მესი

20150815_234858სიმართლე გითხრათ, დიდად არ მიტაცებს ფეხბურთი, მითუმეტეს მისი ყურება. ადრინდელი უთანხმოებები ბევრი მახსოვს მასთან დაკავშირებით და ვფიქრობ ეს არის მიზეზი, იმათი ჩამოთვლით კი თავს ნამდვილად არ შეგაწყენთ.

მოკლედ – მე არ მიყვარს ფეხბურთის ყურება…

ყოველშემთხვევაში არ მიყვარდა მაინც, მანამ ამ წიგნს გადავშლიდი და კითხვას შევუდგებოდი. ის მე არ ამირჩევია, არ მიყიდია ჩემთვის და არც იმის გამო, რომ წამეკითხა, მაგრამ უბრალოდ ასე მოხდა, მაინც ცნობის წადილმა მძლია და თავი ვერ შევიკავე, რომ არ გადამეშალა.

იმიტომ რომ, შეიძლება ფეხბურთზეა წიგნი, და ფეხბურთელ “ლეონელ ანდრეს მესიზე” წერია, მაგრამ წიგნი დამეთანხმებით ულამაზესია და ნებისმიერს აღუძრავს სურვილს გადაშალოს და დაეწაფოს, ჯერ მისი სურნელით, შემდეგ კი მიმზიდველად მომზირალი სიტყვებით, რათა ყველაფერი უკეთ შეიცნო, რათა ჩაწვდე იმ საიდუმლოს, რასაც იტევს თვითონ სრულყოფილება და ეს წიგნიც. არც კი დამიჯერებთ, რომ გითხრათ ბარსელონა vs სევილია – ს თამაშისთვის არც კი მიყურებია-მეთქი, მაგრამ ასეა. ამ ხნის განმავლობაში ჩემთვის უფრო სასარგებლო საქმეს ვაკეთებდი, უფრო ღირებულს ჩემი მიზნებისთვის და სულ არ მაინტერესებდა ის, თუ ვინ ვის გაუტანდა გოლს…

ბაბუაჩემი კი გვერდითა ოთახიდან ყოველ გოლზე ყვირილით გამოვარდებოდა ხოლმე! – რა თქმა უნდა, ახალგაზრდა არ არის და ისე ვერ ირბენს, როგორც მესი დარბის, ან ბავშვივით ლოყებაწითლებული ვერ გამოვარდებოდა სიხარულისგან მთელი ხმით, რომ ყვირის “GoooooooooooooooooooooooLLLL!”. თუმცა მის ოთახიდან გამოსვლასაც გამოვარდნას ვარქმევ, რადგან ის ჩვეულებრივზე სწრაფად მოძრაობდა და გვამცნობდა ანგარიშს. Continue reading

Advertisements

21 სექტემბერი – სტივენ კინგი და ერკე მიდასი

Stephen_King2-660x330ეს თითქოსდა უწყინარი, მაგრამ შეუცნობელი სახე, თითქოს მისტიურ და საშიშ ელფერს აფრქვევს. შენ მთელი არსებით გრძნობ მის უარყოფით ენერგიას და სიფრთხილეს თავი არ სტკივაო ამ სურათის დანახვაზე ცოტა არ იყოს თვალებსაც ხუჭავ, რადგანაც ისეთი გრძნობაც გეუფლება თითქოსდა ცოტაც და სურათიდან გამოხტება, მის დამალულ, მაიმუნივით ბანჯგვლიან და თუ უფრო კარგად ჩართავ წარმოსახვას, სისხლიან ხელებსაც კისერში მოგიჭერს, თვალებს მხეცივით მარადიული სიკვდილისთვის რომაა განწირული, დაგიბრიალებს და შიშისგან გაგაფითრებს. შენ უკვე შენ აღარ ხარ, რაც იყავი. შენ ახალი შეგრძნებებით და შიშებით, სულ სხვა ადამიანად ქცეული, ან შეიძლება ადამიანიც არა და სხვა არსება ხარ, რომელიც სამუდამოდ კარგავს უსაფრთხოების შეგრძნებას და ბნელ ღამეში, თუნდაც მთვარიან ღამეში, იმ ადგილიდან, სადაც სინათლე ვერაფრით აღწევს და უკუნი სიბნელეა გამეფებული, სადაც ყველაფერი თითქოს მოწყვეტილია და დროც არ მოძრაობს, სიშავის გაუდაბურებულ უდაბნოდან დიადი მონსტრის გამოჩენას მოულოდნელი და საშიში თვალების ბრიალით ელის, იმ თვალებით, რომელიც სიბნელეში ანათებს და მანქანების ფარების შუქს ჰგავს, თუმცა უფრო წითელი და ეს შუქი იმაზე ვიწროა ვიდრე ფარების ზომა. აი ასეთ ეფექტს ახდენს მკითხველისთვის, განსაკუთრებით არასაშიში ლიტერატურის მოყვარული მკითხველისთვის უეცრად კინგზე გადართვა და მისი გაცნობა.

