შეჭიდება (შერწყმა)

   ოცნება ილუზიაა მისივე ილუზორულ სამყაროში გადმონაშთული და სიტყვათა ქარიზმატულ გაელვებას ასხივებს.    ცხოვრება, ვისთვის დიდი არაფერი, ვისთვის ჩვეულებრივი მოვლენა და ვისთვის კი სიგიჟე, მთელი არსებით რომ შეიგრძნობს მის სიხალისეს, სიცხადეს, სინარნარეს და უფრო მეტად მოელის მისგან, ფიქრების მდინარების წარმართვას … Continue reading

Rate this:

ილია ბაბუნაშვილი – ვერელი პაპის პარადოქსი

ყველასთვის ნამდვილად არ იქნება ცნობილი, რომ კლუბი “ფანტასტი” დიდი ხანია ჩემი ოჯახი და ნამდვილი განძია. ორი თუ სამი წლის წინ ჩავები, გავერთიანდი მათთან, როგორც მახსოვს ჯერ კიდევ მაშინ როცა ფსევდონიმი “ერკე მიდასი” არც არსებობდა. ერთად დიდი ისტორია გვაქვს გამოვლილი, უამრავი რამ შეთხზული და მხიარულებას რომ თავი დავანანებოთ ერთმანეთს გვერდში ვედექით და ასეც არის მუდამ. შემდეგ დავიკარგე, სამსახურის გამო ვერ ვახერხებდი შეკრებებზე სიარულს, ვერ ვახერხებდი თუნდაც ჟურნალის კითხვას, რომელიც გამოიცემოდა და ვალების გამო კი მოგვიანებით მათ ყიდვასაც ვერ ვახერხებდი!

წარმოიდგინეთ ჩემი მდგომარეობა. როცა ყოველდღე გეკითხებიან, სად დაიკარგე, რატომ არ ჩანხარო და ყოველდღე ერთსა და იმავეს პასუხობ – სამსახური.

დაახლოებით რამდენიმეთვიანი პაუზის და გაუჩინარების შემდგომ ირაკლი ლომოურს შევპირდი და ფიცი დავდე, რომ არ გამოვტოვებდი დიად 5 ივნისს, როდესაც ამ წიგნების პრეზენტაცია გაიმართა. არ ვაპირებდი შეძენას, თან ისეთ მდგომარეობაში ვიყავი მხოლოდ საღამოს მიწევდა სამსახურში მისვლა, ამიტომ ყველანაირად მაწყობდა და ვახერხებდი მისვლას. რა საოცარ განწყობაზე დავდექი!

ვიყავი: – მთელი ღამე უნდა გავათენო, როგორ მეზარება. – განწყობაზე.

შემდგომ: – საოცარია! ისეთი ენერგია მომეცა მეორე დღესაც გადავაბამ. – ვფიქრობდი ჩემთვის, რადგან ის დადებითი ემოცია მიმყვებოდა სამსახურში. შესვლისას ნაცნობი სახეები, ირაკლი სცენაზე იდგა, მახსოვს როცა დამინახა წამოდგა და ჩემკენ წამოვიდა, რაც სიურპრიზი იყო, ოთხივე წიგნი გადმომცა, ილია ბაბუნაშვილის, მიხეილ შაველაშვილის, ანა ჩიქოვანის და თავად მისი და მეუბნება, რომ არაფერს გამომართმევდა. ამან კიდევ მეტი ემოცია მომგვარა, მეტად გამახარა, თუმცა უხერხულ მდგომარეობაში ვიყავი, როცა საჩუქრად ვიღებ, იმას რაც არ მეკუთვნის და რაც თანხა ღირს.

