ორიფლეიმი, როგორც ევროპული ცხოვრების მყარი გარანტი

6785_foto_large

ამ პოსტის წერა, დღევანდელ საქართველოში მიღებული სტერეოტიპებისა და ცუდი დამოკიდებულების პროტესტის გამო გადავწყვიტე. ბევრგან მხვდება დაბრკოლება, კერძოდ რას მოიცავს ეს დაბრკოლება, ადამიანები დარწმუნებულები არიან, რომ მე არასწორ ადგილას მოვხვდი, რომ ჩემი შველაა საჭირო და მე უნდა წამოვიდე ამ კომპანიიდან.

დიახ, თქვენ არ მოგესმათ… მე, ერკე მიდასი, დიდი სიყვარულის ჯადოქარი და მეფე  ერკემიდასისა, ვმუშაობ ორიფლეიმში მენეჯერად, ბევრი უარყოფითი დამოკიდებულება კი არის ჩემი პროტესტის მიზეზი, უამრავის შიში, რომ ეს კომპანია არაფერს მოგცემს, მხოლოდდამხოლოდ ვალებში ჩაგაგდებს და ა.შ. ხშირად მომისმენია ამდაგვარი რამ, როცა მითქვამს რომ ორიფლეიმში ვმუშაობ: “გაყიდვებზე?” “გაყიდვების მენეჯერად ალბათ ჰო?” “ჰმ, რა გინდა ბიჯო მანდ… ტრუხა ბაზარია” და ეს ყველაფერი იმის ფონზე, როცა მე ვხედავ რა “ტრუხა ბაზარიცაა” ორიფლეიმი.

მინდა, ჩემი თვალით დანახულ ორიფლეიმზე მოგითხროთ და არა თქვენი თვალით არდანახულ, მაგრამ სტერეოტიპებით გატენილ და ერთ აზრ ჩამოყალიბებულ ორიფლეიმზე, რომელზეც ერთხმად აცხადებთ, რომ ცუდია. ამ შემთხვევაში კი დამერწმუნეთ, წარმატების უსაზღვროდ დიდ შანსს უშვებთ ხელიდან, ერთი სირთულიდან მეორე სირთულემდე დაძლევის გზას და თქვენ თავებში იმის აღმოჩენას, რომ ძლიერნი ხართ. ამ ძალის აღმოჩენას უშლით ხელს, რადგანაც საკუთარი ნებით ეს არ წარმოჩინდება. გამოწვევა უნდა მიიღოთ, რათა დაინახოთ, აღმოაჩინოთ ძალა თქვენში, რომელიც უსაზღვროა და წახვიდეთ წინ, დაუბრკოლებლად. Continue reading

ყველა დროის უდიდესი მაგი – მერლინი

The-Greatest-King-Wallpaper-arthur-and-gwen-24782719-1280-800

არასდროს… თუ სიმართლეს ვიტყვი… არასდროს არ მომწონდა ჩემი ძმის გემოვნება, ფილმებისა და სერიალების განხრით. მე ყოველთვის ჩემთვის “ვუბერამდი” და ჩემი გემოვნებით ვუყურებდი, ის კი თავისას ჩართავდა ხოლმე და ერთმანეთის რჩევით მიცემულ ფილმებს, არასდროს ვითვალისწინებდით. ზუსტად ასე იყო. მას მოსწონდა ჩინური და იაპონური ფილმები – ხშირად. ჩართავდა ხოლმე და ხანდახან იმითაც მაძულებდა ფილმს, ძალით რომ დამსვავდა (ხათრს ვერ ვუტეხდი) და რაღაც ნაწილს მაყურებინებდა ხოლმე, ჩხუბს, კარატის ილეთბს როგორ იყენებს მთავარი გმირი და ა.შ. მაგრამ ამ ყველაფერს უინტერესოდ ვუყურებდი, ის კი არ უყურებდა ისეთ ფილმებს, რომლებსაც მე. სასიყვარულო, დრამას, ფანტასტიკის ჟანრში რაღაც გენიალური აზრის მატარებელ ფილმებს, რომელსაც ვერასდროს ხვდებოდა. არ უყურებდა თუნდაც მოდილიანის შესახებ გადაღებულ ფილმს, იმ სერიალებს, რასაც მე ვუყურებდი, სტივენ კინგის წიგნების მიხედვით გადაღებულს და არა მარტო.

