ერკე მიდასი – დაზაფრული

დაზაფრული აივნიდან გიცქერი,
სიმშვიდე ხარ,
ჩასუნთქვისას ვგრძნობ გულისას – გიშერი
ვიმშვიდებ თავს. Continue reading

Rate this:

შენზე ოცნება არ მავიწყებს თავს

ძვირფასო მაი, ჩემო მომავალო მეუღლევ, ჩემი შვილების მომავალო დედავ, ჩემო ძვირფასო და ამ სიძვირფასის სიამოვნებავ, ჩემო სიცოცხლის შთაგონებავ და ჩემო უტრფესობავ, თითქოს რა მარტივია ეს ცხოვრება ერთი შეხედვით, მაგრამ როცა კარგად დააკვირდები და მეორედ, უფრო დაჟინებით ჩააცქერდები თვალებში მიხვდები, რომ გარეგნულად არის მხოლოდ მარტივი, სიღრმეებში კი სირთულეებით, თავგადასავლებით და სიგიჟეებითაა სავსე, რომლის დაძლევის სურვილიც უნდა გაგაჩნდეს ადამიანს, სხვანაირად იგივედ დარჩება ყოველივე და არაფერი შეიცვლება.
ჩემო ტურფა მარწყვო, ჩემო მარწყვის კოქტეილო, ჩემო სიგიჟის ნაწილო, ყოველი გასული დღე უფრო მეგემრიელები და მეძვირფასები და დღე სრულდება იმით, რომ შენი სიყვარულის გულში ჩაკვრით ვიძინებ. შენ სიყვარულს ვეალერსები, შენს სიყვარულს ვიბედებ და შენს სიყვარულთან ერთად ვიძინებ ყოველ უმძიმეს და უშფოთეს ღამეს.
განა არ მინდა?
ძალიან მინდა, რომ ყოველდღე, როგორც სხვა წყვილები, ყოველდღე გნახულობდე, მსურს რომ ჩუმად მოვიპარებოდე შენი სახლის ფანჯრებთან და გიტოვებდე სიყვარულის კოცნებს, ან სიყვარულის სითბოებს, გიტოვებდე ჩემს გულს (თუმცა არა მთლიანად, ნაწილ-ნაწილ), გიტოვებდე წერილებს და ყოველდღე ამ გულში ჩაკრულ და ჩემს სუნთქვააყოლებულ წერილების წაკითხვის შემდეგ შენს რეაქციას ჩუმად, შორიდან ვადევნებდე თვალს, შემდეგ კი გხვდებოდე, გიხუტებდე და ვიქცეოდე ისე თითქოს არაფერი ვიცი, თითქოს წარმოდგენა არ მაქვს რა მოხდა, რა დაგხვდა დილით შენს ფანჯრებთან. მინდა, რომ გითქვამდე შეხვედრებს, ან ჩვენს საყვარელ ქუჩებზე, ჩვენ საყვარელ პარკში სრულიად შემთხვევით ვხვდებოდეთ ერთმანეთს სადაც ორივეს გვეყვარება ჯდომა, ერთად ფიქრი, ფიქრი წარსულზე, ფიქრი მომავალზე, ფიქრი ჩვენს დაუშრეტელ ოცნებებზე და ფიქრი ჩვენს გულებში აბობოქრებულ კოცონზე, რომლის ჩაქრობაც არც არასდროს იქნებოდა შესაძლებელი, რამდენი მეხანძრეც არ უნდა მოეყვანა ვინმეს რათა ამ სიყვარულს საძირკველი გამოეცლიათ.