ვინ არის სტივენ კინგი? – ვფიქრობ ამ კითხვის დასმა უკვე სირცხვილადაც უნდა ითვლებოდეს, ეგრეთ წოდებულ “გასატყდომ” კითხვათა სიაში უნდა შეიტანოთ, ანდაც მწვანე ან ოქროსფერ წიგნში, სადაც იშვიათად დასმული და წესით აკრძალული ან საერთოდ არდასასმელი კითხვები შევა მხოლოდ. ეს იგივეა, რომ არ იცოდე ვინ იყო მაიკლ ჯექსონი, ან ელვის პრესლი, თუნდაც ერთხელაც არ გქონდეთ გაგებული “ბიტლზის” სახელი და წარმოიდგინეთ ადამიანთა გაკვირვებული სახეები რომ მოგაშტერდებიან, მათი ძალზე გაოცებული სიფათები, რომ ჰგონიათ მოესმათ ან იხუმრე. მაგრამ თუ სულაც არ ხუმრობ ეს, ძმაო, ნამდვილად პრობლემა იქნება. რატომ? ამასაც არ უნდა კითხვა – სტივენ კინგი ხომ ლიტერატურაში საშინელებათა ჟანრის მეფეა და ლიტერატურაზე ლექციას ისე ვერ ჩაატარებ, მისი ხსენება მაინც რომ არ მოგიწიოს და მისი გავლენა რომ არ აღნიშნო მწერლობაზე და მწერლებზე.

მაგრამ ჩემთვის ვინ არის კინგი? – ის ყველაზე დიდი მწერალია, სიმაღლით არა, ნიჭიერებით და იმ დონით, რამაც მან მიაღწია და ასევე ადამიანობით, რომელიც დღემდე შენარჩუნებული, დიდი სულიერებით, გამორჩეული და ისევ ის ძველი კინგია, რომელიც მეგობრებთან ერთად გასართობად ლუდს სვამდა და ჩვეულებრივი ცხოვრებით ცხოვრობდა, როგორც ეს მაშინ შეეძლო. Continue reading

იუ ნესბო – თავებზე მონადირეები

20630742

როჯერ ბრაუნი, ძალიან პატივსაცემი პიროვნებაა და მას ყველა იცნობს. ის ასევე ცნობილია, როგორც “თავებზე მონადირე”, მაგრამ რას გულისხმობს ეს წოდება. ის კომპანიებისთვის არჩევს შესაფერის კანდიდატურას, მისი რეკომენდაციის მქონე პირი კი ყოველთვის იწყებს სამუშაოს, იქ სადაც ის გამიზნულია და ყოველთვის აჰყავთ კომპანიებს. მოკლედ მისი სამუშაოს წარმატების საიდუმლო ასო “რ”-ზე იწყება – რეპუტაცია, რომელსაც ის მეფედ აქცევს ამ სფეროში და მას ყველა ენდობა.

ცხოვრება ცოლთან, საყვარელ ცოლთან, რომელსაც ასევე ძალიან უყვარს, თუმცა არსებობს მათში განხეთქილება, რომელიც ორმოსავით ყოველ წამს იხლიჩება, მათი წარსული, როცა როჯერმა გადაწყვიტა ბავშვის ყოლის დრო არ იყო და დიანას აბორტი გააკეთებინა. აქედან დაიწყო მათი ურთიერთობის ნგრევა, ისე რომ ამას ვერც კი ხვდებოდნენ და ვერც იაზრებდნენ. სამაგიეროდ როჯერს ჰქონდა სამუშაო, ცოლს კი ბავშვების ნაცვლად გალერეა, რის შესანახადაც როჯერს დროდადრო კლიენტებისგან ნახატების მოპარვა და მათი გაყიდვა უწევდა. Continue reading

