ერკე მიდასი – ცხოვრება წრეა

იბადებიან, იზრდებიან, კაც-ქალდებიან ბავშვები

ხან უმნიშვნელო, ხან ძვირფას ცოდნით ივსება, მათი გონების ავზები,

ცხოვრება წამის სიზუსტით, რაღათქმა უნდა ღვთის არის

მათთვის გართობა, მშობლისთვის –  განათლებაა მიზანი.

გული იმსხვრევა, პირველად ყველაზე რთულად გადააქვთ

სიყვარულივით სასტიკი სხვა არცერთი გრძნობა არაა,

ისწრაფვი და რა? შენი იმედი, სხვისი უარით მთავრდება

იმ ცივი მზერის მიზეზზე ფიქრობ, რაც უმოქმედობით გბრალდება.

და ყველა განცდილ უარებს, წონით პირველი სჯობია

თითქოს ქალისგან უარი, შენი პირადი ჰობია

იმედი გალპობს, უიმედობა გსპობს, ხარ თითქოს მათი ნოქარი,

ბავშვობაშივე ისახავ მთავარს, გახდე სიყვარულის ჯადოქარი.

შეგეძლო ხალხის დინების და ბედისწერის განსაზღვრა,

შეძლო, სიმშვიდე მოჰპოვო უბედურთა გარდასახვას

შეძლო, ბედნიერ – ჭეშმარიტთა სიყვარულის გარჩევა

და სახლიდან წასულ პრინცესას გადააწყვეტინო დარჩენა.

ზოგს დაუწუნებ არჩევანს, გულის – გულობით გწვდებიან

ვის სიყვარულის არა სწამს, ვერც სამოთხეში ხვდებიან

უსასრულოდ გაყინული სამყარო გველის გარედან

თუ ვერ ვისწავლეთ ერთურთის ტკბილ-თბილი გრძნობის შეყვარება.

ბავშვობა ყველაზე რთულია, როცა სიტყვები არ გადგება რაშიმე,

ბოროტ არსებებს ებრძვი და საერთოდაც არ გაშინებს

ხან მზის ფერიებს უღიმი, ხან ჯუჯებს, ელფებს და სირინოზს

ჭირს სასახლისა შენება, დროც არ გაქვს გამოიძინო.

გიწევს აკოცო ბაყაყს, რომ მტკიცე შელოცვა დაირღვეს

ან ტყვეობიდან პრინცესა იხსნა, აჰყურებ მაღლა აივნებს,

გული სიცოცხლით გვიცემს, თუმც მშობლებს ჰგონიათ ვთამაშობთ

ცხოვრება ხომ თამაშია, ვავსებთ წარმოსახვის კალაპოტს.

დიდობა გვაჭრის ფრთებს, ოცნების ფრთებს, არ გვწამს თუ შევძლებთ ფრენას

წარსულში ჩვენს თავს ვახედებთ, სხვას არვის, ოცნებათა გამოფენას

მოვალეობას ვერ ვუსწრებთ, რაც გვაკისრია ოჯახში

პრობლემები და ტკივილი… ვერ დავემალებით ჩვენი ბავშვობის ოთახში.

ტკივილის წნეხში დავცქერით დანაოჭებულ ნაკვთთა მდინარეს

კარზე კაკუნს რა მოჰყვება, აღარ ვკითხულობთ ვინ არის,

მხრებში მოხრილნი, ამჯერად ჩვენ ვართ ყრმათათვის მშობლები,

როგორც ჩვენ, ახლა მათ ვჭრით ფრთებს, მათ ოცნებებს ვეღობებით.

ულტიმატუმი ერთია, ცხოვრების გზა და მიმართულება

ბავშვნი ვოცნებობთ უამრავს, შემდეგ არა გვაქვს უფლება,

სიყვარულის შთაგონება ხშირად სულს გვაცლის ადამიანებს

წარსულით ყოფნის სურვილი სულს და გონს დაგვიზიანებს.