მოკლედ, გემოვნებაში სრულიად განვსხვავდებოდით, სანამ….

სანამ არ მოხდა უნიკალური შემთხვევა. უბრალოდ შემომთავაზა ამ სერიალის ყურება, არ დამაძალა, რაც პირველად მოხდა. მხოლოდ მითხრა, ერთ სერიას უყურე და მერე გადაწყვიტე განაგრძობ, თუ არაო. ასე მოხდა. ვუყურეთ, თავიდან არც ისე საინტერესო იყო, მაგრამ მერე მოხდა… შოკი… ყოველთვის ასე მემართება ხოლმე. მერე გავაგრძელეთ, მეორეც ჩავრთე, აი მეორეს შემდეგ კი ყველაფერი თავისით წავიდა. Continue reading

28 სექტემბრის დაგვიანებული პოსტი ემა რაფავას და სხვებს

ჩემი ლამაზი, ჩემი ჭკვიანი, საოცარი, სიყვარულის შესანიშნავი იარაღი და My Sister ემა <3

ჩემი ლამაზი, ჩემი ჭკვიანი, საოცარი, სიყვარულის შესანიშნავი იარაღი და My Sister ემა ❤

ეს პოსტი, დიდი ხნის წინ უნდა დაწერილიყო, მაგრამ სიზარმაცემ, სხვა საქმეებზე უფრო გადამეტებულ ყურადღებამ მაინც თავისი გააკეთა და ვერ მივუჯექი ჩემ სანუკვარ ბლოგს, რომ ეს დაახლოებით ორი კვირის წინანდელი ამბავი აქვე თქვენს თვალწინ გამეცოცხლებინა და ელფერი შემემატებინა, მეტი ემოცია და მეტი სიხალისე შეგეგრძნოთ პოსტით და ჩემთან ერთად თქვენც შესანიშნავად გაგეტარებინათ გონების თვალით და გაგევლოთ ყველაფერი, რაც იმ დღეს მოხდა 28 სექტემბერს.

წინა წელს მოთხრობა დავწერე მასზე და მის მეგობრებზე, რომლებიც ემას დაბადების დღეზე (ჩემი ემას) კარგად გაერთნენ და იხალისეს, ხუთმა საუკეთესო მეგობარმა, რომელთაგან ზოგს არც კი ვიცნობდი ისე აღვწერე მათი ისტორია.

“ერთი დაუვიწყარი დღე”

თუმცა ახლა ამ ფრიად გასახარებელ, ძალიან მაგარ წვეულებას, თავი რომ პრინცის ან პრინცესას დაბადების დღეზე მეგონა, ასეთ დღესასწაულს არც მე დავაკლდი და პირადად დავესწარი, პირადად გავიხარე ამ გოგონასთან, ძალიან საყვარელ ადამიანთან ერთად და მისი აღტაცებული სილამაზისგანაც ისე ვიყავი მოხიბლული, რომ თავი ვერ შევიკავე და ეს ხმამაღლა განვაცხადე… Continue reading

21 სექტემბერი – სტივენ კინგი და ერკე მიდასი

Stephen_King2-660x330ეს თითქოსდა უწყინარი, მაგრამ შეუცნობელი სახე, თითქოს მისტიურ და საშიშ ელფერს აფრქვევს. შენ მთელი არსებით გრძნობ მის უარყოფით ენერგიას და სიფრთხილეს თავი არ სტკივაო ამ სურათის დანახვაზე ცოტა არ იყოს თვალებსაც ხუჭავ, რადგანაც ისეთი გრძნობაც გეუფლება თითქოსდა ცოტაც და სურათიდან გამოხტება, მის დამალულ, მაიმუნივით ბანჯგვლიან და თუ უფრო კარგად ჩართავ წარმოსახვას, სისხლიან ხელებსაც კისერში მოგიჭერს, თვალებს მხეცივით მარადიული სიკვდილისთვის რომაა განწირული, დაგიბრიალებს და შიშისგან გაგაფითრებს. შენ უკვე შენ აღარ ხარ, რაც იყავი. შენ ახალი შეგრძნებებით და შიშებით, სულ სხვა ადამიანად ქცეული, ან შეიძლება ადამიანიც არა და სხვა არსება ხარ, რომელიც სამუდამოდ კარგავს უსაფრთხოების შეგრძნებას და ბნელ ღამეში, თუნდაც მთვარიან ღამეში, იმ ადგილიდან, სადაც სინათლე ვერაფრით აღწევს და უკუნი სიბნელეა გამეფებული, სადაც ყველაფერი თითქოს მოწყვეტილია და დროც არ მოძრაობს, სიშავის გაუდაბურებულ უდაბნოდან დიადი მონსტრის გამოჩენას მოულოდნელი და საშიში თვალების ბრიალით ელის, იმ თვალებით, რომელიც სიბნელეში ანათებს და მანქანების ფარების შუქს ჰგავს, თუმცა უფრო წითელი და ეს შუქი იმაზე ვიწროა ვიდრე ფარების ზომა. აი ასეთ ეფექტს ახდენს მკითხველისთვის, განსაკუთრებით არასაშიში ლიტერატურის მოყვარული მკითხველისთვის უეცრად კინგზე გადართვა და მისი გაცნობა.