კვლავ მინდა შენი ხელი მეჭიროს და გულის ფეთქვას შენს მაჯაზე ხელმიდებულს ვგრძნობდე, შენს აჩქარებულ სუნთქვებს, სიამოვნების ნაპერწკლებს თვალებიდან და სიყვარულის მარადიულ ბზინვარებას, რომელიც მუდამ შენ გახლავს.
ძლიერ სიყვარულს მწამს, ვერაფერი დაამარცხებს, ყოველი განსაცდელი, ყოველი ცრემლი ტანჯვა და ტკივილი მას უფრო და უფრო აძლიერებს.
როგორ მინდა ახლა შენთან დაჩოქილს შენს თვალებში მომზირალს პასუხს ველოდე შენით აღელვებული ემოციანავლილი სულისგან. ველოდე პასუხს – დიახ.
ძალიან მინდა ყოველ ღამით გიყურო როგორ გძინავს და შენი გულის ფეთქვები დილამდე ვითვალო… ათას ერთი, ათას ორი, ათას სამი, ათას ოთხი და ასე მილიონამდე, მილიარდამდე დაუთვლელი გულის ფეთქვა ჩაჰყვება ჩემს სიზმრებს.
სიგიჟემდე, და სიგიჟის მარადიულ საწყისებამდე მინდა, რომ გიყურო როგორ მღერი ჩვენს საყვარელ ჰანგებს და ხელში პატარა სიყვარული ისეთი მზრუნველობით გიჭირავს, რომ სიგიჟის მარცვლებსაც კი ყოველ ნაბიჯზე ვპოულობ და ვკრეფ, რომ არსად დამეკარგოს.
ყოველდღე, ყოველ მარადიულ წამს ახლიდან მიყვარდები, შენ ჩემი სიცოცხლის საწყისი ხარ, ჩემი სიცოცხლის შთაგონება და ჩემი გულის ფეთქვების აზრიანი მიზეზი, რომელიც მუდამდღე გვერდით მყავს…
გახსოვდეს მაი, ჩემო მომავალო მეუღლევ, ჩემი შვილების მომავალო დედავ, ჩემო ძვირფასო და ამ სიძვირფასის სიამოვნებავ, ჩემო სიცოცხლის შთაგონებავ და ჩემო უტრფესობავ, ცხოვრება მხოლოდ მაშინაა მარტივი, როდესაც არანაირი მიზანი და მოტივი არ გააჩნია ადამიანს. როცა სუნთქავს არაფრისთვის, როცა ცოცხლობს არაფრისთვის. მაგრამ მე შენით ვცოცხლობ, შენ ხარ ჩემი სუნთქვის მიზეზი და ასევე გახსოვდეს, რაც არ უნდა რთული იყოს ჩემთვის ეს სამყოფელი, რაც არ უნდა მიჭირდეს ამ წუთისოფლის მხრებით ზიდვა, პირველ რიგში შენ მოგიკიდებ ზურგზე და ჩემთან ერთად ყოველ ჭირნახულ ამინდში წაგიყვან.
მაგიჟებ…
შენთვის ყველაფერს დავძლევ…
ყოველ ცდუნებას…
ყოველ გასაჭირს…
სიკვდილსაც კიიი…
შენთან ერთად მარადიულად ვიცოცხლებ. შენ ხარ ჩემი მარადიული აკვანი. 