რაც შეხება ილია ბაბუნაშვილის წიგნს. მისი კითხვისას იმ საღამოს 5 ივნისს დავბრუნდი. ხელხლა ვიგრძენი სიყვარული ამ ადამიანების ჩემ მიმართ და ვხვდებოდი ყოველ წამს, რომ ეს არის სწორედ ჩემი ადგილი, რას ვგრძნობდი ვერ გეტყვით, უბრალოდ ვიცი, ჩემი ადგილი ვიპოვე, თუმცა სამსახური მას მართმევს. მის წიგნზე იმას ვიტყვი, რომ აქამდეც მომისმენია ილიას წაკითხული რამდენიმე თუ არა ერთი მოთხრობა მაინც, მაგრამ ესენი სულ სხვა იყო. უმეტესწილად ვხვდებოდი სხვა სამყაროში, წიგნის ფურცლებზე ჩატეული ამხელა სივრცე, ამხელა სისავსე და უფრთო ადამიანები, რომლებსაც ასეთი შესაძლებლობა ენიჭებოდათ. ფანტასტიკა მინდა გითხრათ ეს მთლად გრძნობების საკითხი არ არის, ეს ფანტაზიის და ოცნების სივრცის საკითხია, სადაც ხვდებით, სადაც იჭრებით ბოლომდე და გრძნობთ არა გრძნობას, არამედ გრძნობთ დაკარგულობის შეგრძნებას და მე ეს უამრავჯერ ვიგრძენი. ფურცლებში დავიკარგე, ვეძებდი საკუთარ თავს თუმცა ამაოდ. სწორედ ეს მიყვარს ამ ჟანრში და მითუმეტეს როცა ამას ქართველ ავტორებში ვხედავ მეამაყება ყოველივე ეს.

გსურთ იმოგზაუროთ გალაქტიკებს შორის? გსურთ ჰაერში ლივლივი, ან ორას წელზე მეტი სიცოცხლე? გაინტერესებთ რა მოხდება დროში მოგზურობის შემდეგ და როგორ აღმოჩნდებით მუსიკაში ჩაძირული შემოდგომის ფოთლებთან ერთად? გინდათ დაესწროთ გალაქტიკათაშორის სასამართლოს? წაიკითხეთ ილია ბაბუნაშვილის ვერელი პაპის პარადოქსი, სადაც უამრავ საინტერესო სიუჟეტს და უამრავ ცინცხალ იუმორს თუ ფანტასტიკურ შთაგონებას აღმოაჩენთ. დიახ… მათში ძგერს ფანტასტიკური გული, როგორც ამიძგერა ჩემში.

ერკე მიდასი

ერკე მიდასი – დაზაფრული

დაზაფრული აივნიდან გიცქერი,
სიმშვიდე ხარ,
ჩასუნთქვისას ვგრძნობ გულისას – გიშერი
ვიმშვიდებ თავს. Continue reading

Rate this:

ტრაგედია პარლამენტთან

ეს არ მთავრდება, არც დამთავრდება სანამ ამას ჩვენ არ ვინდომებთ. გაგრძელდება მუდამ და 9 აპრილს, რომელიც ჩემთვის ძალიან დიდ ტრაგედიად აღიქმება, დაემსგავსება ყოველი დღე, ყოველი წამი, რომლისთვის ადრე ვამბობდით, რომ სიცოცხლე ღირს! და მერე იცით რა? იმით კი არ მოვიკითხავთ ერთმანეთს, რა არის შენთან კარგი და ახალიო? გვეცოდინება რომ კარგი არაფერი აღარ მოხდება და ვიკითხავთ, რაიმე უბედურება ხომ არ გწვევია კიდევ-თქო. აი სად მიდის საქართველო, აი საით მიდის ჩვენივე არჩევანის და მათი წყალობით, მართლა ოცნებაში მცხოვრები ქართველების დღე და მოსწრება. არ ვყოფილვარ მე იმ დღეს იქ, არ დამკარგვია თვალი ან ფეხი ან კიდევ სხვა რამე, თუმცა ხმამაღლა და გულისტკივილით ვაცხადებ, ეს არ არის ის საქართველო, რომელოც ჩვენ ჭავჭავაძემ დაგვიტოვა! რისთვისაც იბრძოდა… მაგრამ მე ვიცი. ის ჩვენი თავისუფლებისთვის, ჩვენი კეთილდღეობისთვის არც კი ისვენებდა (პირადად არ მქონია შეხება), თუმცა რა მივიღეთ. დღეს არც არავის ახსოვს მისი ღვაწლი. 🙂 დავაფასოთ ისტორია…

ზმანება – გიორგი კახიანის ლექსი (დებიუტი ჩემს ბლოგზე)

თმების კულულთა მშვენება

შენთაებრ დაგეშვენება

გულის ნაწილი წამართვი,

ცხოვრებას თავ, ვერ გავართვი.