რადგან ერთია ყველასთვის ამ გზის მთელი ისტორია

ყოველ ღამ ტანჯვით ვიღვიძებ, საათი – ღამის ორია.

ე.მ. 20 ნოემბერი 2018

Advertisements

სენსაციაა!!! – ერკეს მინი-პოემა

მაიას: უსასრულობამდე და იმის იქით მიყვარხარ! იქ სადაც სიყვარული ჯადოქრის ძალაში ჩამარხული რაღაც უცნაური, უკიდეგანო ძალასავით უკვდავია! მიყვარხარ აზვირთებული ტყეების იქით და ატალღებული ზღვების იქით, სადღაც ზღაპრულ მხარეში ჯერ კიდევ ბავშვურად და გულწრფელად რომ უყვართ, ისე მიყვარხარ! 👮👨‍❤️‍👨👨‍❤️‍👨 უბრალოდ მიყვარხარ!!!   … Continue reading

Rate this:

ერკე მიდასი – ვნებების ვულკანი

636113893889315663181955301_Dream--Cover

 

 

ჩემი ვნებების ვულკანი ხარ, ამოფრქვეული ლავად

შენ ჩემ სიგიჟედ ისევ მგოსნობ, უკუქცეული მარად,

თავად დრო ხარ და დროში იწვი, წუთში, საათში წამად

უსასრულობის საზომი და თავად იწონი გრამად.

 

საგიჟეთიდან გამოქცეული, ყოველთვის საღ აზრზე

ჩვენ განვსხვავდებით, ეს განსხვავება ფურცელზე გახაზე,

სულით კი ერთურთს სამუდამოდ ზღაპარში დავემსგავსეთ

და ამ ზღაპარში, ჯერ სიყვარული ვერ დავაბინავე.

 

ჩემი ტკივილის მკურნალი ხარ, გამოქცეული ბარად,

ეს წინაღობა, რაც ჩვენ გვიდგას, ჩასაგდებია არად!

ხალხშიც ერთად ვართ, მარტო სახლშიც ჩამოქცეული მარად

შენი სიგიჟე მე გადმომდე, თუმც ვერვინ დამაბრალა.

 

ვნებიანი პანტერა ჩემი ბედის სხივს ეფარები

კვლავ სიგიჟით აწრიალებულს გულამდე მეფერები,

უშენოდ მკვდარი, რომ გიყურებ მიწას ვერ ვებარები,

გაგიჟებულს ზურგიდან ჩუმად, ხელებს მხვევ, მეპარები.

თქვენ, ქალბატონო!

woman-2

თქვენ ქალბატონო, მგონი ვერ მიტანთ

ჩემს გულს – არასწორს უმიზნებთ მიზანს,

თუკი გულიდან ძალით გამრიყავთ,

მეც სხვა რა გზა მაქვს, ვეშვები ფრენით. Continue reading

შენ, ჩემო დღიურო – ერკე მიდასი

k078f

გრძნობათა ბიურო

შენ, ჩემო დღიურო

რამდენი რამეა,

შენთვის ასატანი

გრძნობათა ბიურო,

შენ, ჩემო დღიურო

მუდამდღე ითვლები

ჩემთვისვე ფარულად. Continue reading

მაწვება სიკვდილი

1D212D8A00000578-0-image-a-18_1461321691058

სიკვდილი, ბოლომდე აწვება ჩემი გონების კუნჭულებს

სიცოცხლე – უგულოდ ებრძვის თითქოსდა ამღვრეულ სურვილებს,

ცოდვილი სამყაროს შვილი ვარ, რად გიკვირს ეს ურჯულობა

ან თავის მოკვლის წადილი სრული, თავის სრულებით ფლობა.

 

მინდა ჩემს არსებას მიზნად ქონდეს, თქვენი გულების ფეთქვა,

თუ ეს მისია შევასრულე რა ჯანდაბად მინდა ქება

წამართვეს ქონება, გულში მეგონება, რომ ცეცხლი ქრება

და სუნთქვა მიჭირს, ამ პლანეტაზე, ხალხმრავლობას რომ ვხედავ. Continue reading

ერკე მიდასი – დამეხმარეთ!