ერკე მიდასი – პატრიოტიზმი!

ჩვენ ყველანი პატრიოტები ვართ!

   ყოველთვის მოისმენთ ამ სიტყვებს, გამოწერილივით ჩაგიბეჭდავენ გონებაში და ცდილობენ ადამიანს წაართვან მთელი ინდივიდუალიზმი, მისცენ მას უნარი, თუ ნიჭი იფიქროს, როგორც ტომის ერთ-ერთმა წევრმა, როგორც ბრბოს ნაწილმა და იფიქროს, რომ იგი რაღაც დიადი მასის ნაწილია, რომელიც უკვდავყოფს მათ სახელს.

   „პატრიოტი ვალდებულია უყვარდეს სამშობლო, ყოველთვის დაიცვას იგი მტერთაგან და რაიმე სახის სხვა უბედურებისგან. საჭიროებისამებრ თავიც კი გაწიროს და პირველ რიგში სამშობლოს სიცოცხლე დააყენოს წინ, ვიდრე თავად მისი“.

   ადამიანებისგან ისე შექმნეს ერთი საერთო გონება, რომ ამას ვერც კი იაზრებენ. ვისაც არ უნდა ჰკითხო პატრიოტიზმის განმარტება, ზუსტად სიტყვა-სიტყვით ციტირებას თუ არა, იგივე შინაარსის ტექსტს მოიყვანს და სახელდობრ, გამოაცხადებს თავის უანგარო სიყვარულს სამშობლოსადმი. ეს სიყვარული კი არც მეტი, არც ნაკლები შეურაცხადობაში გადაიზრდება და ამას კატასტროფული შედეგიც შეიძლება მოჰყვეს. ჩვენ, დაკარგული გვაქვს ის ფასეულობები, რაც ერთ, სრულფასოვან, და დიად ერს შეიძლება ჰქონდეს, დავკარგეთ ტერიტორიები, ომებმა უამრავი ადამიანის შიმშილი და სიცოცხლის ხელყოფა გამოიწვია და რა მივიღეთ სანაცვლოდ? დიადი სახელი ჩვენი ქვეყნის – შეუდრეკელობა, რომ იგი უშიშრად იბრძვის და მარად იბრძოდა მტრის წინააღმდეგ. მარად დაუმარცხებლად მოვედით აქამდე და შევინარჩუნეთ, როგორც სარწმუნოება, ასევე სახელი ჩვენი და ისტორია, ის დიადი ისტორია, რაც გაგვაჩნია ოდითგან მოყოლებული და ძვირფასი მეფეები უბადლო ნიჭიერებითა და გონიერებით სავსენი, მათი გრძელი, დაუსრულებელი სია. შიდა ომები, დაპირისპირება ეპარქიებს შორის, ჩვენს მიწა-წყალზე და ათასი რამ, რაც უნიკალურ ერად გვაქცევს. ილიას სიტყვებით, რაც უნიკალურობას გვინარჩუნებს ეს არის ენა, მამული, სარწმუნოება.

   ერთი რამ კი ისტორიით მუდამ მოგვყვება. სიკვდილი. სიკვდილი, რომელიც თავის მისიას უბადლოდ ასრულებს. ვკარგავთ ახლობლებს, მეგობრებს, ძვირფას ადამიანებს. არ ვიცი რა უფრო მძიმეა, დაკარგო საყვარელი ადამიანი ბრძოლაში და სამშობლოსადმი სიყვარულს შეეწიროს, თუ სრულ სიმშვიდეში, ბუნებრივი სიკვდილით. რა არის საშინელი, როცა ადამიანთან გამომშვიდობების საშუალებაც არ გეძლევა, თუ ის რომ შენს მკლავზე დაწვენილი, ნელ-ნელა გამოეცლება სიცოცხლეს და ბოლო სიტყვის თქმას, თუნდაც მცირედისას მაინც მოასწრებს.

   ჩემი ნაშრომით წინ მინდა აღვუდგე ძველ ტრადიციას, რომელიც დღემდე მისაღები და ჩვენთვის მოსაწონიც კია. ტრადიცია, რომელიც მეფეების დროსაც კი ჩვენს მხრებზე ტყდებოდა და რის წყალობითაც მეფეს ყოველთვის ჰყავდა ჯარი, ზურგი იმ შეუპოვარი მებრძოლებისა, ვის იმედზეც სახელმწიფო იდგა. ეს ჯარში გაწვევის და სხვა პოლიტიკური მიზნებისთვის მათი გამოყენების წესს გულისხმობს. ომი ხშირად გარდაუვალი, ხშირად კი უბრალოდ აუცილებელია რათა სახელმწიფოს რაიმეს დამტკიცების საშუალება მიეცეს ან მხოლოდ თავდაცვით შემოიფარგლოს. ბევრ აზრს მოვისმენთ ომზე, იმასაც რომ საჭიროა ხშირად ვიბრძოლოთ, იმასაც რომ მხოლოდ ომში განისაზღვრება კაცის სიმამაცე და პატრიოტიზმი, მაგრამ მსგავს აზრს ვემიჯნები და საერთოდაც არ მიმაჩნია იგი სწორ დებულებად სიმამაცისა.

   გასაგებია, რომ სახელმწიფოს ზურგი სჭირდება, ჯარის საშუალებით, უამრავ რესურსს ხარჯავენ ჯარისკაცების შეიარაღებაში, ჩაცმულობასა თუ სხვა მომზადების ეტაპებში, მაგრამ ერთ თეთრსაც არ იმეტებენ იმ ადამიანთათვის, ვისაც სწადია რაიმეს შეცვლა, ვისაც სურს არა ომი, არამედ მშვიდობის დამყარება და ამის გზაც გარკვეულწილად უკვე არსებობს, მაგრამ სათანადოდ გამოყენება არ გვისწავლია მისი კაცობრიობას. გზა რთულია, დამსხვრეული შუშებით და ეკლებით სავსე და უჩინარი, ამიტომ უჭირს ხალხს მასზე სიარული, ამიტომ არჩევს უფრო მარტივ გზას, ბრძოლისთვის მომზადების და წინააღმდეგობის გზას, ამას ემატება უთანხმოება სხვადასხვა ქვეყნებთან, საწინააღმდეგო აზრების თავმოყრა, სარწმუნოებისა და ეროვნების სხვადასხვაობა, ეგო, შურისძიების ან უბრალოდ სხვა ერზე გამარჯვების და მათზე ბატონობის სურვილი, რაც ერთი მხრივ მოიაზრებს დიდების წყურვილს, ძლევამოსილების დაუოკებელ სიცხადეს.

