმევა დამჭირდა პრეზენტაციაზე მოსახვედრად, სამსახურიდან ერთი საათით გავეთავისუფლე და მაინც შევძელი მისვლა (აბა ამ დღეს გამოვტოვებდი?) და ჩემზე ბედნიერი იმ დღეს არამგონია ვინმე ყოფილიყო. ვნახე ჩემთვის ნაცნობი და ძვირფასი ადამიანები, დავესწარი საშიში ისტორიების დაჯილდოვების ცერემონიას, მთარგმნელების საუბარს წიგნზე “ბნელი კოშკი” და წიგნზე “შინაური ცხოველების სასაფლაო”. გავიგე უამრავი ახალი ინფორმაცია ამ წიგნებზე და თავად კინგზე. ჩატარდა ვიქტორინა სადაც მეც შევძელი და მოვიგე ორი ბილეთი ფილმის პრემიერაზე დასასწრებად.

დრო არ დამიკარგავს და ჯერ კიდევ პრეზენტაციაზე დავიწყე წიგნის კითხვა, და სახლში მისულს გავაგრძელე მაშინვე.

ეს წიგნი, შიშის რეალური განცდებით არის სავსე. მასში ერთმანეთშია შეზავებული სიყვარული, ნაღველი, მწუხარება, თრთოლვა, შიში. ეს იმდენად ერწყმება ერთმანეთს, რომ გულის კანკალი გეწყება, გაჟრიალებს და გრძნობ, როგორი დაუცველი ხარ მისტერიული რეალობისგან, რომელსაც გიქმნის ავტორი და გრძნობ, როგორ მთლიანად გსუსხავს მისი ეკლებივით შეგრძნებები და ეშმაკისეული ოინები. აღწერაც იმდენად ოსტატურადაა გაკეთებული ყოველი დეტალის, რომ რაც არ უნდა უშიშარი იყო გულს მაინც აგიჩქარებს და ტანში ჟრუანტელის ცეცხლს გაგიტარებს, როგორც მემართებოდა მე. მთლიანად წიგნში ვიყავი და მთელი ძალით “ვბალეშიკობდი” – მიდი ლუის შე არაფრის მაქნისო, ან მიდი ჯად! მიდი მოუღე ბოლო იმ …” და ასე შემდეგ, გონებაში გავკიოდი და ბოლოს კინგი მაინც გაოცებულს მტოვებდა. დასასრულ ჟამს კი კვლავ ჩემი პირდაღებული მდგომარეობა შერჩა სანახავი სტივს.

სტივ, შე ბებერო გაიძვერა. მაინც შეძელი ჩემი გაოცება და გილოცავ. ეს კიდევ ერთხელ მოახერხე. როდემდე უნდა ითამაშო ჩემს ნერვებზე და ჩემს ემოციებზე, როდემდე უნდა შეეხო ჩემს გულს და კიდევ უფრო შემაყვარო თავი? აღარ უნდა შეწყვიტო წერა ან ჩაძაღლდე? ჩაძაღლება მოიცდის. ჯერ ჩემთან უნდა ჩამოფრინდე, ჩამეხუტო, მომილოცო გამარჯვება (ჩვენ რომ ვიცით) და შენი საყვარელი ამბები მომიყვე. ბოლოს კი თავზე ხელი დამადო, მეორე მხარზე მაგრად მომიჭირო და შენი მთელი ენერგია და ნიჭი, უნარი რომლის წყალობითაც ასეთი გენიალური ხარ და ასევე იღბალი (იღბალიც მთავარია მეგობარო, სხვა მხრივ არაფერი გამოვა. მაგალითად, იღბალი არაა ასეთი მშვენიერი ცოლი რომ შეგხვდა, კერი ნაგავში რომ არ გადაგაგდებინა? გილოცავ) გადმომილოცო უანგაროდ და მითხრა. ახლა შენი ჯერია გახდე ადამიანთა შიშის მიზეზი და შენი ჯერია იყო კინგი…

მადლობა მეგობარო.