ერთი წამით ფიქრში თავი მომანდომა

როგორც დამკრეფია გულზე შემოდგომა

მაგრამ სხვას უყურებს, თითქოს მეპარება

ჩემი ხელი თვალზე უმალ მეფარება.

თითქოს მემალება.

ნუთუ, აღარ მეპრანჭება.?

იქნებ სადღაც მელოდება,

მეკი. რაღაც მეღობება.

ჟრჟოლა გამიკრთა, შენი ნახვისას ქალაო

მაგრამ ვერა ვგმობ, შენ იმ საქციელს არაო,

თითქოს დავკარგე შარაო, შენ ახლა მოხვედ თვარაო

ია-ლაჟვარდით მოსილო, ჩემგან ნეტა რას მალაო.

ტოლთაგან მრავლის გაგარჩევ.

თუნდ ქურქნი შეგასხან ტანზედა.

დიმებს. დავჭიმავ შენდამი,

სატრფიალრბლად.

ჩემს მაიკოს

ბევრი რამის თქმა მსურს, თუმც ამისთვის შესაძლოა ცოტა დრო მქონდეს. ცხოვრებაში არც ისე ბევრი საუკეთესო მომენტები შეიძლება გვქონდეს, შესაძლოა არც ისე ბედნიერები ვიყოთ დროის ერთ მონაკვეთში და არც იმდენად გვეჩვენებოდეს, რომ გაგვიმართლა, თუმცა ყველაფრის მიუხედავად მაინც მინდა გითხრა მე შენ… Continue reading

Rate this:

დათო ტურაშვილი – ტყეების მეფე (ერკეს მიმოხილვა)

რა არის ისტორია?

იგი ჩვენი წინაპართაგანის ნამოქმედარი და დაშვებული შეცდომებისა თუ კარგი თვისებების გამეორება, თავიდან აცილების შესაძლებლობაა. შეგვიძლია იმ გმირებს ვიხსენიებდეთ და მათი ქმედებებით ვიყოთ აღფრთოვანებული და მომავალში კი ჩვენც კეთილი საქმეებით მივაგოთ პატივი მათ, ასევე კარგი სასწავლებელია იმის, რომ ადამიანთა მოდგმის მიერ დაშვებული შეცდომების გამოსწორებას ვეცადოთ და აღარ გავიმეოროთ, რასაც ეწოდება სიხარბე, შური და ამპარტავნების მიერ გაჩაღებული ძალოსანთა ომები და უამრავი ღალატი, რასაც არც საქართველო და არც სხვა ქვეყნები არ ჩაუყენებია კარგ დღეში….

წინამდებარე წიგნი, რომელიც უმეტესთაგანს ხელშიც გაქვთ ეს არის სცენარი ფილმისა, რომელიც დავით აღმაშენებლის ლეგენდებსა თუ ფაქტებზე უნდა გადაეღოთ და ერთ-ერთ საუკეთესო, ქართულ ფილმად შეიქნებოდა, რომ არა უეცარი მოულოდნელობა, რის საფუძველზეც ფილმის გადაღება შეჩერდა, რასაც ამ წიგნის პირველივე ფურცლებზე ვიგებთ. ხოლო დავით ტურაშვილმა კი აიღო და ჩვენ წინ დაგვიდო მთელი ფილმი, რომელიც უსაზღვრო სიმპათიას მისახავს, რომელიც მთელი არსით ფილმის სცენარივით ცოცხლად და ეტაპობრივად ვითარდება, რაც მკითხველს საშუალებას აძლევს კადრებად აღიქვას ნააზრევი და ისტორია წინ ცოცხალ სურათებად გადაეშალოს. ღირსებად მიმაჩნია ამ ისტორიულ რომანში სწორედ ეს მოვლენა. გიცოცხლებს და რამდენიმე საათის, ან დღის განმავლობაში (რამდენ ხანსაც მოანდომებთ კითხვას) მეთორმეტე საუკუნის ქართლში დაიდებთ ბინას, მეფის გვერდით სადაც ჟამთააღმწერლის მოვალეობას სრულიად შეითავსებთ და აღწერთ მის ყოველ თითოეულ ქმედებას თუ სიტყვას, მის მიერ ნათქვამს.