   სწორად არ მიმაჩნია აზრი, რომ პატრიოტიზმი და სამშობლოს სიყვარული იმით გამოიხატება, რომ შეგიძლია მისთვის სიცოცხლეც გასწირო, წახვიდე ომში და მტერს აჩვენო თუ რას წარმოადგენ. არც მას ვამბობ, რომ საერთოდაც არ უნდა არსებობდეს და უნდა დავუჩოქოთ ყველას, ვინც მოინდომებს ჩვენს დაპყრობას, მაგრამ უნდა არსებობდეს სხვა განმასხვავებელი ნიშანი, გარდა დედისერთობისა, ან უხელფეხობის და დამბლადაცემულობისა, რის გამოც ადამიანს არ იწვევენ ჯარში. უნდა იყოს სამსახურები, რომლებიც ადამიანებს განარჩევენ მათი უნარებისა და შესაძლებლობების წყალობით თუ სად უფრო გამოიყენება მისი უნარი და ძალა, ფრონტის ხაზზე თუ საწერ მაგიდასთან, ან სხვა უფრო განსხვავებულ სფეროში და უნდა ხდებოდეს მათი ამისთვის მომზადება. მე, როგორც კაცთმოყვარე, მთელი ცხოვრება დღემდე ისე გავლიე, რომ მაქსიმალურად ვერიდებოდი რაიმე შარს, ხიფათს თუ უთანხმოებას. კამათს სიტყვითვე ვაგვარებდი, უკეთეს შემთხვევაში არც ვცდილობდი რაიმე საპირისპიროს თქმას, გაჩუმება გადამწყვეტ მომენტში ყოველთვის მომგებიანი შემოთავაზებაა და უწყინარი. ვარჩევდი სიტყვას მუშტების წინააღმდეგ და დღეს არ შემიძლია გავიხსენო მომენტი, როცა ჩემი ნებით, (და არა გარდაუვალობის გამო) ვინმესთან ჩხუბი და მუშტების ქნევა ამეტეხოს, რაც ჩემს სიძლიერედ მიმაჩნია, რითიც ვამაყობ. ჩემი ძალის მიუხედავად, არ შემიძლია ვინმეს ოდნავი ტკივილი მაინც მივაყენო, სულიერი, ფიზიკური, ამას არ აქვს მნიშვნელობა და ყოველთვის ღიმილით, სიყვარულით და ბედნიერების პოვნით ვგვარდები და ვფიქრობ, რომ მარტო მე არ ვარ ასეთი, შინაგანად ყველა ასეთია, მაგრამ უმეტესობა ფარავს და ცხოვრების სისასტიკე ხან გზას აკარგვინებს შინ დაბრუნდეს მშვიდობით. თამამად შემიძლია განვაცხადო, რომ ჩემი ადგილი ჯარში ან ფრონტის წინა ხაზზე არაა, და რა, მე არ შემიძლია ვთქვა, რომ პატრიოტი ვარ და მიყვარს ჩემი ქვეყანა? მეზღუდება ვთქვა, რომ მე ყველაფერს გავაკეთებ ჩემი ქვეყნისთვის?