23471918_1492375234214148_6999314056086462709_n

ერკე მიდასი დაბრუნდა და გთავაზობთ ახალ ლექსს, რომელიც ერთი ჩვეულებრივი ნაგვის ურნის დანახვისას ჩაფიქრების შედეგი აღმოჩნდა, რომელსაც დიდი არაფერი, მაგრამ ერთი სიტყვა ეწერა – მშია.

 

 

 

 

 

 

 

დამეხმარეთ დეიდებო, ძალიან გთხოვთ ან ბიძია

თუმც მცირედით, სული მეწვის, არ მაქვს მეტის ამბიცია,

მსურს სიცოცხლე, თუ ვიცოცხლებ, ბედმა თვითონ ამირჩია

სული მეწვის, გულის ფეთქვის ხმაც კი მესმის, მშია, მშია!

 

თავისთავად, ყველაფერი მე სიგიჟით დამიტყვია,

არ მიშველის არც წამალი და არც ერთი წამით ტყვია,

გული ფეთქვას განაგრძობს და მიკვირს როგორ დამინგრია

ეს ცხოვრება ერთმა წელმა, გაქრა რაც კი ამიგია.

 

სიყვარული, მოგცეთ ღმერთმა, ხალხო მეწვის სული, მშია

დაგვტრიალებს და გვაცდუნებს ჩვენ ყოველთვის, ფულის ჭია,

ეს იქნება ჩემი გეზი, ჩემი ბედი, ცრუ მისია

სჯობს დავწერო სურვილების საკმარისად სრული სია.

 

სახლში, ბავშვი მყავს სარჩენი, ის არს ჩემი განაჩენი,

დამეხმარეთ რომ უფალსაც ვთხოვო წილი, დანარჩენი

მინდა ფიქრი უდარდელად, დრო აზრიანად ნარბენი,

გავუღიმო სამყაროს და მოგვცეს ნება აქ დარჩენის.

 

თუ ვტყუოდე, განვუტევო სული, აქვე და ახლავე

თამამად თქვენც კი შეგთხოვდით: – ასი ტყვია დამახალეთ,

კეთილშობილ საქმეს იზამთ, ხუთი თეთრით დამეხმარეთ,

სულში მიძვრა შიმშილი და ცრემლით ყოველ ღამეს ვათევ.

 

ახლა იშვე, ამ ქვეყანას, ალბათ ძალზე საშიშია,

ნუ დაგყვება იმედად, რომ გადაიფრენ პარიზშია

თვალი უნდა გაახილო, ქრება ყველა ამბიცია

აქ იშვები და შიმშილი გძებნის, ხალხო, მშია, მშია!

ე.მ.

10 ნოემბერი 2017

ემა რაფავას

ჩემი ლამაზი, ჩემი ჭკვიანი, საოცარი, სიყვარულის შესანიშნავი იარაღი და My Sister ემა <3

ჩემი ლამაზი, ჩემი ჭკვიანი, საოცარი, სიყვარულის შესანიშნავი იარაღი და My Sister ემა ❤

ლექსი, რომელიც 28 სექტემბერს დიდის ამბით, ფეხზე მდგარმა წავიკითხე, პირველად…

მე, როდესაც შენ გიყურებ, გულს მინათებს მზე და მთვარე,

სიყვარული ანგრევს კედლებს, შეიყვარებთ, შეიყვარებთ,

სიო ყურში ჩამჩურჩულებს, მე შენ ზღაპარს მეუბნება

როგორ ცხოვრობ და ცხოვრობდი, ან იცხოვრებ შეუცვლელად.