სტივენ კინგი – კაცი რომლის გულშიც შიში ცხოვრობს

stephenkinginvite

ამ სურათს ზოგი არა, არამედ უმეტესობა სტივენ კინგთან დააკავშირებს, ზოგისთვის კი ეს მხოლოდ სურათია, უბრალო ოთახი, ჩვეულებრივი, არაფრით განსხვავებული, პატარა ბავშვის ოთახი, რომელსაც უყვარს კლოუნები და ბუშტები, სათამაშო მანქანები და კიდევ უამრავი რამ…
რასაც ახლა ვამბობ, ეს ჩემთვის ისევე მნიშვნელოვანია, როგორც ის, რომ ჰაერი რომ არ იყოს ცოცხალი არ ვიქნებოდი და ეს ჰაერი, როგორი მნიშვნელოვანიცაა კაცობრიობისთვის, ისეა ჩემთვის კინგი და მასთან შეხება, ან მისი წიგნებით ტკბობა.
პირველ რიგში, ვიტყვი იმას, რომ ეს მხოლოდ ჩემი აზრია ამ ადამიანისკენ მიმართული, ჩემი გრძნობები დაკავშირებული კინგთან, მაგრამ მაინც მინდა ყველას გითხრათ, რასაც ვფიქრობ და არ შემეძლო უბრალოდ ამის მხოლოდ ჩემ კედელზე გაზიარება.
მაშ ასე, რეკლამა დასრულდა, ახლა ხელი მაგრად ჩამჭიდე და დავიწყოთ:
სტივენ კინგი, როგორც ყველამ იცით, ვიცი რომ ყველასთვის ეს სახელი ძალიან ნაცნობია, საშინელებათა ჟანრის მეფეა, ყველაზე წარმატებული მწერალი ამ კუთხით და ყველაზე საოცარი მჭერვმეტყველი, მხიარული პიროვნება, თუკი ახლოდანაც გაიცნობ, ეს ვიდეოებიდან და მისი გამოსვლებიდანაც კარგად ჩანს და მასთან ნამდვილად არ მოიწყენს არავინ… ალბათ გაკვირვებთ საშინელებათა მეფეს, რომ იუმორის გრძნობა აქვს და მხიარული ადამიანიცაა, გახსნილი ყველასთან და სასაუბროდაც ნამდვილად ყველაზე მაგარი, ბევრის მცოდნეა. რომ დაჯდები მასთან და საათობით შეგეძლება მოსმენა ამა თუ იმ ისტორიის, რაც გადახდა, ან რის გამო დაწერა ესა თუ ის წიგნი, რომელიც შენამდე ემოციურად მოიტანა თავისი სათქმელი და აღგაფრთოვანა. Continue reading

მე და საქართველო

123132

მე ყოველთვის იმ საქართველოს ნაწილი ვიყავი, სადაც ხალხში თავისუფალი აზრი არ არსებობდა, სადაც ყველა ერთმანეთის დაჭმასა და დამცირებაზე იყო გადასული, და იმის ნაწილი თავისთავად ვხდებოდი, ჩემი სიჩუმის გამო. ცხოვრება რთულია, რადგანაც ყველანაირი ადამიანი ცხოვრობს და უამრავი ცხოვრება იკვეთება ერთმანეთთან. უამრავი გზა, ერთმანეთის და მათი სიმთვრალით და დაუფიქრებლობით გაჟღენთილი ცა, ჰაერი, მათი შურიანი და ანთებული თვალებით დაბინძურებული ქუჩები, ერთმანეთის განცდებით მცხოვრები ადამიანების გზებიც იკვეთება და მე ამ ყველაფერს ჩუმად ვადევნებ თვალს, ამ გულისტიკივლს, დამამძიმებელ მწუხარებას და ყოველმხრივ ფაქიზ გარემოს არ უხდება მოჩხუბართა გინება, ერთმანეთისთვის მუქარა და არც უხდება იქვე, გზის ნაპირას „ბარდიულზე“ ჩამომსხდარი უბნის ლოთები, რომ სვამენ ლუდს და თან ლაპარაკი უწმაწური სიტყვების გარეშე არ შეუძლიათ. Continue reading

ჯერონიმო და ერკე მიდასი

12003889_1176514309029320_1727677694753071933_n

ვფიქრობ, კარგად გახსოვთ, ის პოსტი, რომელიც ჯერონიმოს გაქცევას მივუძღვენი. კარგად დაფიქრდით, გადაავლეთ თვალი ჩემ პოსტებს და ნამდვილად გაგახსენდებათ, თუ მაინცდამაინც ახლა ამოგივარდათ ის ჭანჭიკები, რაც მახსოვრობას ამაგრებს ხოლმე როგორც წესი, მაგრამ განა ყველას აქვს ეგ… ნურას უკაცრავად.

ხო, საქმეს დავუბრუნდეთ.

აი პოსტი ვინც არ იცით… —> ჯერონიმო სტილტონი – ავდექი და წავედი… მაგრამ ვფიქრობ ყველას ნანახი გაქვთ და ეს არავის გჭირდებათ.