   არა! მე პატრიოტი ვარ. მიყვარს საქართველო, მიყვარს მისი ყოველი კუთხე, მისი ყოველი ერი და ადამიანი, ვინც კი ქუჩაში თუნდაც მარტო, საწყლად მზირალი მხვდება, სახე სევდით დაუსერია და მშველელს ეძებს. რამდენჯერ მივსალმებივარ სწორედ ამ მომენტში უცხო ადამიანს, რომელსაც ვხედავდი რომ რაღაც აწუხებდა და უბრალოდ ტკბილი სიტყვები მითქვამს, წარმატებები მისურვებია. ზოგი მომბრუნებია, მადლობა გადაუხდია და თამამად უღიარებია, რომ კარგ განწყობაზე დავაყენე. ეს მადლობა – არ არის დასაკარგი, დასავიწყებელი. ჩემთვის იმ წამს, და ახლაც ბევრს ნიშნავს და დიდებულ გრძნობას მიღვივებს, სადღაც ჩემში, მარცხნივ. ეს ის ბედნიერებაა, რომელსაც ფულით ვერ იყიდი, შეგრძნება რომელსაც ვერ დაეუფლები რაც არ უნდა ფული აბნიო ქუჩაში. იგი ადამიანებისგან მოდის, ემოცია, ღიმილი, სიხარული, რაღაც დიადი განცდის, სწავლის წყურვილი. ეს არის, რაც ადამიანებს დღემდე სჭირდებათ, რაც ადამიანობას გვინარჩუნებს და რის გამოც მოვედით დღემდე, და არა ის გადახდილი ბრძოლები, რასაც თითებზე სიამაყით ვითვლით.

   პატრიოტი არის ადამიანი, რომელსაც უყვარს სამშობლო და ნებისმიერი რამით, თუნდაც მცირედით, იმის ხმამაღლა თქმით – მე მიყვარს სამშობლო – გამოიხატება და არ განსაზღვრავს ძალა, თავგანწირვა. თავგანწირვა არ გულისხმობს აუცილებლად სიცოცხლის ხელყოფას, ადამიანს შეუძლია თავი გაწიროს სამშობლოსთვის, თავი გადადოს და ემსახუროს მას სიყვარულით მთელი სიცოცხლის მანძილზე.

ე.მ.

რაღაც რიგზე ვერაა, ჩემში რიგზე ვერაა

მიყვარს იგი, გზას კი ვხედავ, თითქოს უფლისკენაა
ჩემი მზერა, მიპყრობილად გარდასული შთენაა Continue reading

Rate this:

ბრაიან თრეისი – აკოცე ბაყაყს

გაიღიმეთ! რა არის წარმატება? როგორ შეიძლება მისი მიღწევა? ამ კითხვებს ერთი რეალური პასუხი არ აქვთ, როგორც ვფიქრობ და იგი სხვადასხვა მნიშვნელობას, განმარტებებს მოიცავს, რაც აბსოლუტურად ნორმალურია, ისევე როგორც ჩვენ განვსხვავდებით ადამიანები ერთმანეთისგან. სხვადასხვა მიზნები, სხვადასხვა მისწრაფებები და ამ მიზნების ასრულების … Continue reading

Rate this:

სენსაციაა!!! – ერკეს მინი-პოემა

მაიას: უსასრულობამდე და იმის იქით მიყვარხარ! იქ სადაც სიყვარული ჯადოქრის ძალაში ჩამარხული რაღაც უცნაური, უკიდეგანო ძალასავით უკვდავია! მიყვარხარ აზვირთებული ტყეების იქით და ატალღებული ზღვების იქით, სადღაც ზღაპრულ მხარეში ჯერ კიდევ ბავშვურად და გულწრფელად რომ უყვართ, ისე მიყვარხარ! 👮👨‍❤️‍👨👨‍❤️‍👨 უბრალოდ მიყვარხარ!!!   … Continue reading

Rate this:

სტივენ კინგი (STEPHEN KING) – ის

აიიი საოცრებაააა ეს არის!!!!!!!!!!!! უბრალოდ, შეუდარებელი! ოცნებების ნაწიაღარში გადმოღვრილი!!!!! საოცრება! საოცრება!!!!!!!! WONDERFULL რამდენი წიგნი მაქვს წაკითხული კინგის, ლამის ყველა, რაც ქართულადაა გამოცემული, ბნელი კოშკის მესამე, მეოთხე ნაწილებისა და თილისმას გარდა და მე თამამად შემიძლია ვთქვა, რომ სტივენ კინგის გენია, უზადო … Continue reading

Rate this:

BLACK

39217

ადამიანის შესაძლებლობები უსაზღვროა. ყოველ დღე ვრწმუნდები, სამყაროს სიდიადეში, მასში ჩადებულ საიდუმლოებების არსებობაში და ვრწმუნდები, რომ იმაზე მეტი შეგვიძლია გავაკეთოთ, ვიდრე ეს ერთი შეხედვით ჩანს. სიტყვები შეიძლება ქარში დაიკარგოს, ფიქრები შესაძლოა გონებაში ჩაიხვეს და გაიფანტოს, მაგრამ ადამიანის შესაძლებლობის ზღვარს ვერც ერთი მოვლენა ვერ დაწევს. სწორედ, ამ შესაძლებლობების საზღვრის წარმოჩენაზეა ფილმი, რომელიც ახლა თვალწინ გაქვთ. იმ შესაძლებლობების, რაც კი სიტყვებით აუღწერელი, ფიქრებით დაუნახველი და გრძნობებით გამოუხატველია. ასეთი განსაკუთრებული გოგონა იყო მიშელი, მიზანდასახული, მონდომებული და დაუზარელი. მას სურდა, ეწადა შეეცნო საიდუმლოება და შეიცნო კი ის?

უბრალოდ ერთი საშინელი თვისება გვაქვს. რაც არ გვესმის, რაც უცხოა და განსხვავებულია ჩვენგან, მას დავცინით, აბუჩად ვიგდებთ და გულის სიღრმეში არც კი გვაწუხებს ამის შესახებ. ავს ვთესავთ და კარგის მომკას ველით, თუმცა ეს ავი კიდევ უფრო მეტ საშინელებაში გადაიზრდება და ბოლოს კართან მისულებს გვიკვირს – საიდან? საიდან და ჩვენი სულიდან. ყოველთვის მჯეროდა, რომ ბედისწერა, – ეს ჩვენი ქმედებების, ჩვენ მიერ ნათქვამი სიტყვების, გულში გავლებულ იდეების ანარეკლია. ისინი, რომ არა ჩვენი ცხოვრება ისეთი არ იქნებოდა, როგორც ახლა. ბრძოლა გადარჩენისთვის ისეთ რამეებს გვაკეთებინებს, რომ ჩვენი თავისაც გვიკვირს, ან არ გვიკვირს, მაგრამ აშკარად ვგრძნობთ განსხვავებას. დიახ, ბრძოლა ყოველ ჩვენგანს იმ ბნელ გულის კუთხეში გვახედებს, სადაც სიცივე, სიცარიელე და სიველურე დევს, საითაც საკუთარი ნებით თითი არ გაგვიწვდებოდა. ვერ ვუმკლავდებით საკუთარ სურვილებს და მთლიანად სიბნელე გვშთანთქავს, მაგრამ ჩვენ უფალმა თვალები გვიბოძა სინათლის დასანახად, უბრალოდ ჩვენ არ მივიწევთ სინათლისკენ. ხოლო ერთი პატარა, რვა წლის გოგონა, რომელიც ავადმყოფობის გამო დაბრმავდა და დაყრუვდა, ვინც უკუნ სიბნელეში დარჩა, მთელი ცხოვრება ეძებდა გზას სინათლისკენ…

ეს ფილმი, არა მარტო თვითგადარჩენაზეა, არა მარტო ბრძოლაზეა საკუთარ თავთან, არამედ თავად ცხოვრებაზეა. ბნელში დარჩენილი გოგონა თავის მასწავლებელთან ერთად ცდილობს, მთელი არსით ცდილობს ისწავლოს და მის არსებას ნათელი დაეპატრონოს. თავიდანვე მომიცვა ელდამ, დასაწყისშივე შევშინდი და გული ამიფორიაქდა. ვერ ვიტყვი, რომ სიბრალულს ვგრძნობდი მის მიმართ, რადგან არ შეიძლება სიბრალული იგრძნო ადამიანის მიმართ, ვინც ცდილობს, იღწვის, სწავლობს, ნათლდება. მე პირიქით, ის თავიდანვე შემიყვარდა, გულის ყურით ვუყურებდი და ყოველ სიტყვას დაკვირვებით ვისმენდი. სრულ სიჩუმესა და სიბნელეში მან შეძლო საუბარი, შეძლო ეთქვა ჩვენთვის მთავარი სათქმელი და დაენახებინა, რომ ისიც ჩვენნაირია, რომ არაფრით განსხვავდება მათგან, ვისაც საშუალება აქვს დაინახოს, საშუალება აქვს მოისმინოს და მაშასადამე იმეტყველოს დაბადებიდან.

მიშელი განსაკუთრებული გოგონა იყო ჩემთვის და ამად დარჩება. იგი სიმბოლოა დაუღალავი მცდელობებისა და სიმბოლოა შიშის დაძლევის, რასაც წარმატებამდე და ბოლო ეტაპამდე მივყავართ ცხოვრების, სინათლე.