ვინ არის სტივენ კინგი? – ვფიქრობ ამ კითხვის დასმა უკვე სირცხვილადაც უნდა ითვლებოდეს, ეგრეთ წოდებულ “გასატყდომ” კითხვათა სიაში უნდა შეიტანოთ, ანდაც მწვანე ან ოქროსფერ წიგნში, სადაც იშვიათად დასმული და წესით აკრძალული ან საერთოდ არდასასმელი კითხვები შევა მხოლოდ. ეს იგივეა, რომ არ იცოდე ვინ იყო მაიკლ ჯექსონი, ან ელვის პრესლი, თუნდაც ერთხელაც არ გქონდეთ გაგებული “ბიტლზის” სახელი და წარმოიდგინეთ ადამიანთა გაკვირვებული სახეები რომ მოგაშტერდებიან, მათი ძალზე გაოცებული სიფათები, რომ ჰგონიათ მოესმათ ან იხუმრე. მაგრამ თუ სულაც არ ხუმრობ ეს, ძმაო, ნამდვილად პრობლემა იქნება. რატომ? ამასაც არ უნდა კითხვა – სტივენ კინგი ხომ ლიტერატურაში საშინელებათა ჟანრის მეფეა და ლიტერატურაზე ლექციას ისე ვერ ჩაატარებ, მისი ხსენება მაინც რომ არ მოგიწიოს და მისი გავლენა რომ არ აღნიშნო მწერლობაზე და მწერლებზე.

მაგრამ ჩემთვის ვინ არის კინგი? – ის ყველაზე დიდი მწერალია, სიმაღლით არა, ნიჭიერებით და იმ დონით, რამაც მან მიაღწია და ასევე ადამიანობით, რომელიც დღემდე შენარჩუნებული, დიდი სულიერებით, გამორჩეული და ისევ ის ძველი კინგია, რომელიც მეგობრებთან ერთად გასართობად ლუდს სვამდა და ჩვეულებრივი ცხოვრებით ცხოვრობდა, როგორც ეს მაშინ შეეძლო. Continue reading

მე და საქართველო

123132

მე ყოველთვის იმ საქართველოს ნაწილი ვიყავი, სადაც ხალხში თავისუფალი აზრი არ არსებობდა, სადაც ყველა ერთმანეთის დაჭმასა და დამცირებაზე იყო გადასული, და იმის ნაწილი თავისთავად ვხდებოდი, ჩემი სიჩუმის გამო. ცხოვრება რთულია, რადგანაც ყველანაირი ადამიანი ცხოვრობს და უამრავი ცხოვრება იკვეთება ერთმანეთთან. უამრავი გზა, ერთმანეთის და მათი სიმთვრალით და დაუფიქრებლობით გაჟღენთილი ცა, ჰაერი, მათი შურიანი და ანთებული თვალებით დაბინძურებული ქუჩები, ერთმანეთის განცდებით მცხოვრები ადამიანების გზებიც იკვეთება და მე ამ ყველაფერს ჩუმად ვადევნებ თვალს, ამ გულისტიკივლს, დამამძიმებელ მწუხარებას და ყოველმხრივ ფაქიზ გარემოს არ უხდება მოჩხუბართა გინება, ერთმანეთისთვის მუქარა და არც უხდება იქვე, გზის ნაპირას „ბარდიულზე“ ჩამომსხდარი უბნის ლოთები, რომ სვამენ ლუდს და თან ლაპარაკი უწმაწური სიტყვების გარეშე არ შეუძლიათ. Continue reading

სიყვარულია ჩვენი სიმდიდრე

არსებობს ადამიანების ორი კატეგორია:

ისინი ვისაც არაფერი გააჩნია და ნატრულობს მეტს – კარგ სახლს, უამრავ ფულს და მრავალფეროვან საინტერესო ცხოვრებას. ხშირად ასეთ ადამიანებს აქვთ ყველაზე ღირებული, რამ რის დაფასებასაც ვერ სწავლობენ.