სტივენ კინგის სახელით ვიტყვი, რომ ეს რომანი, რომელიც ბევრს უკვე წინ გიდევთ, მაგრამ კიდევ უფრო მეტს მისი არსებობაც არ გაგიგონიათ, ხელი უნდა დაავლოთ და თაროდან გადმოიღოთ, თუ არადა ჯერ შეიძინოთ და მაშინვე კითხვას შეუდგეთ. (ჩემთვის ერთ-ერთ გამორჩეული წიგნია ასევე “მწვანე გზა”, “მიზერი” “ნათება” და კიდევ ბევრი სხვა, მაგრამ “შინაური ცხოველების სასაფლაო” არის წიგნი, რომლის მიღმაც იმალება უამრავი საიდუმლო და უამრავი დაუცველი შეგრძნებები და მის იდუმალებას კი ფარდას დასასრულის შემდეგაც ვერ ახდით და ხელუხლებელი დაგრჩებათ შეგრძნება “რა მოხდა?” “დავასრულე”? ზუსტად.)

საოცარი ემოციებით სავსე კითხვას გისურვებთ.

სტივენ კინგი და ერკე მიდასი 21 სექტემბერს, 1982 წელი

კარგად მახსოვს დღე, როდესაც ეს ფოტო გადავიღეთ. მაშინ ჯერ სულ ახალი გაცნობილი მყავდა, ოთხმოციანი წლები იყო. 21 სექტემბერი, მისი დაბადების დღე როცა დავურეკე და ვუთხარი აბა რას შვრები მეთქი.-ოოო, ჩემო ერკე, მე გადასარევ განწყობაზე ვარ, ჩემი წიგნები დაბეჭდილი არ არის, რომ უკვე იწურება ტირაჟი. ეს საოცარი გრძნობაა მეგობარო, არ შევხვდეთ? – ზუსტად მახსოვს მისი სიტყვები, მის ხმაში გამოსჭვიოდა აღფრთოვანების ხმა, თითქოს იმ წამს გაეხარებინოს ამ ფაქტს, არადა წლებია რაც წერდა უკვე და ეს მისთვის ახალი შეგრძნება აღარ იყო, თუმცა ისე მელაპარაკებოდა, როგორც ბავშვი, რომელიც სანტა კლაუსის ნაჩუქარ კანფეტებით სავსე ყუთს გაეხარებინოს. შევხვდით იმ ძეგლთან, მენის შტატში, რა ქვია? ენის წვერზე მადგას მისი სახელი და ვერ ვიხსენებ… ეს ხომ დიდი ხნის წინ იყო, კარგად მახსოვს კინგის სიტყვები, მისი რეაქციები, მისი ხმა, ქმედებები, მაგრამ არ მახსოვს წვრილმანი დეტალები, ხო… იქ მეტროც იყო ახლოს. ეს კი ნამდვილად მახსოვს.ის მაშინ თავის აგენტს ესაუბრებოდა ტელეფონზე, იმ დღეს მისი დაბადების დღის საპატივცემულოდ გამოფენა-გაყიდვა იმართებოდა კინგის წიგნების და ასევე მისი ახალი წიგნის პრეზენტაცია, რომელიც მეც კი არ მქონდა ჯერ წაკითხული. იმ დროისთვის, უკვე გამოსული იყო, მისი რომანები, კერი, სალემის ხვედრი, ნათება, მკვდარი ზონა, კუჯო და მორბენალი, კიდევ რამდენიმე წიგნი ჰქონდა, მაგრამ როგორც ჩამოთვლას აღარ გავაგრძელებ, საიდუმლოდ ინახავდა კინგი ამ წიგნის სახელწოდებას, რომლის პრეზენტაციაც იმართებოდა. გული მიგრძნობდა რაღაც შედევრი იქნებოდა, მისი შედევრების მიხედვით და მეც ზუსტად გულის სიღრმეში ამას ვხვდებოდი. მისი ღიმილი, თავდაჯერებული ღიმილი, რომელიც მთელი იმ დროის მანძილზე არ შორდებოდა და ამ ფოტოშიც სწორედ ეს ღიმილი ჩანს მისი. საოცარი იყო.ეს წიგნი, შემდგომში გავიგე, რომ იყო ბნელი კოშკის პირველი ტომი, რომელიც გამოიცა 1982 წელს, 21 სექტემბერს, მის დაბადების დღეზე. დიდებული პრეზენტაცია, დიდებული კინგი, დიდებული სტუმრები, დიდებული აღფრთოვანება და მოლოდინის გამართლება, დიდებული ტირაჟით გაყიდვა და ეს მხოლოდ პრეზენტაციაზე, მთავარი კი წინ გვქონდა, რაც მაშინ ნამდვილად არ ვიცოდი. პრეზენტაციის დასრულების შემდეგ ფოტოგრაფი მოგვიახლოვდა და სტივენი გაიხმო გვერდზე ფოტო უნდა გადაგიღოთო, ის ნაცრისფერ ფონთან დააყენა და სანამ გადაიღებდა, ფოტოგრაფი გააჩერა, მე გამოვედი რომ ხელი არ შემეშალა და აი უცებ, კინგი მე მეძახის.-ჩემო ერკე, ჩემო ერკე. – ხელით მანიშნებს, როცა მისკენ მივიხედე. მეძახის, მომიახლოვდიო. – მოდი, ერთად გადავიღოთ ფოტო, სამახსოვროდ ჩვენი მეგობრობის ხათრით.ისეთი გრძნობა დამეუფლა, თითქოს რაღაც არაორდინალურს მთხოვდნენ, რაღაც სასწაულის გაკეთებას და მეც იმდენად ვაფასებდი ამ ადამიანს, შემდეგში, მის კვალს რომ გავყევი და მის ჟანრში ვცადე ბედი, რომ სიხარულით დავთანხმდი და გვერდით დავუდექი. აი ასე, სიგიჟე იყო ისეთი დონის მწერალთან ასეთი სიახლოვე, დიდი პატივი იყო ჩემთვის და სიხარული აღტყინებული სულის დაოკებისა.ეს ფოტო, საკმაოდ დიდი ხანი ვინახე საიდუმლოდ, მაგრამ მეტი არ შემეძლო. მაპატიე კინგ. მიყვარხარ მეგობარო.