 

უკანასკნელი იმედი / BLACK

გადადით ლინკზე, და აუცილებლად უყურეთ ამ სევდიან, მაგრამ უსასრულო შესაძლებლობებით სავსე ადამიანის ცხოვრებას და მისი სასწაულმოქმედი მასწავლებლის მცდელობებს, რომ ყველაფერმა შედეგი გამოიღოს. უყურეთ, და თავად მიხვდებით თუ რატომ არ უნდა ავიგდოთ აბუჩად ადამიანი, ვისაც რაიმე არ ძალუძს. ის მაინც ყოველ ძალსა თუ ღონეს დახარჯავს და შეძლებს, დაჩრდილავს ყველასა და ყველაფერს და თქვენ გაოცებულს, განცვიფრებულს დაგტოვებთ. მე მიმაჩნია, რომ ადამიანი მისი გარეგნული მახასიათებლებით არ ფასდება. ფასდება შინაგანი ღირებულებებით, მისი სულით, შემართებითა და შინაგანი ძალით!

ერკე წარმატებებს გისურვებთ.

დღევანდელი შემთხვევა ჩემში დარჩება 06.02.2018

740f0b213270ceb90ddb12dd3c9aba82
   დღეს სამსახურისგან ვისვენებდი და ვტკბებოდი რუსთაველის გამზირზე სეირნობით, სუფთა ჰაერის ჩასუნთქვითა (თუ სუფთა ეთქმის) და თავისუფლად ყოფნით, სანამ დრო მქონდა. ვსეირნობდი და ვათვალიერებდი რაღაც-რაღაცებს. შემდეგ ისევ სახლისკენ მიმავალ გზაზე სითი მოლში შევიარე და იქაც სხვადასხვა ნივთებს ვათვალიერებ, საათებს,ტელეფონებს, სხვადასხვა აქსესუარებს, ბეჭდებს, საყურეებს და მათ ფასებს ვუყურებდი. ამასობაში ბიბლუსის ჯერიც მოვიდა, მივადექი და ცდუნებას ვერ გავუძელი, გამოსვლას ვაპირებდი უკვე, რომ მაინც შევიჭყიტე და ჩემს საყვარელ საქმიანობას წიგნების თვალიერებას და მათ არჩევას შევუდექი. კვირის ტოპ შეთავაზებას დავადგი თვალი, დავადგი რა, მომეწონა 29 ლარიანი წიგნის 9 ლარად შეძენის შესაძლებლობა, თუმცა ყიდვას არ ვაპირებდი. ეს წიგნი პალიტრას სამაგიდო წიგნის ათეულის ერთ-ერთი წიგნი იყო, “მითოლოგიური ლექსიკონი”, სხვა წიგნისთვის ვინახავდი თანხას და ამის გამო მის ყიდვაზეც უარი ვთქვი, თუმცა მაინც ავიღე ხელში და გადავშალე. ალალბედზე შემთხვევით გადავშალე რათა მენახა და რამე ამომეკითხა, ჩავხედე თუ არა წიგნს მაშინვე გავშრი და ჟრუანტელმა დამიარა. უცნაური წასაკითხი იყო, რაც ამოვიკითხე იმ გვერდზე, უცნაური და სასიამოვნო წასაკითხი აღმოჩნდა, გამაკვირვა ამ უცნაურმა მოვლენამაც თუ დამთხვევა შეიძლება ეწოდოს, მაგრამ დამთხვევების და აბსურდული შემთხვევითობის დიდად არ მჯერა, რადგან ეს ღმერთის უარყოფა იქნებოდა. მართალია დიდად არც უფალს ვესაუბრები ხოლმე და ვერც მასთან სიახლოვეს ვახერხებ, მოვშორდი თუ ასე შეიძლება ითქვას, მაგრამ მე მაინც მჯერა მისი არსებობის, უბრალოდ ყველაფრის არა, რასაც სხვები ამბობენ ან რისიც სწამთ, ჩემებურად მჯერა.
   თემას გადავუხვიე და რაც ამოვიკითხე ახლავე მოგახსენებთ.