მეფობა ნამდვილად არ არის მარტივი საქმე, თუმცა დავითს მისი დიდებულების წყალობით, მისი უკიდეგანობის და უძლეველობის წყალობით ყველაფერი ისე მარტივად გამოსდის, როგორც ნათქვამი ფრაზები, როგორც სიცოცხლის მინიჭება და ანგარება. ტურაშვილი ამ საქმის დიდოსტატი, გვიყვება თუ როგორ შეიქმნა ერთიანი საქართველო, როგორ იღვაწა გიორგი მეორემ და როგორ დაუთმო ტახტი დავითს. და ეს დიდებული ნაწარმოები, პირველ რიგში იმით გხიბლავს, რომ ქართულია და ჩვენი ისტორიაა, ჩვენი დიდებული ხანაა, რომლითაც ვამაყობთ ქართველობა და ყოველ ჯერზე დიდი სიამაყე გვევსება, სადღეგრძელოებითა და დიდის მოლხენით, რომ ვიხსენებთ.

რაც გარდაუვალი იყო, ეს იყო ომი, დიდგორის ომი და უამრავი ბრძოლა, რომლის გარეშეც მშვიდობა არ დამყარდებოდა და ბევრიც დავკარგეთ, უფრო მეტი მივიღეთ, ქართველის წოდება, რომელსაც დღემდე ვატარებთ.

გაეცანით ჩვენ ისტორიას, ამაზე კარგს რას შეიტყობთ, რას გაიგებთ და რას შეისისხლხორცებთ, ვინაიდან და რადგანაც შეგვიძლია დავითის მძლეთამძლეობას მივბაძოთ, დავამარცხოთ უამრავი პრობლემა და წინ შემართებით საკუთარ ცხოვრებაში წავიწიოთ. ეს წიგნი არ არის მხოლოდ წარსულზე, იგი ჩვენს მომავალსაც ასახავს და აწმყოსაც, ამიტომ საჭიროა თითოეულმა თქვენგანმა იცოდეს და უწყოდეს რა მოხდა, რა ხდება, რა მოხდება.

ამით ჩვენ დიდ ნიშნულს მოვიგებთ, მეტს შევიძენთ და შევიცნობთ ჩვენს ერზე. მოდით ერთად დაველოდოთ ფილმს დავით აღმაშენებელზე და დავით ტურაშვილს მადლობა ვუთხრათ ამ ძღვენისთვის, რომელმაც მე პირადად დიდი ბედნიერება მომანიჭა.

სტივენ კინგი – შინაური ცხოველების სასაფლაო

არანაირი “სპოილერი!”

ადამიანის ფიზიოლოგიაში ერთ-ერთი ძლიერი და სასტიკი ჰორმონია შიშის ჰორმონი, ადრენალინი, რომელსაც ადამიანის ენდოკრინული სისტემა გამოყოფს. იგი მძაფრ განცდებს, მძაფრ შეგრძნებებს იწვევს ჩვენში, რაც ზოგისთვის ტრაგიზმად არის მიჩნეული, ზოგს კი სიამოვნებით ავსებს. როგორც, მაგალითად მე. შიშის გარემოებებიდან ჩნდება უამრავი ფობია, ფრაზა, როგორიცაა “შიშით გული წამივიდა”, “ქვეშ ჩავისველე” ან მისთანები, მაგრამ რაც მთავარია შიში, ეს არის ფაქტორი და მთავარი რეალური ფაქტორი იმისა, რომ შევიგრძნოთ ადამიანობა.

გვეშინია, მაშასადამე თავს ვგრძნობთ ადამიანად.