ეს კი, ამ ფოტოს ვარიაციებია, რომელიც შემდეგ შეიქმნა. 

სტივენ კინგი (STEPHEN KING) – ის

აიიი საოცრებაააა ეს არის!!!!!!!!!!!! უბრალოდ, შეუდარებელი! ოცნებების ნაწიაღარში გადმოღვრილი!!!!! საოცრება! საოცრება!!!!!!!! WONDERFULL რამდენი წიგნი მაქვს წაკითხული კინგის, ლამის ყველა, რაც ქართულადაა გამოცემული, ბნელი კოშკის მესამე, მეოთხე ნაწილებისა და თილისმას გარდა და მე თამამად შემიძლია ვთქვა, რომ სტივენ კინგის გენია, უზადო … Continue reading

Rate this:

სტივენ კინგი – კერი

book_55544ee554b61ეს ნაწარმოები დაახლოებით ორი თვის წინ წავიკითხე, დღემდე ვეძებდი უბრალოდ შესაფერის სიტყვებს მასზე დასაწერად. წიგნი, რომელიც ასე ძალიან მაინტერესებდა, მაგრამ ვიკავებდი თავს წაკითხვისგან, რატომ? არც მე ვიცი. უბრალოდ დიდი მოკრძალებით ვეკიდებოდი, ეს ხომ მისი პირველი რომანი იყო, არა?

