დავით დეფი გოგიბედაშვილი – დემნა გედევანიშვილი

წიგნი პოეზია

პოეზია… მუსიკა… ჰარმონია… პოეზიის ჰარმონია… მუსიკის ხელოვნება… გრძნობის სისავსე… სიცოცხლის სამიზნე და უამრავ სიყვარულის ფენომენს იმსახურებს ეს წიგნი.

ყოველთვის ვამბობდი, ჩემიანებთან, ყოველთვის ვაქებდი დავითს და ვიძახდი, რომ ეს კაცი გენიოსია თავისი შემოქმედებით, სუფთა მტარვალი პოეზიის გენიალობითაა გენიოსი, მაგრამ უმეტესობა მისმენს და შემდეგ ივიწყებს, თუმცა ამაოდ. კიდევ ერთხელ ვიძახი, რომ ეს ადამიანი, ეს ჩვენი დროების, ცოცხალი გენიოსია, რომელზე ძვირფასი ბევრი თუ არ მოიძებნება. კითხულობ მის წიგნს, და უემოციოდ ნამდვილად ვერ გახვალ აქ ფონს, ემოცია, რომელიც გაწვება გულამდე და გულის სიღრმეში შეგიტანს შესაძლოა ცრემლები მოგგვაროს, შესაძლოა გაგაბედნიეროს და გაგახალისოს, ან ისე უეცრად დაგასევდიანოს სიხარულის ფაზიდან ეგრევე სევდის, სევდიას ფაზაში გადაგიყვანოს, რომ… ვერც წარმოიდგენ ამდენ ჯილდოს, რომელიც ამ წიგნს თან სდევს.

სიტყვათა განლაგება, მათი სისუფთავე. წიგნს კითხულობ, მაგრამ არ ფიქრობ ამაზე, გგონია კონცერტს უსმენ, რადგან ყოველი სიტყვა, ყოველი წინადადება და აბზაცი მუსიკაა, ჰარმონიული მუსიკა, რომელიც სიცოცხლის აღმაფრენაში გეხმარება და გატკბობს მთელი დროის განმავლობაში, რასაც კითხვას უთმობთ. ჩემი ემოციები დაუჯერებელია, ვერ დაიჯერებთ, რადგან სიყვარულის, მრისხანების, სიყვარულის, გაგიჟების, სიყვარულის, სიმარტოვის, სიყვარულის, სიცოცხლის სურვილის, სიკვდილის, სიყვარულის სუნი ერთად ტრიალებდა ჩემს გონებაში, ჩემს ღიმილიან გამოხედვაში, კითხვისას და როცა მეკითხებოდნენ ასეთს რას კითხულობო, ჩემი პასუხი იყო: – ჯადოსნობას.

დავით დეფთან იმაზე ახლო ურთიერთობა მაკავშირებს, ვიდრე ფიქრობთ. თუმცა ოდნავადაც არ არის მის წიგნზე ასეთი ჯადოსნურობით საუბარი, ნეპოტიზმის ან რაიმე სხვას გამოვლინება. მას პირადადაც ვიცნობ, გამოვლაპარაკებივარ ათას რამეზე გვისაუბრია და პირველ რიგში ხელოვნებაზე, რჩევებს მაძლევდა, კითხულობდა ჩემ ნაწერებს და მიფასებდა და ვფიქრობ, რომ ადამიანი სიკეთე გავიცანი, ადამიანი სიყვარული, მისგან მივიღე გრძნობა ულევი, ვიგრძენი თითქოს დიდი ხანია გვაკავშირებდა ნაცნობობა, რადგან არანაირი ფორმალობა არ იყო ჩვენ შორის, ჩვენ რამდენიმე შეხვედრის შემდეგ, არა პირველივე შეხვედრისას უკვე მეგობრები ვიყავით. ამ პიროვნების უნიკალურობას, თან ერთვის მისი პოეზია, მისი რომანები ასევე პოეზია რომ გეგონებათ და გულიც სიყვარულით აგევსებათ, აუცილებლად, ეს არის ჯადოსნობა, რასაც მე ვუწოდებდი. პიროვნების გამარადიულება წიგნის სიყვარულთან.