და ისინი ვისაც ყველაფერი აქვთ და ყველაფრის ყიდვა შეუძლიათ, მაგრამ არ აქვთ სიყვარული, რომელსაც ბოლომდე მიენდობიან და მასშივე ჩაიძირებიან სამუდამოდ. შეუძლიათ იყიდონ ყველაფერი, მიიღონ რაც სურთ და აისრულონ ნებისმიერი კაპრიზი რაც კი მოუნდებათ და აუსრულონ მასაც, ვინც ჰგონია, რომ მისია და რომ ეს არის ის, ვინც სჭირდება – მისი ცხოვრება. მაგრამ მათ კარგად იციან, ან არ იციან და ვერ ხვდებიან, რომ სიყვარულს ვერ იყიდი ფულით, ვერც წოდებით, ბრძანებით ან მუქარით მოიპოვებ მას.

ასეა, რაღაც უნდა დათმო, რომ მიიღო სასურველი. ცხოვრება არასდროს შეგიბრალებს შენ თუ არ შეიბრალებ საკუთარ თავს და არ ისწავლი დათმობას, უფრო მეტის მისაღებად.

რა განსხვავებაა ამ ადამიანებს შორის?

არც არანაირი!

მდიდრებთან ქონების გამო არიან ხოლმე, ძირითადად. მათთან კი ვისაც არაფერი გააჩნია მხოლოდ ნამდვილი სიყვარული თუ ძლებს. შეიძლება დაკარგო ქონება, მაგრამ სიყვარული მაინც ვერ იპოვო, მაგრამ ასევე შეიძლება საყვარელი ადამიანის გვერდში დგომითა და სიყვარულით შეიქმნა მომავალი…

ბედნიერება წვრილმანებშია, ერთმანეთის სიყვარულში და მაშინ ვერც კი მიხვდებით ისე გაივლის მთელი ცხოვრება ტკბილად. ადამიანი მაშინ კი არ არის ბედნიერი როცა მეტი აქვს, არამედ მაშინ როცა ცოტა აკმაყოფილებს.

იდეალური ცხოვრება არ არსებობს, ყველაფერს აქვს ნაკლი, თავისი მინუსები, რომელთაც თვალს ვერ ვუსწორებთ.

სიყვარულია ჩვენი სიმდიდრე და სხვა ქონება ადამიანს არც კი სჭირდება. სიყვარული… სიყვარული… სიყვარული ყოველთვის…

წარმატებასთან ერთად სვლები რთულდება!

business_successწარმატებასთან ერთად სვლები რთულდება!

გრძელ კიბეს მიუყვები, იმდენად გრძელს, რომ მისი ბოლო არც კი მოჩანს და არც იცი საით მიგიყვანს ან სადამდე ივლი ასე, უიმედოდ. შენ პირველ ნაბიჯს დგამ და ერთი საფეხურით მაღლა იწევ, გიხარია, გრძნობ რაღაც დონეზე უკვე შემაღლებას, მაგრამ არ კმაყოფილდები ამითაც და უფრო წინ მიიწევ, კიდევ ერთ ნაბიჯს დგამ, რათა დარწმუნდე შენს შესაძლებლობებში, რომ შენ იმის ღირსი ხარ, რაც სულ ზევით დაგხვდება. ამისთვის ყოველთვის შენს თავს ცდი, ამოწმებ რამდენად “მაგარი” ხარ და თუ შეძლებ ბოლომდე ასვლას.