ცალკე ისტორია აქვს ამ რომანს და ძალიან საინტერესო. შეიძლება იცით კიდეც, არ გამოვრიცხავ იცოდეთ, მაგრამ მაინც მოვყვები. შესაძლოა ეს რომანი არც გამოქვეყნებულიყო და არც მოეღწია მკითხველის გულამდე და საერთოდ, არც სტივენ კინგი გაგვეცნო, როგორც მწერალი. როცა კინგი მის პირველ რომანს წერდა, საკუთარი ნაწერით უკმაყოფილომ “კერის” ხელნაწერი ურნაში მოისროლა, რადგან არ ფიქრობდა, მისგან რაიმე კარგი თუ გამოვიდოდა. ტაბიტა პრუსმა, მისმა მეუღლემ (იმედია სახელი არ მეშლება) სრულიად შემთხვევით იპოვა ეს ხელნაწერი სანაგვეში, წაიკითხა, მოეწონა და სტივენ კინგს მან დააძალა, რომ დაესრულებინა რომანი. რის შედეგადაც ეს წიგნი ბესტსელერად იქცა და ამის წყალობით სულ მალე კიდევ რამდენიმე რომანი შეიქმნა მისი ავტორობით. და რა თქმა უნდა, მისი მუზა და თითები აღარ ჩერდება, დღესაც კი აქტიურად აქვეყნებს და აქტიურად მუშაობს მისი გონება!

რომანი საყვარელ გოგო, კერი უაიტზეა, რომელსაც ყველა დასცინის და ყველა აბუჩად იგდებს სკოლაში. ამ აბდაუბდა ხალხის გარემოცვაში კერი გაუმაძღარი ნეხვის გროვებს ცდილობს გაუმკლავდეს, არანაირად ყურადღება არ მიაქციოს და ყველა ის გარემოება უარყოს, რაც მის თავს ხდება. თავისი ზედმეტად ქრისტესმოყვარე და ხალხთმოძულე დედის დამატებით კერი ხდება მანქანა, რომელიც ყველაფრის განადგურებისთვის არის მზად.

კერის ასევე ტელეკინეზის, საგნების გონებით გადაადგილების უნარი აქვს. მისი ამდენი დამცირების, ტკივილისა და სისაძაგლეების მოთმენის უნარი საკმაოდ დიდი აღმოჩნდა, თუმცა არც ის იყო რკინასავით გამძლე, ყველაფერი ეთმინა და გულში ჩაემარხა. რა თქმა უნდა, ჰქონდა რეაქციაც, განიცდიდა კიდეც, თუმცა განსაკუთრებულ შურისძიებას არ გეგმავდა, მიუხედავად გარშემომყოფების საქციელისა, ის კეთილი გოგო იყო. უბრალოდ რაც ძალიან უნდოდა, ეს იყო სკოლის დამთავრების ლამაზად დაგვირგვინება, იმ ადამიანთან, რომელიც ცალმხრივად უყვარდა და გამოსაშვებ საღამოზე მოხვედრა მხოლოდ მას შემდეგ მოუნდა, რაც ტომმა ის დაპატიჟა. სხვა გოგონები კერის საშინელ “სიურპრიზს” უმზადებენ მაინც, პირდაპირ სახალხოდ დამცირებისკენ, რაც საბოლოოდ მათვე შემოუტრიალდებათ და ერთი შეხედვით, წესით სასიამოვნო საღამო, რომელსაც სასიამოვნო დასასრული უნდა ჰქონოდა, ნამდვილ ჯოჯოხეთად იქცა. თუ ეს წიგნი მოგხვდათ თვალში, ისე რომ არ იყიდოთ არ შეიძლება. ყველას ერთი ეგზემპლარი სახლში უნდა გედოთ და ერთი სული გქონდეთ, რომ წაიკითხოთ.

“მზის” ძაღლი – სტივენ კინგი

21080027.545aa57823bdaრამდენს ვაქებ გამომცემლობა “პალიტრას”, კი იმსახურებს კია, მაგრამ შემდეგ თავში არ აუვარდეს ამდენი ქებით.

ვხუმრობ, რა თქმა უნდა, უბრალოდ იმდენად გაგვანებივრა კინგის შემოქმედებით, რომ ერთი სული მაქ დანარჩენი, განსაკუთრებით “ბნელი კოშკი” და “IT” როდის ითარგმნება და გამოიცემა. ახლა აღტყინებული და აღფრთოვანებული ვწერ ამ პოსტს. უეცრად მომინდა დაწერა, ყველაფრის ამოთქმა და ჩემი ემოციებისგან დაცლა. რა წიგნზეც წერა მომინდა, დიდი ხნის წინ დავასრულე. უბრალოდ აქამდე ვერც დრო, და ვერც მონდომება ვერ ვიპოვე შემოვსულიყავი და წერა დამეწყო. მაგიჟებს! მაგიჟებს! მაგიჟებს! Continue reading