ცოტას, წიგნის შინაარსზეც ვისაუბრებ. დემნა გედევანიშვილის გაღვიძებით იწყება, სიზმარს ხედავს, რაც ჩვენთვის ბუნდოვანია, გაღვიძების შემდეგ კი ხვდება წერილი თაროზე, ადამიანისგან სახელად სევდია და როცა ძმაკაცს დაურეკავს, რომ აჩვენოს მისი მოსვლისას წერილი ქრება. უკვალოდ ქრება, თითქოს არც არსებობდა და დემნას მოეჩვენა. ჩვეულებრივი ცხოვრება არ ჰქონია, ის სიგიჟით იყო ავად და მძიმე სულით ავადმყოფობდა, მაგრამ განიკურნა, ხოლო მათ მეგობრებს, მშობლებს მისი აბდაუბდა საუბრის გამო კვლავ ეგონათ, რომ ბრუნდებოდა მისი მდგომარეობა. ბრუნდებოდა სიგიჟისკენ. თუმცა მიჰყვები, კითხულობ ამბავს და გრძნობ, რომ სხვა რამ ხდება, სხვა დაავადება სჭირს დემნას, სულ სხვა სენი, რასაც ჰქვია სიყვარული და ეს სიყვარული გაცილებით ძლიერ ძალას ანიჭებს განკურნოს ყოველი სენი და გადააქციოს სამყარო უკეთესი, ვიდრე იყო.

ეს ჯადოსნური რომანი, უფრო ზღაპარს ჰგავს მისი ჯადოსნურობით, მისი დაუშვებელი რეალობის უნარუს მიღმა და ჰგავს ულამაზეს ფესტივალის დღეს, სადაც სულ ყველა ბედნიერია. და ბოლოს ბევრი რამ გაირკვევა, მაგრამ დარჩება იდუმალად და იმ კითხვებს უცილობლად დაუსვამთ რომანს, ასევე საკუთარ თავს რასაც მე ვუსვამდი. ვინ არის სევდია… მასაც გაიცნობთ. და ბოლოს ჯადოსნურობით აღქმული სიყვარულის მარცვლებით გადგმული დარჩებით მიწაში და იზრდებით, როგორც უტიფარი, უცოდველი სიყვარული, სიცოცხლის სიყვარულით გაძლიერებული და უფრო მეტად შთაგონებული.

რომანი მუსიკაა, რომანი პოეზიაა, რომანი სიყვარულია.

წაიკითხეთ და გაიგეთ მისი ჯადოსნურობის უნიკალური ამბავი, თავადაც დარწმუნდებით, რომ ავტორი გენიოსია.

Advertisements

რაღაც რიგზე ვერაა, ჩემში რიგზე ვერაა

მიყვარს იგი, გზას კი ვხედავ, თითქოს უფლისკენაა
ჩემი მზერა, მიპყრობილად გარდასული შთენაა Continue reading

Rate this:

უმბერტო ეკო – პრაღის სასაფლაო

უმბერტო ეკო, გენიოსი და ნამდვილად დიდი ადამიანი და მწერალია, რომლის სახელსაც არაერთი გენიალური ნაწარმოები ეკუთვნის. ერთ-ერთია გენიალური ნაწარმოებია პრაღის სასაფლაო, რომელიც საოცარი დამაჯერებლობით და უნიკალური ასპექტებითაა დაწერილი, თითქოს შენში შემოდის, აღწევს ბოლომდე შენს ქვეცნობიერში და რასაც კითხულობ მჟღავნდება, ყველაფერი სახეზე გაწერია და გფლობს სავსებით.

აქ შეხვდებით ნამდვილ არეულობას, ნამდვილ სამყაროში, ყველა დროის უდიდეს დიქტატორებს, ოკულტისტებს, სატანისტებს, მასონებს, იეზუიტებს, რევოლუციონერებს, საფრანგეთის, იტალიის, პრუსიისა და რუსეთის საიდუმლო სამსახურებს, ებრაელებისა და ქრისტიანთა დაპირისპირებებს და სხვა უამრავი სექტის წარმომადგენლებს და რა აკავშირებს მათ ერთმანეთთან? რას ცდილობენ გაექცნენ პერსონაჟები, რისთვის იბრძვიან და რა ძღვენის მიღება სურთ ამ დაუსრულებელი ომისგან? რა აქვთ ჩაფიქრებული და როგორ მიყვება დროის მსვლელობას ეს დაუოკებელი შიში, რომელიც ყველას ამ წიგნში კვალად გასდევს და სიცოცხლეს უმწარებს.

მთავარი პერსონაჟი, სიმონინო სიმინინი, რომელიც ერთადერთი პერსონაჟია გამოგონილი, თუმცა ის და მისი მსგავსი ადამიანები, ყველა ეპოქაში, დროში და ყველა საუკუნეში ჩვენთან არიან, სწორედ ამაში გვახედებს ავტორი, ყვება ამბავს, დაუჯერებელ და ომის მოყვარულ ადამიანთა ამბავს, რომელიც ყველა ეპოქაში იწყება და სრულდება, არ აქვს მნიშვნელობა ეს მეოცე საუკუნე იქნება, ოცდამეორე თუ ოთხმოცდა მეორე. ის ყოველთვის ჩვენთან არს და სწორედ ეს არის ჩვენი დაუსრულებელი პირობითობა. 