ფოთოლთ შრიალს, მინდვრის კისკისს, შენ ღიმილსაც მე ვადარებ

იმ წამებს და იმ სურვილებს, რაც ცხოვრებას შეგაყვარებთ,

ყველა თითქოს შენში ჩანს და შენ გევლება საუკუნოდ,

ვარდსაც სითბო, სილამაზე, შეგიძლია დაუწუნო.

რაღაც გრძნობა არ მაკავებს, გულს მიტოკებს ნაზი გრძნება

ვგრძნობ რომ შენი ნახვით მასში, დანაკლისი შეივსება,

გულს უხარებ, მათ ვინც გიცნობს, შენ ერთი ხარ მუდამ ქვეყნად,

შენ მსგავს ყვავილსაც ვერ ვნახავ, არსად არ მოიძებნება.

ვერ წამართმევს მე შენ მზერას, ვერცა კაცი ზიზღით სავსე

ვერ მომპარავს გრძნობას ქარი, ის ჩემ გულში მოვათავსე,

ნიავს მიაქვს წრფელი ვნება, სიცოცხლე და დროთ მშვენება

თუ ხარ ნაზი და ფრთიანი, შენი სახე მეზმანება.

საიდუმლოს, ჩემს გულის ფიქრს, კვლავ სულ ჩემში ვიმახსოვრებ

არ ვუმჟღავნებ არც არავის, მე გრძნობით არ ვიმათხოვრებ,

გალაქტიკებს მივანათებ, იქ წერია ჩემი ბედი

კვლავ ლამაზო, მშვენიერო, შეგაბერდი, შეგაბერდი.

დრო გადის და სილამაზე არ იცვლება, არცა ჭკნება

შენ სიყვარულს ვერ ვიფიცებ, სამყაროში იკარგება,

სურნელებას, ქარში აფრქვევ, ფანტელებად მე მედება,

ჩვენ ორნი ვართ ქვეყანაზე: მე და ემა! მე და ემა!

ე.მ.

2 სექტემბერი 2015   14:00

ერკე მიდასი – წუმპე (Ercke Mydass)

GTY_tough_mudder_sr_140505_16x9_992

მშვიდობასა და მშვიდობას შორის

ყოველთვის არის ომი

იდეალურ სამყაროებს შორის

კი მხოლოდ – სიბინძურე.

ფიქრები მუნჯდება

აზრების გარეშე

სიზმრები დროებს

უხელენ თვალებს,

დრო მეორდება

როგორც ანარეკლი სარკეში,

ცხოვრება ატარებს

ვარდისფერ სათვალეს Continue reading

ლიბერთინსი, ლაბირინთში მორბენალი და ლაბირინთოლოგის ლექსი (Ercke Mydass)

141690027139444

ალბათ ყველას წაკითხული გექნებათ უკვე პირველი ნაწილი და აქ არამგონია რაიმე “სპოილერს” შეხვდეთ, ასე რომ თამამად შეგიძლიათ წაიკითხოთ და თქვენი აზრი გამიზიაროთ!

ვეცადე, რაღაც მინდოდა დამეწერა და ასეთი ინტერპრეტაცია მოვიფიქრე… პირველ რიგში მადლობა, რა თქმა უნდა მათ, ვინც სიტყვები მომწერეს პირადში. ჩანაფიქრი ასეთი იყო, რომ სიტყვების მიხედვით ამეგო და დამეწერა ლექსი, რაც ხალხს გაახსენდებოდა, რაც მკითხველს პირველი მოაფიქრდებოდა თავში და მომწერდა. რა თქმა უნდა, თავიდან ეს არ გავამხილე და ახლა მაინც ყველა გაიგებს, რომ ამ ლექსის შექმნაში დიდი წვლილი მიუძღვით. ბევრი არ გამომეხმაურა, მაგრამ მათი მართლა მადლობელი ვარ, ვინც მომწერა… ყველას დიდი მადლობა!

მგონი ამდენ ლაპარაკს ჯობს ჩემებურ ლაბირინთში გამოგზაუროთ არა?

მაშინ დავიწყოთ:

Continue reading