ბიბლიოთეკის პოლიციელი/ The library Policeman

four-past-midnight-audiobook-cover-3

ამ ავტორის რომანების კითხვისას ყოველთვის მებადება ასეთი კითხვა, რომელსაც პასუხი გასცე, არც ისე მარტივია თუ ადამიანთა ბუნებას არ ჩაწვდი. საიდან ამდენი ბოროტება, რომელიც ადამიანის გულში დაუტეველია. როცა ღმერთი სიყვარულია და ჩვენც სიყვარული უნდა გვამოძრავებდეს, ყოველთვის არის ყველა ადამიანში მეორე მხარე, რომელიც იმას გვაკეთებინებს, რაც შეიძლება არ გვინდა, ან არ გვიფიქრია, მაგრამ იმ წამს სწორად მივიჩნევთ და შესაძლოა სხვა მანიპულირებდეს ჩვენზე, ჩვენ კი ამას ვერ ვხვდებით. ხშირად ადამიანს თავისი წარსულის დავიწყება ისე მაგრად სურს, მისკენ ზურგით დგება და გონებაში თითქმის აღარ იტოვებს ნარჩენებსაც კი, უბრალოდ ივიწყებს. Continue reading

საიდუმლო სარკმელი, საიდუმლო ბაღი

p34136_p_v8_ag

 

 

 

 

 

 

 

ეს მოთხრობების ციკლი, რომელიც “ნაშუაღამევის ოთხ წუთშია” გაერთიანებული, თამამად შემიძლია ვთქვა, რომ ერთ-ერთი საუკეთესოა სტივენ კინგის შემოქმედებაში. და ვერავინ დამაჯერებს, რომ თუნდაც რამით ფილმის ყურება და იმ ემოციების განცდა ჯობს, წიგნის კითხვისას მიღებულ სიამოვნებას და მასში მონაწილეობას, თითქოს შენც მისი ნაწილი ხარ, პერსონაჟი და თან შეგიძლია თავად აირჩიო რომელი და ისე დაიწყო კითხვა. სრული თავისუფლება გაქვს.

დღეს არ ვისაუბრებ, ჯონი დეპის უნაკლო შესრულებაზე ფილმში, მე ბევრად მესიამოვნა ამ მოთხრობის წაკითხვა, ვიდრე ფილმის ყურებისას მიღებული განცდები. შევადარე და ახლოსაც კი არ არის ერთმანეთთან. ბევრად ძლიერია წარმოსახვა, ვიდრე პირდაპირ გამზადებულად დადებული ფილმი. მე ამას ვემხრობი! რა შეიძლება ამ მინი რომანზე ვთქვა. მთავარ გმირად მწერალი გვევლინება, ჩემი კოლეგა, რომელსაც უცხო მამაკაცი აკითხავს სახლში და ეუბნება, რომ მან მისი რომანი მოიპარა. მისი სახელი სროლას ნიშნავს, ან ფსევდონიმი. ჯონ შუტერი, რომელიც მწერალს ედავება პლაგიატიზმში. დავის საგნად კი მოთხრობა “თესვის სეზონი” იქცევა, რომელიც ძალიან ჰგავს მეორე მწერლის ნამუშევარს “საიდუმლო სარკმელი, საიდუმლო ბაღი”. მორტ რეინი ცდილობს დაამტკიცოს, რომ არაფერი მოუპარავს და ეძებს მტკიცებულებას, 1980 წლის ჟურნალს, სადაც მისი მოთხრობა დაიბეჭდა პირველად, მაგრამ თანდათან ერთ მოვლენას მეორე ემატება და ასე უჩინარდება ყველა მტკიცებულება, რაც კი ამას დაადასტურებდა, მაგრამ იმედი მაინც არსებობს. Continue reading

ლანგოლიერები

t10692“მხოლოდ ვარსკვლავთცვენისთვის” 