   ეს ერთი სიტყვა იყო… სიტყვა “მიდასი”, რომელიც ჩემს თვალს ისე სასიამოვნოდ მოხვდა ერთი ჩამეღიმა, სიამაყის გრძნობა დამეუფლა და წიგნი მაშინვე სალაროსკენ წავიღე. დეფექტიანის გამოცვლა ვითხოვე და მაშინვე ვიყიდე. მოლარესაც კი ვესაუბრე დიდის ამბით თუ რატომ მოხდა რომ მე ამ წიგნს ვიძენდი და დაინტერესდა კიდეც.
რისი თქმა მინდოდა, მე ყოველდღე, ყოველ საათს, წუთს, წამს ვიღებ ნიშნებს, ვიღებ ნიშნებს, რომ სწორად მივყვები ჩემ გზას და სწორად მივდივარ დანიშნულების წერტილამდე. შეიძლება ხანდახან რაღაც მიზეზის გამო ვუხვევ ამ ბილიკს, მწვანე ბილიკს, რომელსაც ყველა ადამიანი გადის, მაგრამ ისევ უკან ვბრუნდები და ამის შესახებაც მინიშნებას მაძლევს სამყარო.
   მე რომ არ მომდომოდა სეირნობა, თვალიერება, რაღაცის ძებნაში რო არ ვყოფილიყავი გართული და სითი მოლშიც არ შევსულიყავი, ბიბლუსში შესვლა არ მომდომოდა, ეს წიგნი ხელთ არ ამეღო, არ გადამეშალა და ბევრი “არ” არის აქ, მაშინ ეს არც მოხდებოდა და ეს წიგნი ხელთ არ მექნებოდა დღეს. მაგრამ ამის ნაცვლად ყველაფერი მოხდა, მეც ეს ნიშნად მივიღე რომ სწორ არჩევანს ვაკეთებდი და წიგნი მაშინვე დაუყოვნებლივ შევიძინე, რადგან ისედაც ფანტასტიკის ჟანრში მოღვაწეს ნამდვილად გამოადგება…
ეს ჩემი კრედოა, მივყვები ცხოვრებას დინების საპირისპიროდ, იქით არა საითაც ყველა მიყავს დინებას, მინიშნებების გათვალისწინებით არა მხოლოდ, სიმართლე გითხრათ ეს გზაზე დახატულ ისრებს ჰგავს, რომელიც იქითკენ კი არ მიდის საითაც ყველასი, არამედ იქით, სადაც შენ უნდა წაგიყვანოს, განსხვავებული გზით, თუმცა ბოლო ერთია სამარის კარი, გააჩნია მხოლოდ იმას, რა გზით დაადგები მას, რას დატოვებ და როგორ იმოქმედებ ამ წუთისოფელში. მე ეს გზა ავირჩიე. გზა, რომელსაც ვერავინ შემაცვლევინებს თავიანთი ირონიული სიფათებითა და კეთილის მოსურნე რჩევებით დროის ფლანგვის მაგივრად სხვა საქმის მოკიდებას რო მირჩევს. ეს პოსტი თქვენ არ გეძღვნებათ. ეს პოსტი მე მეძღვნება, რადგან სწორედ მე ვარ ის ადამიანი ვინც ძალას მატებს ერკეს და მის სახელს, სტიმულს აძლევს რომ უფრო მეტი წეროს ვიდრე აქამდე წერდა და არ შეჩერდეს.
და შემდეგ ეძღვნება მათ, ვინც მართლა მისმენს, კითხულობს და მიგებს.
ე.მ.

ერკე მიდასი – ერკემიდასი

unknown-planet-1438793525kci 1მიზეზი თუ რატომ დავირქვი ფსევდონიმად ერკე მიდასი შეიძლება აქ ბოლომდე არ პასუხობს კითხვებს, მაგრამ გეტყვით. ჯერ გაჩნდა პლანეტა ერკემიდასი, რომელიც პირველად ამ მოთხრობაში იქნა გამოყენებული, შემდეგ კი იმავე სახელწოდების ფსევდონიმი ავიღე. რატომ ერკემიდასი? ამას თავად გაეცით პასუხი, ის ხო ასეთი ლამაზი და მაცდურია.

დაიწერა კონკურსი ჩრდილისთვის, სადაც მესამე ადგილი მივიღე და საჩუქრები ამ კონკურსის დამაარსებლებისგან. მადლობა მათ, რადგან ისინი რომ არა, საერთოდ არ გაჩნდებოდა პლანეტა ერკემიდასი.

 

პლანეტა ერკემიდასი.

2999 წელი.

Continue reading