სტივენ კინგი კი, რომელიც ამ საქმის დიდოსტატია სწორედ თავს ადამიანად გვაგრძნობინებს, მიუხედავად იმისა, რომ მე ყოველგვარ მის ფობიასა თუ შიშის ანომალიას ტანში სიამოვნების ჟრუანტელად ვიღებ და ამაზრზენი მისი სცენაც კი ნამდვილ ეიფორიაში მამყოფებს მაინც მიმაჩნია, რომ შიში ადამიანობის მთავარი ფაქტორია. ამ შეგრძნებების არარსებობა მხოლოდ რობოტში, ადამიანის შექმნილ მანქანაში ან ადამიან ზომბში შეიძლება ვივარაუდოთ. რაც ასევე არაა გამორიცხული და სრულიად მოსალოდნელია. (ადამიანებს ბევრიი რამის სჯერათ, სწამთ, აქვთ რწმენა და მაშასადამე არ გამოვრიცხავ ზომბების, ვენდიგოების და ცოცხალი მონსტრების, ან ჩვენ შორის სულების ბორიალის შესაძლებლობას, რომელნიც მშვიდად დაიარებიან, თუმცა ელოდებიან მომენტს, როდის შეძლებენ თავს დაგვესხან, როდის შეძლებენ კვლავ ჩვენი დახმარებით მოევლინონ ქვეყნიერებას და ა.შ.)

დიდი ძალისხმევა დამჭირდა პრეზენტაციაზე მოსახვედრად, სამსახურიდან ერთი საათით გავეთავისუფლე და მაინც შევძელი მისვლა (აბა ამ დღეს გამოვტოვებდი?) და ჩემზე ბედნიერი იმ დღეს არამგონია ვინმე ყოფილიყო. ვნახე ჩემთვის ნაცნობი და ძვირფასი ადამიანები, დავესწარი საშიში ისტორიების დაჯილდოვების ცერემონიას, მთარგმნელების საუბარს წიგნზე “ბნელი კოშკი” და წიგნზე “შინაური ცხოველების სასაფლაო”. გავიგე უამრავი ახალი ინფორმაცია ამ წიგნებზე და თავად კინგზე. ჩატარდა ვიქტორინა სადაც მეც შევძელი და მოვიგე ორი ბილეთი ფილმის პრემიერაზე დასასწრებად.

დრო არ დამიკარგავს და ჯერ კიდევ პრეზენტაციაზე დავიწყე წიგნის კითხვა, და სახლში მისულს გავაგრძელე მაშინვე.

ეს წიგნი, შიშის რეალური განცდებით არის სავსე. მასში ერთმანეთშია შეზავებული სიყვარული, ნაღველი, მწუხარება, თრთოლვა, შიში. ეს იმდენად ერწყმება ერთმანეთს, რომ გულის კანკალი გეწყება, გაჟრიალებს და გრძნობ, როგორი დაუცველი ხარ მისტერიული რეალობისგან, რომელსაც გიქმნის ავტორი და გრძნობ, როგორ მთლიანად გსუსხავს მისი ეკლებივით შეგრძნებები და ეშმაკისეული ოინები. აღწერაც იმდენად ოსტატურადაა გაკეთებული ყოველი დეტალის, რომ რაც არ უნდა უშიშარი იყო გულს მაინც აგიჩქარებს და ტანში ჟრუანტელის ცეცხლს გაგიტარებს, როგორც მემართებოდა მე. მთლიანად წიგნში ვიყავი და მთელი ძალით “ვბალეშიკობდი” – მიდი ლუის შე არაფრის მაქნისო, ან მიდი ჯად! მიდი მოუღე ბოლო იმ …” და ასე შემდეგ, გონებაში გავკიოდი და ბოლოს კინგი მაინც გაოცებულს მტოვებდა. დასასრულ ჟამს კი კვლავ ჩემი პირდაღებული მდგომარეობა შერჩა სანახავი სტივს.

სტივ, შე ბებერო გაიძვერა. მაინც შეძელი ჩემი გაოცება და გილოცავ. ეს კიდევ ერთხელ მოახერხე. როდემდე უნდა ითამაშო ჩემს ნერვებზე და ჩემს ემოციებზე, როდემდე უნდა შეეხო ჩემს გულს და კიდევ უფრო შემაყვარო თავი? აღარ უნდა შეწყვიტო წერა ან ჩაძაღლდე? ჩაძაღლება მოიცდის. ჯერ ჩემთან უნდა ჩამოფრინდე, ჩამეხუტო, მომილოცო გამარჯვება (ჩვენ რომ ვიცით) და შენი საყვარელი ამბები მომიყვე. ბოლოს კი თავზე ხელი დამადო, მეორე მხარზე მაგრად მომიჭირო და შენი მთელი ენერგია და ნიჭი, უნარი რომლის წყალობითაც ასეთი გენიალური ხარ და ასევე იღბალი (იღბალიც მთავარია მეგობარო, სხვა მხრივ არაფერი გამოვა. მაგალითად, იღბალი არაა ასეთი მშვენიერი ცოლი რომ შეგხვდა, კერი ნაგავში რომ არ გადაგაგდებინა? გილოცავ) გადმომილოცო უანგაროდ და მითხრა. ახლა შენი ჯერია გახდე ადამიანთა შიშის მიზეზი და შენი ჯერია იყო კინგი…

მადლობა მეგობარო.