დავბრუნდი მეგობრებო, დიდი ხნის ძილიდან და დავბრუნდი ისევ, ჩემ საყვარელ მწერალზე სასაუბროდ და მე დარწმუნებული ვარ, ბევრმა თქვენგანმა უკვე გაივლეთ გულში მისი სახელი. მოგეხსენებათ, სულ რაღაც რამდენიმე კვირის წინ, (სამი კვირის წინ თუ ზუსტად მახსოვს) ჩვენმა საყვარელმა გამომცემლობამ, პალიტრა L-მა გადაწყვიტა კიდევ ერთი წიგნი ეჩუქებინა ჩვენთვის, (თავისი ეშხითა და ავტორისეული სილამაზით გაფორმებული) ნათია ჩუბინიძისეული თარგმანით, პრეზენტაცია კი ამ მწერლის დაბადების დღეს დაამთხვიეს. მახსოვს, როგორ წვიმდა ამ დღეს (წინა წელსაც ასე მოხდა) ამიტომ ერთი დღით გადაიწია პრეზენტაციამ. ჩემთვის ეს სამყაროს ახლიდან შენების ერთი დღით გადადების ტოლფასი იყო, თუმცა დღეს ამაზე არ მოვყვები რა თქმა უნდა. Continue reading

21 სექტემბერი – სტივენ კინგი და ერკე მიდასი

Stephen_King2-660x330ეს თითქოსდა უწყინარი, მაგრამ შეუცნობელი სახე, თითქოს მისტიურ და საშიშ ელფერს აფრქვევს. შენ მთელი არსებით გრძნობ მის უარყოფით ენერგიას და სიფრთხილეს თავი არ სტკივაო ამ სურათის დანახვაზე ცოტა არ იყოს თვალებსაც ხუჭავ, რადგანაც ისეთი გრძნობაც გეუფლება თითქოსდა ცოტაც და სურათიდან გამოხტება, მის დამალულ, მაიმუნივით ბანჯგვლიან და თუ უფრო კარგად ჩართავ წარმოსახვას, სისხლიან ხელებსაც კისერში მოგიჭერს, თვალებს მხეცივით მარადიული სიკვდილისთვის რომაა განწირული, დაგიბრიალებს და შიშისგან გაგაფითრებს. შენ უკვე შენ აღარ ხარ, რაც იყავი. შენ ახალი შეგრძნებებით და შიშებით, სულ სხვა ადამიანად ქცეული, ან შეიძლება ადამიანიც არა და სხვა არსება ხარ, რომელიც სამუდამოდ კარგავს უსაფრთხოების შეგრძნებას და ბნელ ღამეში, თუნდაც მთვარიან ღამეში, იმ ადგილიდან, სადაც სინათლე ვერაფრით აღწევს და უკუნი სიბნელეა გამეფებული, სადაც ყველაფერი თითქოს მოწყვეტილია და დროც არ მოძრაობს, სიშავის გაუდაბურებულ უდაბნოდან დიადი მონსტრის გამოჩენას მოულოდნელი და საშიში თვალების ბრიალით ელის, იმ თვალებით, რომელიც სიბნელეში ანათებს და მანქანების ფარების შუქს ჰგავს, თუმცა უფრო წითელი და ეს შუქი იმაზე ვიწროა ვიდრე ფარების ზომა. აი ასეთ ეფექტს ახდენს მკითხველისთვის, განსაკუთრებით არასაშიში ლიტერატურის მოყვარული მკითხველისთვის უეცრად კინგზე გადართვა და მისი გაცნობა.