საწყისი ნაბიჯები უფრო მეტი ამბიციით განგმსჭვალავენ შენი შესაძლებლობების მიმართ და მრავალსაფეხურიან კიბეზე ასვლას აგრძელებ. თან თუ უკნიდან ვიღაცები, ერთგვარად შენი კეთილისმსურველები ხელით გიბიძგებენ, ეს კიდევ უკეთესი, რადგან ჩათვალე შენ მიზანს ასე უფრო მალე მიაღწევ. მაგრამ არის დაბრკოლებებიც. ყოველ დონის მატებასთან ერთად უკანაც იყურები, შენ განვლილ გზას შეჰყურებ და ეჭვებიც ღრღნას გიწყებენ, გგონია ვერ შეძლებ და ხანდახან ფიქრობ უკან ხომ არ დავბრუნდეო, ან ხელი ხომ არ ჩავიქნიოო. ხედავ, რომ ჯერ კიდევ დიდი გზა გაქვს გასავლელი, კიბეს ბოლო არ უჩანს, სამაგიეროდ ჩანს თავი, სადაც შეგიძლია უფრო მალე დაბრუნდე და არც კი დახარჯავ ბევრ ენერგიას დაბრუნებისას. რაღაც გაფერხებს, ორ ზღვას შუა დგახარ და თავით რომლისკენ გადაეშვა ეს შენთვის გამოცანად რჩება. ღირს ზევით ასვლა? – ფიქრობ და თითქოს უკეთეს პერსპექტივაზეც მიგიწევს გული – დაისვენო და უკან დაბრუნდე, იქ კი რამდენი ხანიც გინდა იმდენს დაისვენებ, არც სირთულეები არც არაფერი, იქნები შენთვის და ხელს არავინ შეგიშლის, მაგრამ საღი გონება მაინც გძლევს და ხვდები რომ უკან დაბრუნება არ ღირს. უკან არც კი უნდა მიიხედო და სულ წინ უნდა იარო, ხვდები ბევრ რამეს, იმასაც, რომ ამ წინსვლასთან ერთად, გამოჩნდებიან შედარებით დაბალ საფეხურებზე მდგომნიც, რომლებსაც შენი მწვერვალისკენ მიმავალი გზის გათელვა მოუნდებათ, მაგრამ ისინი მხოლოდ შენს გავლილ გზას გადათელავენ, ათასჯერ გადატკეპნიან და სულ ერთ ადგილზე დარჩებიან.  Continue reading

სიგიჟე

f6827bff1770

“მხოლოდ გიჟებს ვთვლი ადამიანებად, ვისაც სიგიჟემდე უნდა, იცხოვროს, ვინც შეშლილივით გელაპარაკება, ვისაც გაგიჟებით უნდა, რომ იხსნა. ისინი არასოდეს ამთქნარებენ მოწყენილობისაგან და არც გაცვეთილი ფრაზებით ლაპარაკობენ. მხოლოდ იწვიან, იწვიან, იწვიან რომაული ყვითელი სანთლებივით და მერე ფეთქდებიან, რათა ვარსკვლავებს ობობას ქსელისმაგვარი შუქი მოაფრქვიონ.” – კერუაკი.

ამბობენ, სიგიჟე გადამდებიაო და თუ რამე უნდა იყოს გადამდები დაე ეს სიგიჟე იყოს.

ამბობენ გიჟები სხვანაირები არიანო და მათი ლაპარაკი, მათი ქცევები ხდიან მათ სხვანაირს და ამის გამო კიდეც ვერ უგებენ. ადამიანები თვლიან, რომ ისინი განგებ იქცევიან ასე, რომ საზოგადოებაში განსხვავებულის სახელი დაიმკვიდრონ, რომ საზოგადოებამ განგებ შერაცხოს ისინი გიჟებად.

გიჟები ყველაზე მეტად არიან ადამიანები.

გიჟებს ყოველთვის თავიანთი სამყაროდან გაქცევა და განმარტოება სურთ, თუნდაც ეს გამოგონილი სამყარო იყოს, რადგან აქ მათთვის ცხოვრება ძალიან რთულია, მეტიც – შეუძლებელი.

ისინი ყოველთვის ეძებენ რაიმე ახალს, მაგრამ ერთფეროვნების სინათლე ახვევია ყველას გარს და ისინი მაინც იმ ბნელ გვირაბში არიან, რომლის ბოლოსაც არ მოჩანს სინათლე.