რაც ყველაზე სასაცილოა, ის არის, რომ სიმონინო სიმონინი ერთ დღეს იღვიძებს და არ ახსოვს ვინ არის. არც თავისი ოთახი ეცნობა და არც ნივთები, რომლებიც იმაზე მიუთითებს რომ ძალიან ბევრი უმნიშვნელოვანესი ინფორმაცია და მოვლენა დავიწყნია და მათ გახსენებას ვერ ახერხებს. ის კარებს აღმოაჩენს ბინაში, გაღებისთანავე წააწყდება უამრავ ტანსაცმელს, მისაკრობ წვერს, წარბებს და პარიკებს და გრძელ დერეფანს, რომელიც სხვა ბინისკენ გადის, ბინისკენ სადაც აბატი დალა პიკოლა ცხოვრობს. რატომაა ასე? თითქოს რაღაც საერთო საიდუმლო აქვთ, თითქოს აბატს მალავს ვიღაცისგან ან პირიქით ის იმალება აბატთან, რადგან დამნაშავეა. უამრავი კითხვა ებადება, სად არის, ვინ არის, რას წარმოადგენს საერთოდ და მკითხველსაც თავგზას ურევს. ინტერესდები მისი ცხოვრებით, ინტერესდები მისი იდუმალებით და ასე უეცრად მეხსიერების დაკარგვით. დიდ ეჭვებში გაგდებს და თავადაც უამრავ კითხვას ატარებ პასუხ გაუცემელს, თითქოს შენ ხარ სიმონინი და გრძნობ ხიფათებს, რაც მალე თავს გადაგხდება და გეშინია. ეჭვი გებადება, იქნებ აბატი დალა პიკოლა და სიმონინი ერთი და იგივე ადამიანია? მაგრამ როგორ? გრძნობ დაფარულ საიდუმლოს ეცნობი, გრძნობ რომ ამის თქმა არ შეიძლება არავისთვის და გრძნობ, რომ მნიშვნელოვანი ხარ ყველასთვის.

ეცნობი ამ ადამიანის ცხოვრებას, მოღვაწეობას სხვადასხვა ორგანოებში და იძირები მის სიმარტოვეში. გაიცანით, ეს ადამიანი ყველაფერია და არაფერი, მისი ცხოვრება არეულია და დალაგებული და ეს ურთიერთგამომრიცხავი მოგონებები ერთმანეთს ავსებს, და შენ ხვდები მთავარს, დაფარულს და ხვდები ამ ყველაფრის მთავარ აზრს.

შეგიძლიათ იკითხოთ წიგნი ბიბლუსის, პარნასის ან ლიბრას ქსელებში, დიოგენეს გამოცემა უმტერტო ეკოს პრაღის სასაფლაო, რომელიც არაერთ ადამიანს აუხელს თვალს ჩვენი წარსულის და შესაძლო მომავალის, ადამიანის ბუნების გაგებაში. ეს საოცარი რომანი არის ყველაფერი ის, რაც ქმნა, რასაც იქმს და რასაც მომავალში გააკეთებს ადამიანი.