ვინ არის სტივენ კინგი? – ვფიქრობ ამ კითხვის დასმა უკვე სირცხვილადაც უნდა ითვლებოდეს, ეგრეთ წოდებულ “გასატყდომ” კითხვათა სიაში უნდა შეიტანოთ, ანდაც მწვანე ან ოქროსფერ წიგნში, სადაც იშვიათად დასმული და წესით აკრძალული ან საერთოდ არდასასმელი კითხვები შევა მხოლოდ. ეს იგივეა, რომ არ იცოდე ვინ იყო მაიკლ ჯექსონი, ან ელვის პრესლი, თუნდაც ერთხელაც არ გქონდეთ გაგებული “ბიტლზის” სახელი და წარმოიდგინეთ ადამიანთა გაკვირვებული სახეები რომ მოგაშტერდებიან, მათი ძალზე გაოცებული სიფათები, რომ ჰგონიათ მოესმათ ან იხუმრე. მაგრამ თუ სულაც არ ხუმრობ ეს, ძმაო, ნამდვილად პრობლემა იქნება. რატომ? ამასაც არ უნდა კითხვა – სტივენ კინგი ხომ ლიტერატურაში საშინელებათა ჟანრის მეფეა და ლიტერატურაზე ლექციას ისე ვერ ჩაატარებ, მისი ხსენება მაინც რომ არ მოგიწიოს და მისი გავლენა რომ არ აღნიშნო მწერლობაზე და მწერლებზე.

მაგრამ ჩემთვის ვინ არის კინგი? – ის ყველაზე დიდი მწერალია, სიმაღლით არა, ნიჭიერებით და იმ დონით, რამაც მან მიაღწია და ასევე ადამიანობით, რომელიც დღემდე შენარჩუნებული, დიდი სულიერებით, გამორჩეული და ისევ ის ძველი კინგია, რომელიც მეგობრებთან ერთად გასართობად ლუდს სვამდა და ჩვეულებრივი ცხოვრებით ცხოვრობდა, როგორც ეს მაშინ შეეძლო. Continue reading

სტივენ კინგი – კაცი რომლის გულშიც შიში ცხოვრობს

stephenkinginvite

ამ სურათს ზოგი არა, არამედ უმეტესობა სტივენ კინგთან დააკავშირებს, ზოგისთვის კი ეს მხოლოდ სურათია, უბრალო ოთახი, ჩვეულებრივი, არაფრით განსხვავებული, პატარა ბავშვის ოთახი, რომელსაც უყვარს კლოუნები და ბუშტები, სათამაშო მანქანები და კიდევ უამრავი რამ…
რასაც ახლა ვამბობ, ეს ჩემთვის ისევე მნიშვნელოვანია, როგორც ის, რომ ჰაერი რომ არ იყოს ცოცხალი არ ვიქნებოდი და ეს ჰაერი, როგორი მნიშვნელოვანიცაა კაცობრიობისთვის, ისეა ჩემთვის კინგი და მასთან შეხება, ან მისი წიგნებით ტკბობა.
პირველ რიგში, ვიტყვი იმას, რომ ეს მხოლოდ ჩემი აზრია ამ ადამიანისკენ მიმართული, ჩემი გრძნობები დაკავშირებული კინგთან, მაგრამ მაინც მინდა ყველას გითხრათ, რასაც ვფიქრობ და არ შემეძლო უბრალოდ ამის მხოლოდ ჩემ კედელზე გაზიარება.
მაშ ასე, რეკლამა დასრულდა, ახლა ხელი მაგრად ჩამჭიდე და დავიწყოთ:
სტივენ კინგი, როგორც ყველამ იცით, ვიცი რომ ყველასთვის ეს სახელი ძალიან ნაცნობია, საშინელებათა ჟანრის მეფეა, ყველაზე წარმატებული მწერალი ამ კუთხით და ყველაზე საოცარი მჭერვმეტყველი, მხიარული პიროვნება, თუკი ახლოდანაც გაიცნობ, ეს ვიდეოებიდან და მისი გამოსვლებიდანაც კარგად ჩანს და მასთან ნამდვილად არ მოიწყენს არავინ… ალბათ გაკვირვებთ საშინელებათა მეფეს, რომ იუმორის გრძნობა აქვს და მხიარული ადამიანიცაა, გახსნილი ყველასთან და სასაუბროდაც ნამდვილად ყველაზე მაგარი, ბევრის მცოდნეა. რომ დაჯდები მასთან და საათობით შეგეძლება მოსმენა ამა თუ იმ ისტორიის, რაც გადახდა, ან რის გამო დაწერა ესა თუ ის წიგნი, რომელიც შენამდე ემოციურად მოიტანა თავისი სათქმელი და აღგაფრთოვანა. Continue reading