ყველას თითქოს ჰგონია, რომ კარგად ცხოვრობს, სინამდვილეში კი საკუთარ თავს არწმუნებს იმაში, რომ კარგად ცხოვრობს. Continue reading

დაბადებისა და სიკვდილის, სიცოცხლის საიდუმლო

Bosrand met hek (Forest Meadow with Fence)

“ადამიანს, ერთი სიცოცხლე სჭირდება, იმისათვის რომ გაიგოს როგორ იცხოვროს.” – მეტროთი მგზავრობისას მოვისმინე ეს ფრაზა, როგორ ეუბნებოდა ერთი ხანში შესული კაცი, დიდი ულვაშებითა და თეთრი თმით, მეორე მის ამხანაგს, ასევე დაბერებულს, მაგრამ ახალგაზრდული სულისკვეთება გადმოიღვრებოდა მისი ჭურჭელიდან. მოლაპარაკე დანანებით ამბობდა ამ სიტყვებს, ხელი გაზეთზე ედო, თეთრი პერანგი და კარლსონის მსგავსი შარვალი, მხრებზე დამჭერებით.

ამან გამიჩინა სურვილი, რომ გამეგო რა უდევს ადამიანს სულში, რა წინასწარი ბედი აკავშირებს მას ცხოვრებასთან და როგორ სასაცილოდაც არ უნდა გეჩვენოთ, მინდოდა ამ საიდუმლოებების ამოხსნა. რატომაც ვცხოვრობთ ჩვენ დედამიწაზე, რა მიზნით შეიქმნა გალაქტიკა და პლანეტები, რა მიზნით შეგვქმნეს ჩვენ და რატომ მოვევლინე ამ სამყაროში მე.

ნუთუ არ გაწუხებთ ეს კითხვები? საკუთარ თავში ჩაიხედეთ, დაფიქრდით და ისე მიპასუხეთ. არ ფიქრობთ ხოლმე სამყაროს შექმნის მიზეზებზე და იმაზე რატომ გავჩნდით ამქვეყნად?

სამაგიეროდ მე ვფიქრობ. თითქოს რაღაც არ მასვენებს და მინდა, რომ ყველაფერი გავიგო ამ უცნაური საიდუმლოებების შესახებ. საიდუმლო უამრავი არსებობს, მაგრამ მე კონკრეტულს ვეძებ, არა ადამიანის მიერ დამარხულს გულში, არამედ იმ სამყაროს საიდუმლოს, რომელსაც თითქოს ვერ ჩავწვდომივართ მთელი ამ ხნის განმავლობაში. სამყარო გვიმალავს ბევრ რამეს, მაგრამ ბევრსაც გვიჩენს და ნათლად ვხედავთ, რის გამოც დასკვნები გამოგვაქვს. სწორი, არასწორი ეს არავინ იცის. გულის სიღრმეში ყველა ადამიანი მართალია, მაგრამ სამყაროს თვალით შეიძლება ყველანი ვცდებით და ილუზორულ სამყაროსკენ კარიბჭეს ვეძებთ, ვეძებთ იმას, რასაც ვერასდროს მივაგნებთ, მაგრამ ასევე ვერაფრით დავჯერდებით მუდმივ დგომას ერთ ადგილას და მუდმივ უცოდინრობას. ისე ვართ მოწყობილები, რომ რაც უფრო მეტს გავიგებთ, მით უფრო მეტი გვინდა, რაც უფრო მეტს ვიშოვით, მით მეტს ვეძებთ და ჩვენთვის არაფერი კმარა, თითქოს დაწყევლილები, ან მოჯადოებულები ვიყოთ, მუდმივი ძიების პროცესში, მაგრამ მნიშვნელოვანს ვერაფერს ვაგნებთ. ესეა ჩაფიქრებული ვარსკვლავებისა და ღმერთის მიერ, ასე ჩაიფიქრა განგებამ. განგება – არსებობს კი ის? Continue reading

“ფანტასტი” და ფანტასტომანია!

20150615_170718

გეფიცებით ასმეერთედ მაინც გავზომეთ, სანამ გავჭრიდით.

ჯერ მინდა, იმით დავიწყო, რაც უფრო ხშირად ხდება ჩვენს კლუბში ხოლმე და შემდეგ კი არაჩვეულებრივ და ყველაზე მაგარ რამეზე გადავალ.

აღვნიშნავ, რომ კლუბი “ფანტასტი” უკვე ჩემი მეორე სახლივით, ჩემი მეორე ოჯახივით გახდა, რადგანაც ყველაფერი საუკეთესოდ მიდის, ყველაფერი დაუჯერებელია, ფანტასტიკურია… Continue reading