სტივენ კინგის სახელით ვიტყვი, რომ ეს რომანი, რომელიც ბევრს უკვე წინ გიდევთ, მაგრამ კიდევ უფრო მეტს მისი არსებობაც არ გაგიგონიათ, ხელი უნდა დაავლოთ და თაროდან გადმოიღოთ, თუ არადა ჯერ შეიძინოთ და მაშინვე კითხვას შეუდგეთ. (ჩემთვის ერთ-ერთ გამორჩეული წიგნია ასევე “მწვანე გზა”, “მიზერი” “ნათება” და კიდევ ბევრი სხვა, მაგრამ “შინაური ცხოველების სასაფლაო” არის წიგნი, რომლის მიღმაც იმალება უამრავი საიდუმლო და უამრავი დაუცველი შეგრძნებები და მის იდუმალებას კი ფარდას დასასრულის შემდეგაც ვერ ახდით და ხელუხლებელი დაგრჩებათ შეგრძნება “რა მოხდა?” “დავასრულე”? ზუსტად.)

საოცარი ემოციებით სავსე კითხვას გისურვებთ.

შენზე ოცნება არ მავიწყებს თავს

ძვირფასო მაი, ჩემო მომავალო მეუღლევ, ჩემი შვილების მომავალო დედავ, ჩემო ძვირფასო და ამ სიძვირფასის სიამოვნებავ, ჩემო სიცოცხლის შთაგონებავ და ჩემო უტრფესობავ, თითქოს რა მარტივია ეს ცხოვრება ერთი შეხედვით, მაგრამ როცა კარგად დააკვირდები და მეორედ, უფრო დაჟინებით ჩააცქერდები თვალებში მიხვდები, რომ გარეგნულად არის მხოლოდ მარტივი, სიღრმეებში კი სირთულეებით, თავგადასავლებით და სიგიჟეებითაა სავსე, რომლის დაძლევის სურვილიც უნდა გაგაჩნდეს ადამიანს, სხვანაირად იგივედ დარჩება ყოველივე და არაფერი შეიცვლება.
ჩემო ტურფა მარწყვო, ჩემო მარწყვის კოქტეილო, ჩემო სიგიჟის ნაწილო, ყოველი გასული დღე უფრო მეგემრიელები და მეძვირფასები და დღე სრულდება იმით, რომ შენი სიყვარულის გულში ჩაკვრით ვიძინებ. შენ სიყვარულს ვეალერსები, შენს სიყვარულს ვიბედებ და შენს სიყვარულთან ერთად ვიძინებ ყოველ უმძიმეს და უშფოთეს ღამეს.
განა არ მინდა?
ძალიან მინდა, რომ ყოველდღე, როგორც სხვა წყვილები, ყოველდღე გნახულობდე, მსურს რომ ჩუმად მოვიპარებოდე შენი სახლის ფანჯრებთან და გიტოვებდე სიყვარულის კოცნებს, ან სიყვარულის სითბოებს, გიტოვებდე ჩემს გულს (თუმცა არა მთლიანად, ნაწილ-ნაწილ), გიტოვებდე წერილებს და ყოველდღე ამ გულში ჩაკრულ და ჩემს სუნთქვააყოლებულ წერილების წაკითხვის შემდეგ შენს რეაქციას ჩუმად, შორიდან ვადევნებდე თვალს, შემდეგ კი გხვდებოდე, გიხუტებდე და ვიქცეოდე ისე თითქოს არაფერი ვიცი, თითქოს წარმოდგენა არ მაქვს რა მოხდა, რა დაგხვდა დილით შენს ფანჯრებთან. მინდა, რომ გითქვამდე შეხვედრებს, ან ჩვენს საყვარელ ქუჩებზე, ჩვენ საყვარელ პარკში სრულიად შემთხვევით ვხვდებოდეთ ერთმანეთს სადაც ორივეს გვეყვარება ჯდომა, ერთად ფიქრი, ფიქრი წარსულზე, ფიქრი მომავალზე, ფიქრი ჩვენს დაუშრეტელ ოცნებებზე და ფიქრი ჩვენს გულებში აბობოქრებულ კოცონზე, რომლის ჩაქრობაც არც არასდროს იქნებოდა შესაძლებელი, რამდენი მეხანძრეც არ უნდა მოეყვანა ვინმეს რათა ამ სიყვარულს საძირკველი გამოეცლიათ.
კვლავ მინდა შენი ხელი მეჭიროს და გულის ფეთქვას შენს მაჯაზე ხელმიდებულს ვგრძნობდე, შენს აჩქარებულ სუნთქვებს, სიამოვნების ნაპერწკლებს თვალებიდან და სიყვარულის მარადიულ ბზინვარებას, რომელიც მუდამ შენ გახლავს.
ძლიერ სიყვარულს მწამს, ვერაფერი დაამარცხებს, ყოველი განსაცდელი, ყოველი ცრემლი ტანჯვა და ტკივილი მას უფრო და უფრო აძლიერებს.
როგორ მინდა ახლა შენთან დაჩოქილს შენს თვალებში მომზირალს პასუხს ველოდე შენით აღელვებული ემოციანავლილი სულისგან. ველოდე პასუხს – დიახ.
ძალიან მინდა ყოველ ღამით გიყურო როგორ გძინავს და შენი გულის ფეთქვები დილამდე ვითვალო… ათას ერთი, ათას ორი, ათას სამი, ათას ოთხი და ასე მილიონამდე, მილიარდამდე დაუთვლელი გულის ფეთქვა ჩაჰყვება ჩემს სიზმრებს.
სიგიჟემდე, და სიგიჟის მარადიულ საწყისებამდე მინდა, რომ გიყურო როგორ მღერი ჩვენს საყვარელ ჰანგებს და ხელში პატარა სიყვარული ისეთი მზრუნველობით გიჭირავს, რომ სიგიჟის მარცვლებსაც კი ყოველ ნაბიჯზე ვპოულობ და ვკრეფ, რომ არსად დამეკარგოს.
ყოველდღე, ყოველ მარადიულ წამს ახლიდან მიყვარდები, შენ ჩემი სიცოცხლის საწყისი ხარ, ჩემი სიცოცხლის შთაგონება და ჩემი გულის ფეთქვების აზრიანი მიზეზი, რომელიც მუდამდღე გვერდით მყავს…
გახსოვდეს მაი, ჩემო მომავალო მეუღლევ, ჩემი შვილების მომავალო დედავ, ჩემო ძვირფასო და ამ სიძვირფასის სიამოვნებავ, ჩემო სიცოცხლის შთაგონებავ და ჩემო უტრფესობავ, ცხოვრება მხოლოდ მაშინაა მარტივი, როდესაც არანაირი მიზანი და მოტივი არ გააჩნია ადამიანს. როცა სუნთქავს არაფრისთვის, როცა ცოცხლობს არაფრისთვის. მაგრამ მე შენით ვცოცხლობ, შენ ხარ ჩემი სუნთქვის მიზეზი და ასევე გახსოვდეს, რაც არ უნდა რთული იყოს ჩემთვის ეს სამყოფელი, რაც არ უნდა მიჭირდეს ამ წუთისოფლის მხრებით ზიდვა, პირველ რიგში შენ მოგიკიდებ ზურგზე და ჩემთან ერთად ყოველ ჭირნახულ ამინდში წაგიყვან.
მაგიჟებ…
შენთვის ყველაფერს დავძლევ…
ყოველ ცდუნებას…
ყოველ გასაჭირს…
სიკვდილსაც კიიი…
შენთან ერთად მარადიულად ვიცოცხლებ. შენ ხარ ჩემი მარადიული აკვანი. 

დავით დეფი – გვირგვინოსანი

მინდა გითხრათ, ჩემო კარგებო, რომ როდესაც დეფის ლიტერატურას, ნებისმიერ რომანს ვიწყებდი, უკვე ვხვდებოდი მის სიდიადეს და მის უნიკალურობას, რადგანაც თავად ავტორთან საუბარი, მასთან დროის გატარება ეს ისეთი შემეცნებითი პროცესია, რომ მსურს დაგარწმუნოთ ის დრო ნამდვილად ბარაქიანად გატარებული და საერთოდ არც ითვლება დაკარგულად, ამიტომაც ჯერ კიდევ როცა მის ლიტერატურას პირველად ვეცნობოდი და აღფრთოვანების ზენიტი მქონდა გონებასა თუ გულში მაშინ კიდევ უფრო მეტად მიმტკიცდებოდა ის უზადო სიხარული, რომ ამ ადამიანს პირადადაც კი ვიცნობდი.

აქედან გამომდინარე მიხვდებით უკვე როგორი ენთუზიაზმით ვიწყებდი მის მორიგ არაჩვეულებრივ რომანს “გვირგვინოსანს” დაწყებამდეც ხელები რომ მითრთოდა სიხარულისგან და ერთი სული მქონდა პირველ სტრიქონებს როდის ჩავავლებდი ჩემს თვალს და როდის შევსანსლავდი მთლიანად. მოლოდინი გამართლდა. ამ ისტორიულ-დეტექტიური რომანის კითხვა იმდენად საინტერესო აღმოჩნდა, იმდენად მიმზიდველად ჩამეკითხვინა მეთორმეტე საუკუნის რეალობის ამსახველი კადრები სულ თავში მიტრიალებდა და საერთოდაც ცოცხლად აღვიქვამდი სურათებს.

სულში ჩამწვდომი დიალოგები, გულგამგმირავი სიუჟეტები, გმირების საოცარი თავდადება, ღალატი, ორგულობა, ვნებების ორომტრიალი და ამ სიუჟეტურ ხაზში, მთავარი პერსონაჟის, ტახტის კანონიერი მემკვიდრის დემნა ბატონიშვილის, დიდი დავით აღმაშენებლის შვილიშვილის სიმართლის ძიება თუ ვინ მოკლა მამამისი, დავით მეფე. ჩახლართული სცენები კიდევ კარგა ხანს გემახსოვრებათ. მზად შეხვდით მეფეთა სიძუნწესა და სიხარბეს ტახტის არდათმობის შესახებ და ყველაფერს, რადგანაც ყოველი მზაკვრული გეგმა ცხადდება და ცხადს ხდის მემატიანეებთან ერთად დავით დეფი.

იგი ფარდას ხდის ყოველ საიდუმლოს თუ აცხადებულს საიდუმლოთა მყოფს და ფარდა ეხდება თუ ვინ არის რუსთაველი, როგორ და რა ვითარებაში მოხდა ზუსტად ორბელების აჯანყება, რა მოხდა ამ აჯანყების დროს, როგორ იქცეოდა თითოეული მხარე და როგორ გამეფდა თამარი. ამ და სხვა ბევრს ამ წიგნში შეიტყობთ და როგორც ვაზრობ, დეფი ეთანხმება ლევან სანიკიძეს და მიჰყვება მის მოსაზრებას, თუმცა ამ ყველაფრის მიუხედავად, ჩაგითრევთ და გაგიტაცებთ (მთელი ისტორია ზეპირად რომც იცოდეთ)… ბოლოს კი საოცარი დასასრული მოგნუსხავთ და დაგტოვებთ პირღიას.

ნამდვილად არ ვიცოდი ყველაფერი იმ პერიოდზე და ბევრი ფაქტი შევიცანი ამ წიგნის საშუალებით, ამიტომ ყოველთვის სიხარულით ვიტყვი კვლავ, რომ დეფის ეს რომანი უნიკალური ისტორიის და საოცარი პოეტური თხრობის შერწყმაა, რომლის ვირტუოზული თხრობა და სიუჟეტის აღწერები კადრებს 3D განზომილებაში დაგანახვებთ. ბოლოს, მეც ჩამომივარდა ყბა…

სულ ცოტა მოითმინეთ, და მალე ამ წიგნიდან ჩემ მიგნებულ და ამოკრებილ ზოგიერთ ფრაზასაც დავდებ ბლოგზე. ადევნეთ თვალი სიახლეებს.

თქვენი ერკე.