რამდენი ხანი ველოდი ჯერონიმოს გაცნობას, როცა რა თქმა უნდა ნაპოლეონის ცხოვრების კარგად გასაცნობად წასული დაბრუნდებოდა მაშინ და აი ისიც დაბრუნდა, ზუსტად ორი დღის წინ მეახლა, როცა ბიბლუსის გალერეაში ვნებივრობდი წიგნებთან. მოვიდა და მეუბნება “შენ ხარ ერკეო?” მე ჯერ ვიბნევი, მართლა ვიბნევი და ვხვდები, რომ არ მესიზმრება და ის მართლაც ჩემთანაა, თაგვი რომელიც ლაპარაკობს. აბა წარმოიდგინეთ, თქვენ რა დაგემართებოდათ მის დანახვაზე, მე კიდევ, უკეთესი რეაქცია მქონდა, იმასთან შედარებით, რაც თქვენ გექნებოდათ ალბათ. ხოდა მერე კაი ბიჭივით მართმევს ხელს, მხარზე მეორეს მირტყავს და ხმა ამოიღე ენა ჩაგივარდაო? – მეუბნება.

ძლივ-ძლივობით მაინც ვიღებ ხმას და ვეუბნები. Continue reading

აქცია – მე აქ ვიყავი… და ვიყავი კიდეც

1

მე აქ ვიყავი და თქვენ?

ვფიქრობ ასეთი კარგი აქციები ხშირად უნდა ტარდებოდეს ხოლმე. მომხმარებელიც მეტია, ნაწყენი კი ნამდვილად არავინ რჩება, რადგან სწორედ აქ ჩნდება კარგად ვის უყვარს წიგნის კითხვა და ვის არა. დამიჯერეთ, როცა წიგნზეა ხოლმე საუბარი მაშინვე გავრბივარ, იქ სადაც წიგნს ახსენებენ, იქნება ეს აქცია ლიბერთინსის, სხვა წიგნის პრეზენტაცია თუ მწერალთან შეხვედრა მე აუცილებლად პირველი ვარ ყოველთვის ადგილზე. ორჰან ფამუქთან შეხვედრაზეც კი ვიყავი, მიუხედავად იმისა, რომ საერთოდ არ მქონდა მისი წიგნი წაკითხული და არც ვაპირებდი ყიდვას. (ეს მხოლოდ მე და ფამუქს გვეხება და წიგნი აქ არაფერ შუაშია)… ეს არის წიგნის სიყვარული სწორედ. თან თუ პროფესიადაც მწერლობას ირჩევ ხო საუკეთესო ვარიანტია… Continue reading

გიორგი კეკელიძე – ანასტასიას ზარი

shop_product_image_1579255ხანდახან მიჩნდება კითხვა თვითონ ცდილობს რაიმე განსხვავებული შექმნას, განსხვავებული სტილით და ტიპაჟებით თუ ეს მისთვის ჩვეულებრივი მოვლენაა-მეთქი? მიკვირს, როგორ ახერხებს ამ ყველაფერს და მიუხედავად მცირე მოცულობის წიგნისა, მაინც მიგაჭედებს თითქოს პერსონაჟებზე და აბა თუ ბიჭი ხარ მოსცილდი კითხვას.

საოცარ ჰარმონიასაც გრძნობ, სიმშვიდე გეუფლება და ფიქრობ, მეტი გჭირდება, გინდა რომ ეს ისტორია არ დასრულდეს და მის პერსონაჟებს, განსაკუთრებით ამირანს ბოლომდე ეცნობოდე, რადგანაც ამირანი ერთ-ერთი საინტერესო პიროვნებაა, ვინც კი ლიტერატურაში შემხვედრია. თან გართობა უყვარს, თან შეუძლია ერთი ნახვით შეიყვაროს გოგო და უკვე მის ცოლად მოყვანაზე ფიქრობდეს, ეს კი უამრავი გზით სცადოს, მაგალითად მისი ბოსისგან გაიგოს სახელი, შემდეგ ფეისბუქში მოძებნოს და მიწეროს პირდაპირ, გულწრფელად რასაც გრძნობს.

ყველაზე სხვა დეტექტივი, რადგან ეს იყო ისტორია, დამაბნეველი და გამაოგნებელი, როცა გრძნობ რომ მის ფურცლებში დაიკარგე, როცა ხვდები არაფერია აქ შენი და მთლიანად ავტორის ნაკვალევს მიჰყვები, როცა მის ლაბირინთში იკარგები…

გიორგი კეკელიძის რომანში მის დასასრულამდე, ის ერთი საათი, თუ რამდენიც არის, მუდამ გაკვირვებული და დაკარგული ხარ. ჩაკარგული საკუთარ თავში და ეძებ პასუხებს, რომელსაც ვერაფრით მიიღებ, დასასრულამდე.