სტივენ კინგი და ერკე მიდასი 21 სექტემბერს, 1982 წელი

კარგად მახსოვს დღე, როდესაც ეს ფოტო გადავიღეთ. მაშინ ჯერ სულ ახალი გაცნობილი მყავდა, ოთხმოციანი წლები იყო. 21 სექტემბერი, მისი დაბადების დღე როცა დავურეკე და ვუთხარი აბა რას შვრები მეთქი.-ოოო, ჩემო ერკე, მე გადასარევ განწყობაზე ვარ, ჩემი წიგნები დაბეჭდილი არ არის, რომ უკვე იწურება ტირაჟი. ეს საოცარი გრძნობაა მეგობარო, არ შევხვდეთ? – ზუსტად მახსოვს მისი სიტყვები, მის ხმაში გამოსჭვიოდა აღფრთოვანების ხმა, თითქოს იმ წამს გაეხარებინოს ამ ფაქტს, არადა წლებია რაც წერდა უკვე და ეს მისთვის ახალი შეგრძნება აღარ იყო, თუმცა ისე მელაპარაკებოდა, როგორც ბავშვი, რომელიც სანტა კლაუსის ნაჩუქარ კანფეტებით სავსე ყუთს გაეხარებინოს. შევხვდით იმ ძეგლთან, მენის შტატში, რა ქვია? ენის წვერზე მადგას მისი სახელი და ვერ ვიხსენებ… ეს ხომ დიდი ხნის წინ იყო, კარგად მახსოვს კინგის სიტყვები, მისი რეაქციები, მისი ხმა, ქმედებები, მაგრამ არ მახსოვს წვრილმანი დეტალები, ხო… იქ მეტროც იყო ახლოს. ეს კი ნამდვილად მახსოვს.ის მაშინ თავის აგენტს ესაუბრებოდა ტელეფონზე, იმ დღეს მისი დაბადების დღის საპატივცემულოდ გამოფენა-გაყიდვა იმართებოდა კინგის წიგნების და ასევე მისი ახალი წიგნის პრეზენტაცია, რომელიც მეც კი არ მქონდა ჯერ წაკითხული. იმ დროისთვის, უკვე გამოსული იყო, მისი რომანები, კერი, სალემის ხვედრი, ნათება, მკვდარი ზონა, კუჯო და მორბენალი, კიდევ რამდენიმე წიგნი ჰქონდა, მაგრამ როგორც ჩამოთვლას აღარ გავაგრძელებ, საიდუმლოდ ინახავდა კინგი ამ წიგნის სახელწოდებას, რომლის პრეზენტაციაც იმართებოდა. გული მიგრძნობდა რაღაც შედევრი იქნებოდა, მისი შედევრების მიხედვით და მეც ზუსტად გულის სიღრმეში ამას ვხვდებოდი. მისი ღიმილი, თავდაჯერებული ღიმილი, რომელიც მთელი იმ დროის მანძილზე არ შორდებოდა და ამ ფოტოშიც სწორედ ეს ღიმილი ჩანს მისი. საოცარი იყო.ეს წიგნი, შემდგომში გავიგე, რომ იყო ბნელი კოშკის პირველი ტომი, რომელიც გამოიცა 1982 წელს, 21 სექტემბერს, მის დაბადების დღეზე. დიდებული პრეზენტაცია, დიდებული კინგი, დიდებული სტუმრები, დიდებული აღფრთოვანება და მოლოდინის გამართლება, დიდებული ტირაჟით გაყიდვა და ეს მხოლოდ პრეზენტაციაზე, მთავარი კი წინ გვქონდა, რაც მაშინ ნამდვილად არ ვიცოდი. პრეზენტაციის დასრულების შემდეგ ფოტოგრაფი მოგვიახლოვდა და სტივენი გაიხმო გვერდზე ფოტო უნდა გადაგიღოთო, ის ნაცრისფერ ფონთან დააყენა და სანამ გადაიღებდა, ფოტოგრაფი გააჩერა, მე გამოვედი რომ ხელი არ შემეშალა და აი უცებ, კინგი მე მეძახის.-ჩემო ერკე, ჩემო ერკე. – ხელით მანიშნებს, როცა მისკენ მივიხედე. მეძახის, მომიახლოვდიო. – მოდი, ერთად გადავიღოთ ფოტო, სამახსოვროდ ჩვენი მეგობრობის ხათრით.ისეთი გრძნობა დამეუფლა, თითქოს რაღაც არაორდინალურს მთხოვდნენ, რაღაც სასწაულის გაკეთებას და მეც იმდენად ვაფასებდი ამ ადამიანს, შემდეგში, მის კვალს რომ გავყევი და მის ჟანრში ვცადე ბედი, რომ სიხარულით დავთანხმდი და გვერდით დავუდექი. აი ასე, სიგიჟე იყო ისეთი დონის მწერალთან ასეთი სიახლოვე, დიდი პატივი იყო ჩემთვის და სიხარული აღტყინებული სულის დაოკებისა.ეს ფოტო, საკმაოდ დიდი ხანი ვინახე საიდუმლოდ, მაგრამ მეტი არ შემეძლო. მაპატიე კინგ. მიყვარხარ მეგობარო.

ეს კი, ამ ფოტოს ვარიაციებია, რომელიც შემდეგ შეიქმნა. 

ჰერბერტ უელსი – სამყაროთა ომი, დროის მანქანა

ხშირად, ადამიანები ვცდილობთ გავიგოთ თუ როგორ მუშაობს ესა თუ ის მოვლენა, ან ნივთი, რისთვის ვართ გაჩენილნი და იმ ელემენტარულ კითხვებზე პასუხის გაცემას ვცდილობთ, რაც სამყაროს საიდუმლოსთან და მის სიდიადის მიზეზის გასაგებადაა საჭირო, თუმცა ხშირად ვერ ვცემთ ამ ელემენტარულ კითხვებსაც კი … Continue reading

Rate this: